Via Poetica

Nieuw harmonium

2011-04-09T13:33:00.003+02:00

Onlangs kon ik terug een harmonium op de kop tikken. Naast mijn andere drie instrumenten is er nu ook een exemplaar uit de firma Christophe & Etienne uit Parijs. Na een grondige opknapbeurt (stofzuigen en de houtwormpjes verdelgen) klinkt het prachtig. Het heeft een fraaie klankkleur met vooral een performante baspartij in de 16-voet. Het heeft een klavier en zeven registers.

Echtgenote krijgt nieuwe voordeur

2011-04-09T13:32:00.003+02:00

50!!!! En ook de R4 is jarig!:)

Gelukkig Nieuwjaar!

2011-01-09T17:58:00.001+01:00

Voila, 2011 is goed gestart en de tijd staat nog altijd niet stil. Er is reeds een week vertrokken en ik kijk al uit naar de volgende. Met een reisje Duitsland gaven we het startschot. In de Rijnstreek bezochten we Rüdeshem am Rhein, Wiesbaden en Mainz. Mijn artistieke honger werd gestild door talrijke kerkjes en enkele kathedralen. Een mooi Landesmuseum te Mainz toonde kunstschatten uit de Art Nouveau. Op de terugweg deden we Charleroi aan met het Museum van de Fotografie. Dit huis leek goed verstopt, zelfs onze gps sloeg de bal tweemaal mis. Op de tocht door de Ardennen was reeds de komende watersnood voelbaar, het stopte niet met regenen bij een temperatuur van 11°C. Uw aandacht wil ik zeker richten op een tentoonstelling die volgende week van start gaat in de Ieperse bib. Een boezemvriend, Jean-Paul Vanhove zal er zijn kunstwerken exposeren (zie kader).

Orgels

2010-10-24T09:53:00.002+02:00

Eén van mijn passies als professioneel organist is natuurlijk dit kolossale instrument zelf: het orgel. Deze machine is niet alleen de houten kast en wat zichtbare pijpen in het front, het is veel meer. Er is de windvoorziening, de tractuur, de klavieren, het ganse binnenwerk met de opstelling van de pijpen over de verschillende windladen. Het is een kunst om als orgelbouwer deze ganse constructie vanuit het niets te maken. Natuurlijk is het ook steeds interessant om de historiek van zo'n instrument te kennen. Het leuke aan orgels is ook dat er geen twee gelijk zijn. Ze staan ook steeds opgesteld in een andere ruimte, komen uit een andere stijlperiode en zijn specifiek gebouwd door een orgelbouwer die zijn eigen accenten legt. De website van het Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (een wetenschappelijke instelling van de Vlaamse Overheid die onderzoek verricht naar onroerend erfgoed in Vlaanderen en deze onderzoeksresultaten uitdraagt) bundelt nu alle Vlaamse orgels. Een zoekmachine leidt je naar het gewenste instrument. Een luxe voor orgelfanaten! Hiernaast prijkt een foto van het Anneessensorgel uit de St.-Jacobskerk te Ieper.

L'Oie Jaune

2010-10-03T18:46:00.003+02:00

Vandaag werd net mijn laatste deel uit 'Six Natures' gecreëerd. Alle werken zijn stuk voor stuk composities voor orgel en een solo-instrument. Voorgaande solisten waren viool, altfluit, eufonium, hoorn en klarinet. 'L'Oie Jaune' is tenslotte een werk voor altviool geworden. Pieter De Rydt kwam het spelen in de bespeling om 11u. Verder bracht hij op geheel schitterende wijze twee preludia van Bach. Hij is een puike altviolist in wording! Zijn altviool is geel gelakt, wat niet veel voorkomt, vandaar de titel. Hier de drie gedichtjes die ik erbij dacht.

Zes snaren

wiegen langer

dan verwacht, ze

wachten op

zichzelf, de

klankkast licht een

klinkbare spiegel.

Je buigt je

hals tot

strelen, je

torso werpt

zich nasaal in ons

oor. Een sonore

mantel snijd(t) je

gedwee in twee.

Je bent een

hoed vol

bevlogen strelen,

je hout bloesemt

gulden veren van

versaagde talen:

geplukt lied.

Noorse letters

2010-08-17T17:29:00.002+02:00

Opnieuw vond ik een schrijfster uit Scandinavië die me kan boeien: Kim Smäge. Haar stijl is bondig, ad rem. Ze schrijft detectives met een goede opbouw en in een aangename taal. Het eerste boek heet 'Sub rosa', genoeg dus om het mysterieus te houden. Een tweede volume ligt reeds te wachten: ‘Zonsondergang’, een ietwat normale titel. Nu het buiten wat zonniger wordt, kan ik weer in de tuin zitten lezen…

Oude wijn (2)

2010-08-17T17:26:00.002+02:00

Feniks 2

Het skelet

van deze vogelmond

ruikt

naar rood.

De krul

van zijn uitslaande vlam

bekeert

mijn liggende huid

tot luid zwijgen.

De plattegrond

van zwart op wit

ruïneert

het luchtkasteel

van aanzwellende

rokende klokken

in mijn hand.

Landschap

2010-08-14T16:06:00.007+02:00

Op zondag 5 september om 11u speel ik een orgelbespeling in de O.-L.-V.-Middelareskerk te Ieper. Op het programma van dit miniconcertje staan orgelcomposities van Herman Roelstraete centraal (hij overleed in 1985, dus 25 jaar geleden) en muziek geïnspireerd op schilderijen van Anne Vanoutryve. Voor deze gelegenheid schreef ik zeven gedichtjes op het thema 'Landschap' want alles wat Anne creëert heeft hiermee iets van doen. Hier vind je ze.

Oude wijn

2010-08-13T17:14:00.003+02:00

In deze dagen van niets doen (moet men niet letterlijk nemen: men doet altijd iets), ben ik gaan grasduinen in mijn oude poëzie. Losse bladeren lagen verpakt in enkele mappen die zich onderaan een andere stapel papieren bevonden. Bij het lezen kon ik niet steeds de ontstaansgeschiedenis van elk gedicht voor de geest halen. Zo bekroop me bij het doorbladeren een gevoel van verwondering en gelukzaligheid. Af en toe zal ik er hier een paar posten, hier komt de spits.

Feniks 1

In de verre nagalm

van zijn krassende kreet

krijst zijn vleugelslag

de as na.

Rook en stof

zijn zijn voedsel,

hij kleedt zich levendig naakt

aan de rode gloed

van het smeulende inferno.

Wit is zijn grijze droom

naar water, wind en vragen

naar het troebele interval

van de zuigende vleugellam

geslagen ziel.

Het geurende mistlicht van de tijd

is zijn hemelse parabool.

Zijn alarmerende snavel

-rood in zijn bewolkt gewaad-

lost op

in het zenith

van zijn geronde

beweging omhoog.

Bratislava

2010-08-07T17:18:00.003+02:00

Er even tussen uit knijpen doet deugd: Ryanair hielp ons naar Bratislava, Slovakije. De oude stad is er klein maar mooi. De leuze op de trams is dan ook 'Bratislava, little big city'. Het oude kasteel ('Hrad') domineert het stadsbeeld. Het ruikt er overal nog naar het communistisch verleden. Toch is dit land zich snel aan het aanpassen. Via een plaatselijke muziekwinkel kwamen we in contact met Stanislav Surin, een vooraanstaand organist en musicus. Hij vertelde honderduit over de orgels in zijn streek en het kersverse instrument in de kathedraal van de Slowaakse hoofdstad. Wenen ligt er een boogscheut vanaf, met de trein ben je er in 60 minuten. Ten opzichte van Wenen is Bratislava een provinciestad. De Oostenrijkse hoofdstad wordt overheerst door barokke gebouwen. Terug op onze hotelkamer waren we blij met wat rust. De Slowaken zijn een vriendelijk en rustig volkje. Toch konden ze tijdens de voetbalmatch tegen Belgrado hun mannetje staan tegenover agressieve Serviërs.

Tussen oud en

retro, maar geenszins

ouderwets, staat

deze stad, klein maar

groot, haar mannetje.

Deernes dragen

hoog de borst en

nauw de leest.

Jodelende tramlijnen

waaieren zich een

weg doorheen een

wollige nacht, bliksem-

schichten verlichten

de eerste Karpaten.

Een wit kasteel

spant er hoog de

brandende toorts

en kroon.

Festivalitis

2010-07-10T13:05:00.003+02:00

Mijn zoon Jan werd verkozen tot 'Gouden Aap'. Dat is een beestje dat jaarlijks door het tijdschrift Humo wordt uitgereikt. Iedereen onder de 30 mocht 3 foto's van bezochte festivals opsturen. Uit 270 inzendingen kwam Jan er als eerste uit. Hij is sindsdien weinig veranderd, alleszins niet richting aap of dat er nu een gulden randje aan hem vast zit. Wel is hij weinig thuis daar hij een 10-tal festivals waar Humo prominent aanwezig is, gratis mag bezoeken. Hij dient er wel de mensen te fotograferen, wat uiteraard geen probleem lijkt te zijn. Na de vakantie zal hij wellicht wel lijden aan een lichte vorm van 'festivalitis'.

Het optreden
hakte een
opening, de
scheur werd
podium van
aaneen gereten
kreten. De
dreun schopte
ritme naar een
aangeschoten dans,
het licht splijt
in scherven
de stilte
open.

Windvaren

2010-07-07T11:00:00.002+02:00

Gisterenavond kon ik mee met een luchtballon van de firma 'Air Events' uit Beselare, een gecombineerd vaderdag-verjaardagsgeschenk! We vertrokken vanaf het grasplein achter de site 'Ieper Business Park'. Na wat uitleg over het ballonvaren en het opblazen van het 25-meter lange canvas, mochten we de mand inklimmen en na ettelijke secondes verlieten we de aarde. In een mum van tijd bewoog de 'Deleye-ballon' zich een 100-tal meters boven de grond en bewogen we ons over de stad. Een prachtig zicht ontplooide zich mede dankzij het mooie weer en een prachtige avondzon. Vanuit dit hoge uitkijkpunt zoek je direct naar gekende plaatsen. Al snel vonden we de Menenpoort, de Grote Markt, de Lakenhalle, de kathedraal en andere kerken. Het enige geluid zijn blaffende honden en de gasblazers juist boven ons hoofd. Vanwege de warme uitstoot is het er niet koud. Met een snelheid van 10 km per uur zweefden we richting Voormezele en Wijtschate. Na een uur vliegen keek Johan, onze piloot uit naar een geschikte landingsplaats, liefst ergens in een weide nog op het Belgisch grondgebied. We landden bij een boer tussen Mesen en Wulveringem. Na een uitermate zachte landing komen al snel wat nieuwsgierige omstaanders de ballon en bijhorende mand bekijken. Nadien werden we allen genodigd aan een kleine dis vol jenever, champagne en versnaperingen. Het is echt een hele mooie belevenis, zonder gevaar. Een crew van enkele helpers is steevast in de omtrek, hoogte dient niet gevreesd te worden en opstijgen en landen is geen hachelijk gedoe. Proficiat aan 'Air Events', een aanrader!

Indigestie

2010-07-05T11:45:00.003+02:00

Na enkele boeken van de Noord-Noorse schrijfster Wassbo gelezen te hebben, ben ik terug de bib in gedoken en er nog een paar lijvige banden gaan lenen. Ik kick op haar vertelstijl vol poëtische beelden (die het verhaal echt niet stremmen), op haar opbouw van het plot, de haarscherpe tekening van de hoofd- en nevenfiguren, kortom de smaak en geur van haar taal fascineren me. ik hoop dat het niet wordt zoals met de boeken van Palmer. Daar was ik ook verzot op maar na er vijf gelezen te hebben kwamen dezelfde patronen steeds terug zodat het lezen voorspelbaar werd. Daar houd ik dus niet van, dat het lezen een karwei wordt.

2010-06-27T19:40:00.002+02:00

'De zevende ontmoeting' is reeds mijn derde Wassbo-boek. Het verhaal gaat over het leven van twee jonge mensen dat vanaf hun prille jeugd met elkaar verweven wordt. De schrijfster doet dit op een geniale wijze, vol literair contrapunt. De strijd van de jonge Rut om als kunstenares een eiland in het noorden van Noorwegen te ontvluchten, is het hoofdthema. Onbewust gaat ze op zoek naar een alter ego dat ze meent te vinden in de zoon van een rijke handelaar, Gorm. Op een haarscherpe manier wordt het de lezer duidelijk hoe een adolescent kan worstelen met de eigen identiteit.

Per Toeval

2010-06-10T13:30:00.002+02:00

Per toeval ben ik op de boeken van de Noord-Noorse schrijfster Wassbo gebotst. Deze auteur heeft een sterke en meeslepende poëtische stijl. Haar hoofdfiguren zijn meestal jonge meisjes die met een psychologisch probleem worstelen. De verhalen rond het misbruikte meisje Tora zijn in een trilogie vervat. Het Boek Dina werd uitgeroepen tot haar beste boek. Wassbo kreeg dan ook menige prijs toebedeeld.

Witte vleugels van honger

2010-05-02T11:26:00.004+02:00

Onlangs las ik een artikel in Humo over de Nobelprijswinnares literatuur van 2009, Herta Müller. In de bib vond ik haar 'Ademschommel', een relaas over de Duitse Roemenen die na de 2° Wereldoorlog door de Russen worden meegevoerd. De hoofdfiguur Leo komt terecht in een kamp waar hij 5 jaar dwangarbeid verricht. Haar stijl is poëtisch, verhullend maar zeer efficiënt. Ze geeft aan materiële zaken menselijke eigenschappen, pijn en onderdrukking worden niet omschreven maar aangevoeld. Vooral de honger krijgt veel aandacht en doorheen het boek wordt als het ware ongemerkt de tijd vertraagd. Een sterke schrijfster die geen blad voor de mond houdt.

Even Apeldoorn bellen

2010-04-09T12:28:00.004+02:00

Er net even op uit geweest richting Apeldoorn. Doel was het Köller-Müllermuseum te Otterlo. Via internet hadden we een hotel gespot te Beekbergen, het Smittenberghotel. Het weer zat mee en we kregen zowaar gratis twee dagen vol zon en 20 C°. Op onze eerste dag bezochten we Apeldoorn en bleven maar zoeken naar een compact centrum, elke stad heeft toch zoiets? Te Apeldoorn dus even niet, enkel een modern stadhuis en veel winkelstraten. In 'De Slegte' vond ik het levensverhaal van Dimitri Shostakovitch, wat ik nu aan het lezen ben, naast 'Dagboek voor vier handen' van Benoîte Groult en een 'Inleiding op de muzikale pedagogiek' van Marcel Lequeux. Dan maar de luwte opgezocht van Beekbergen waar we geen afdoend middel vonden om onze honger te verdelgen. Iets verder in Hoenderlo probeerden we één van die Pannenkoekhuisjes om een streekgerecht te proberen. Stel je een pizza voor maar dan met een pannenkoekbodem en klaar is kees. Even Hoenderlo uitgewandeld om versleten van de lange rit nog wat tv te gapen en in te slapen. 's Anderendaags vonden we het 'Veluwepark' en het desbetreffende museum. Na twee uur aandacht voor tal van schilderijen en sculpturen (veel Van Gogh en voorbij snellende, fotograferende Japanners gezien) was een picknick welkom. Na de middag wat gefietst (de witte fietsen in het park zijn er gratis) en de beeldentuin gaan bezien. Na nog een uur, zalige koffie en nog enkele zalen uit het museum. Om 16 uur was het tijd om in de omgeving van Utrecht wat in de files te staan en huiswaarts te keren.

cello

2010-03-11T11:12:00.003+01:00

De cello is een instrument dat voor velen het dichtst de menselijke stem en ziel kan benaderen. Andromeda Romano schreef een boek dat de wereld van de cello in een beklijvend verhaal verpakte. De wereldgeschiedenis (en de Spaanse in het bijzonder), de muziek, fictie en non-fictie komen in 'De Spaanse strijkstok' tot een symbiose die de bijna 500 pagina's tellende turf, doet lezen als een trein. De hoofdfiguur Feliu Delargo, cellist, vertelt zijn levensverhaal en legt ons haarfijn uit wat hij gedurende zijn leven meemaakte, wat zijn doelen en beweegredenen waren en laat ons zelf concluderen wat ervan gekomen is. Deze protagonist heeft veel weg van de Spaanse cellist Pablo Casals. Er zijn raakpunten maar toch is hij het niet. Vele grote personen ontmoet hij in levende lijve: Sir Edward Elgar, Kurt Weill, Berthold Brecht, Franco en zelfs Hitler. In de bib viel me reeds de mooie foto van de frontpagina op. Een schaduwrijk kiekje van een vrouwelijke celliste. De cello ligt rank en slank tussen haar benen... Spijtig dat de speelster de strijkstok (wat toch het centrale object in het boek is) verkeerd vasthoudt: een schoonheidsfoutje.

2010-02-25T19:24:00.001+01:00

In een traag
Tempo lossen
Woorden in mijn
Hoofd op, het verre
gewicht wijkt.

Klinkers echoën
Vierkant op papier
En zingen een monotoon
Lied van liggen
Na, ze bewegen.

Hier eindigt de
Verloren tijd aan
Gewin van weten.

Een telegram stipuleert
Het woord ‘STOP’.

Een Russisch gevoel

2010-02-21T18:36:00.002+01:00

Rusland is een onmetelijk land. Toch is er iets dat alle Russen van St.-Petersburg tot Vladivostok bindt en dat is de taal. Er schijnen geen tot erg weinig dialecten te zijn. Dus iedereen verstaat iedereen... Weliswaar kent de geschiedenis van dit continent ook een kenmerk dat minder fraai is. Deze ganse historie is doordrenkt van de slavernij. eerst waren er de Tataren en de verschillende tsaren die door de eeuwen heen met harde hand het systeem van het lijfeigenschap in stand hielden (Peter de Grote, Catharina II). Ook het hoogste hof was een oord vol intriges. In de 19° eeuw kwam er een sprankje hoop dat het tij zou keren. In 1917 was er dan de Revolutie en toch kon men geen natie oprichten die gestoeld was op het vrijheidsprincipe. Lenin en vooral Stalin bouwden een maatschappij vol achterdocht, spionage, verderf, angst en bedrog. Het is alsof het Russisch volk geen vrijheid wil of aan kan, het liefst hebben ze een harde hand die hen leidt. Een mooie synthese van dit Russisch fenomeen staat beschreven in het boek van Vasili Grossman, 'Alles stroomt'. Een zin die me zal bij blijven is deze waarin de schrijver uitlegt dat men niet tweemaal op eenzelfde manier in een trein richting Siberië kan zitten.

Katharsis

2010-02-14T10:26:00.002+01:00

Toch weer (en dat na enige tijd) een sterk boek gelezen. Het betreft 'Zuivering' van de Finse Sofi Oksanen. Haar kracht ligt in het vertellen. Ze verknipt het verhaal zo in de tijd dat ze nooit alles zegt of zaken achterhoudt die dan later terug komen maar dan vanuit een ander standpunt bekeken. Er is een sterke karakterbeschrijving van de hoofdfiguren en de schrijfster gebruikt een opvallend poëtische taal als ze gruwelijkheden aankaart. En daar gaat het boek toch over. het handelt over het wedervaren van een Estische familie vanaf de Tweede Wereldoorlog tot in de jaren negentig van de vorige eeuw.

De beiaard 500 jaar

2010-02-07T18:17:00.002+01:00

2010 werd uitgeroepen tot beiaardjaar. De klokken luiden en klingelen het ganse jaar door. Overal te lande zullen concerten en bespelingen dit feit opluisteren. Allerhande activiteiten zullen de carillon in de kijker zetten. Een eerste aanzet was een symposium op woensdag 3 februari in het Provinciehuis te Antwerpen. Vlaamse en Nederlandse beiaardiers en sympathisanten bogen zich over het probleem 'hoe' de beiaard zou spelen. Het werd, onder de kundige leiding van Jo Haazen, een prettig moment om collega's beiaardiers te ontmoeten.

Haïti Lavi

2010-01-22T08:37:00.002+01:00

Waarover het hier gaat, hoeft niet meer uitgelegd... De media staan er bol van. Dus gaan we voor één keer de raad van Piet opvolgen: 'Blijven geven!!'. Daarom organiseren we samen met orgelkring 'Organum Yprense' vzw, het Davidsfonds en het OLV-parochiaal koor een benefietconcert in de O.-L.-V.-Middelareskerk. Op zondag 24 januari om 11u spelen tal van muzikanten een programma ten voordele van het getroffen land. Het programma heet 'een caleidoscoop aan klanken'. Na het concert worden de Haïti-stickers van de stad Ieper verkocht. Alles ten voordele van 'Haïti Lavi'.

Oude koeien

2009-12-23T11:25:00.002+01:00

Na het lezen van 'Don Quichotte' ben ik op zoek gegaan naar nog meer oude boeken. 'Decamerone' van Boccaccio is reeds gelezen en nu is het de beurt aan een Spaanse schelmenroman 'Lazarillo de Tormes'. De laatste tijd zit ik wat vast aan de 'verleden tijd'. Voor een opnamesessie in het Talbot House te Poperinge ben ik enkele Musichall-liederen aan het bewerken. Soms wordt er wat smalend gesproken over deze chansons. Ze zouden oubollig en compositorisch te gemakkelijke muziek zijn. Ik moet zeggen dat die partituren heel goed in elkaar zitten en dat ze voortreffelijk de tijd overleefd hebben.

Windmolens

2009-12-07T18:47:00.004+01:00

Na een tijdje de boeken van Nicci French ter hand genomen te hebben, ben ik ze even beu. Een aanverwante schrijfster is Denise Mina. 'Verstoten' is de titel van een detective met psychologische gronden die zich afspeelt te Glasgow met vertakkingen in Londen. Spijts de goede kritieken leest dit boek wat stroef. Ondertussen is een grote klassieker mijn pad gekruist: 'Don Quichotte' van Cervantes. Het is zoals met alle grote historische titels: we kennen ze maar hebben ze nog nooit gelezen. Het verhaal is grappig en doet eigentijds aan. Het werd geschreven in 1605 en is nog steeds te lezen...

Even thuis ertussen uit

2009-11-03T17:59:00.002+01:00

Na een drukke tijd op school is het even uitblazen. Ons kleinkind is op bezoek, dus weten we op ander gebied weer wat doen. In de bib heb ik toch nog enkele boeken gevonden van Nicci French. Die gaan in de komende dagen verorberd worden. Ook heb ik reeds enkele nieuwe cd's beluisterd en besproken voor het tijdschrift 'Ambrozijn'. Twee schijven met orgelwerk op nieuw gerestuareerde instrumenten en een opname van drie gitaarconcerti door Wim Brioen. Na de eerste twee delen van 'Griffioen' voor viool en piano enkele weken geleden te hebben gecomponeerd, heb ik in het afgelopen weekend ook het derde deel getoonzet. Het stuk werd opgedragen aan twee jonge fervente muzikanten en leerlingen H3 aan de Poperingse academie. Delen zijn: 1/ The Body of a Lion 2/ The Ears of a Horse 3/ The Wings of an Eagle.

Pa rijst

2009-10-21T08:07:00.002+02:00

Dit weekend waren we voor de eerste keer in Parijs... Een stapje uit in het kader van ons 25 huwelijksjaar. Ons hotel (Timhotel) lag recht op Montmartre. Place du Tertre binnen handbereik (al is het artistieke eruit en staan er tientallen nepkunstenaars te goochelen om je gezicht op het papier te krijgen). Eén wilde me voorwaar uit een blad papier knippen: 'une minute' was zijn devies.
Het centrum is wijds en vrijgevig aan ruimte, water, lucht. Eenheid komt je tegemoet vanuit de gevels van de prachtige gebouwen. Te voet van de Concorde naar de Eiffeltoren... de Seine aan onze rechterkant. De Eiffel is metaal ten top. Adembenemend elegant. De metro was een soelaas voor onze vermoeide benen. Tube in, tube uit. En volk, volk... De Sainte Chapelle en de Notre-Dame gedaan en nog enkele kerken. Opvallend strakke en weinig versierde orgelfronten in kolossale kerken: mooie akoestieken. Op Père-Lachaisse graven gezocht en gevonden: Gretry, Pleyel, Erard, Chopin (bedolven onder de bloemen), Delacroix, Oscar Wilde, Edith Piaf (met wat minder bloemenpracht) en nog zoveel andere. Even Rossini gezocht en toch niet gevonden. Zal voor een volgende keer zijn. Met de wagen waren we er in minder dan drie uur, tot recht in het centrum. Op zondag is parkeren er gratis maar op de weekdagen duurt een rustplaats voor onze vierwieler hoogstens twee uur. Volgende keer eens met de tgv proberen. Op de terugweg Arras aangedaan en getroffen geworden door de pracht en eenvoud van de oude markt: Vlaanderen ten top...

Van oud naar nieuw

2009-09-30T13:00:00.002+02:00

Tijdens de oktobermaand leg ik al mijn partituren (orgel, beiaard) terug in de kast en haal er nieuwe uit. Op zoek gaan wat mijn repertoire voor volgend jaar wordt, is heel erg leuk. Al een tijdje wist ik dat de Symfonie (in 7 delen) van Walter Devoldere er bij zou zijn (op de website zoek je via 'componist' naar wat info over deze Ieperse componist). In één van de concerten van de Orgelkring 'Organum Yprense' vzw wil ik deze immense partituur creëren op het Anneessensorgel van de Ieperse kathedraal. Verder kan ik op zoek gaan naar wat literatuur om het programma van de inspeling van het Bertinusorgel te Poperinge te vormen. Zoals elk jaar zal er wat Bach bij zijn en muziek uit verschillende stijlperiodes.

Kleine wereld...

2009-09-11T10:57:00.002+02:00

Het orgelwereldje in Vlaanderen is klein, dat van Ieper warempel nog veel kleiner. Toch vond de kerkfabriek van de kathedraal er niets beters op dan op dezelfde datum als het laatste concert van Orgelkring 'Organum Yprense' vzw (dat elk jaar op dezelfde vrijdag valt) de inspeling van het heropgerichte St.-Niklaasorgel te laten doorgaan. Het gebeurt wel op 1 uur voor het concert in de St.-Pieterskerk... Toeval of niet, maar ik vind dit toch wel grof. De orgelconcerten te Ieper gaan reeds 13 jaar door op dezelfde tijdstippen in het jaar en de data verschijnen in vele publicaties en toch kan men daar geen rekening mee houden. Ikzelf als organist was heel graag op deze inspeling geweest, nu ga ik er niet naartoe. Het schijnt zelf nog niet zeker wie de organist zal zijn die het orgel inspeelt. Ik hoor alleen dat er veel koormuziek ten gehore zal gebracht worden en dat het orgel op het tweede plan komt te staan. De uitnodiging heeft me alvast niet veel wijzer gemaakt.

Fijn gevoel

2009-08-23T17:13:00.002+02:00

Het concert van zaterdag laatst te Houthulst was een succes. Samen met saxofonist Thomas Van Gelder konden we het publiek boeien met werk van o.a. Bach, Marcello en Händel. Vooral het bespelen van het grote kistorgel was een waar genoegen. Het ambachtelijke vervaardigde instrument is een waar juweeltje. De arrangementen van twee Schüblerchoräle voor sax en orgel vielen bij de luisteraars in de smaak. Ook wat hedendaags werk (Solimosi en Vermulst) werd positief ontvangen.

Mc Court

2009-08-23T17:01:00.002+02:00

Weeral een schrijver die me meer dan één boek doet lezen. Zijn bestseller, 'De as van mijn moeder' las ik niet. Wel 'Meester' en 'De nieuwe wereld'. In beide boeken schrijft Frank over zichzelf en zijn wedervaren als leraar aan verschillende scholen in New York. Hij propageert er een beetje zijn non-conformistische stijl om alles van moet in de lessen naast zich neer te leggen en op zijn manier (in respect met wat de leerlingen vooral willen) les te geven. Het zijn boeken die onbekommerd de lezer tonen zoals hij is en denkt. Het is vooral niet verbloemend, ook wat zijn familie betreft. Hij overleed in juli van dit jaar.

Rommel

2009-08-23T16:52:00.002+02:00

In het IFF te Ieper is er steeds in het midden van het gebouw een kunstenaar te gast die zich te goed mag doen aan het uitbeelden van zijn of haar oorlogsgevoel. Deze keer is het Camiel Van Breedam die ook de ruimte onder het museum tot zijn beschikking kreeg. Het is iemand die houdt van rommel: hij geeft de gevonden attributen een nieuwe betekenisvolle plaats. Het is echt heel goed gedaan. De kunstwerken doen je vooral nadenken: waar heb ik dat artefact nog gezien, welke functie had het dan ook al weer? Maar de assemblages zijn ook niet vrijblijvend en zijn wonderwel in elkaar geknutseld. Nergens is een nagel, vijs of lijmnaad te zien. Ook zijn de muren in een mooie rode tint geverfd zodat de kunstwerken heel goed tot hun recht komen. Het oude tot ter dood veroordeelde nutteloze komt, door het een nieuwe plaats te geven, weer tot leven, een ander leven.

Van 't een naar 't ander

2009-08-19T19:39:00.004+02:00

Tijdens deze vakantie ben ik vele malen op concertreis geweest: Arles-sur-Tech (daar kon ik in de abdij een mooi Frans-barok orgel beroeren), Vlissingen, Middelburg (beiaard op de Lange Jan met veel zeewind), Rhenen (rijzige kolos aan de Rijn met een prachtig gerestaureerd klavier en mooie klokken), Sankt Peter (barokke abdij met klokken die 's nachts elk kwartier weten hoe laat het is) en straks (zaterdag om 20u) in het Verzorgingstehuis Cassiers te Houthulst. Daar speel ik een concert met saxofonist Thomas Van Gelder. Het orgel is een fameus huisinstrument met 2 klavieren en pedaal van orgelbouwer Deblieck.

Kiezen is verliezen

2009-07-23T07:58:00.002+02:00

Bij elke keuze heb je meestal twee mogelijkheden: ja of nee, ik doe het of niet, naar links of naar rechts... Bij het kiezen heb je maar één mogelijkheid, je kunt niet even zeggen 'misschien'... Je krijgt het gevoel dat je 50% verliest. Je kunt het ook anders zien: je gaat voluit voor de ingeslagen weg. In het begin van boeken van Nicci French (juist, ik ben ervoor gevallen:) voel ik steeds dat het ganse verhaal start vanuit een verkeerde keuze van de hoofdfiguur. Ik zou zeker in haar (het zijn meestal dames) geval niet kiezen voor bepaalde keuzes waarbij ze op termijn fysiek of mentaal belaagd kan/zal worden. Maar daar gaat het juist om in deze psychologische thrillers. Door deze keuzes te nemen start onomkeerbaar een proces dat niet meer te stoppen valt, de spanning gaat omhoog en groeit tot een punt waarop een allerlaatste keer gekozen dient te worden... Nu is 'De rode kamer' aan de beurt.

Nieuwe bib

2009-07-20T10:08:00.002+02:00

In deze mooie weken vakantie krijg ik weer wat tijd om boeken te lezen. Het werd ook eens langzamerhand de tijd om de nieuwe Ieperse bib te bezoeken. Mijn visite was van korte duur: het was er zo warm (op de 2° verdieping was het record de mensentemperatuur...) dat ik vlug twee boeken meegriste en snel mijn biezen pakte. Jammer, want het gebouw oogt van binnen heel mooi, het heeft veel plaats en een moderne look. Misschien kom ik eens terug als het wintert. 'De komst van Joachim Stiller' van Hubert Lampo was toevallig het eerste boek dat ik in handen kreeg. Het tweede was van het schrijversduo Nicci French: 'Verborgen glimlach'. Ooit heb ik in een ver verleden de verfilming gezien van het boek over Stiller. Ik wist nog ongeveer waarover het ging, toch interesseerde me het boek omwille van de magisch-realistische stijl van de schrijver. Het leest wat traag door de ellenlange zinnen die Lampo produceert. Anders heeft het boek de tijd goed doorstaan. De psychologische roman 'Secret smile' heb ik zonder te weten in een versie voor slechtzienden meegenomen. Raar doet het als je de grote letters op de pagina's leest: je wordt er haast dronken van. Het gaat ook niet sneller, het is haast letters eten. Maar het verhaal begint goed en dat is het belangrijkste.

Open plaats in het bos

2009-07-10T18:25:00.002+02:00

In de kerk van Lo gaat er de ganse vakantie een tentoonstelling door rond het kruis. Van een vriend-kunstenaar-exposant wisten we dat de kerk er alle dagen open zou zijn tussen 14u en 17u. Daar aangekomen was de deur pot dicht. De hoop zinkt je natuurlijk direct in de schoenen. Een geluk dat ik bepaalde mensen in het kleine stadje ken die me verder konden helpen. Al vlug kwam een gezette dame de deur openen en konden we de mooie kerk binnen. Tussen fraai liturgische kunstwerken stonden hier en daar de bedoelde kunstwerken opgesteld: alles zeer bescheiden en oprecht. Onze vriend-kunstenaar-exposant had ons in de afgelopen maanden om een plankje hout gevraagd. Hij zou al die kleinoden verwerken in een artefact. Zijn opzet is bij ons in gunstige aarde gevallen.

Van alle klokken thuis

2009-07-10T12:44:00.003+02:00

De afgelopen week mocht ik op de grootste beiaard van het land (Romboutstoren te Mechelen) concerteren. Het is van het einde van mijn studententijd dat ik er nog kwam. Een beklimming van 450 trappen leidt je naar de cabine. Er is nog niet veel veranderd, enkel de elektronische bediening van het automatisch spel is er verdwenen. De oude trommel die de oude beiaard bedient, loopt weer gesmeerd en de rammel die elke 7.5 minuten een stukje speelt, weerklinkt weer van op de oude klokken waar Jef Denyn nog op speelde. De dag erop kon ik te Laren (in Noord-Brabant te Nederland) nog een concert spelen. Daar hangen de klokken in een kleine kerktoren laag bij de grond. Het contrast kon niet groter zijn: het 40-ton zware instrument te Mechelen en het kleine spel te Laren. Toch kon ik op beide plaatsen ongeveer hetzelfde porgramma tot klinken brengen. Volgende week speel ik een orgelconcert in de Abbaye St.-Marie te Arles sur Tech. Oude renaissance- en barokmuziek staat er op het programma. Ondertussen bracht ik een bezoek aan het nieuwe hybride-orgel te Westouter. Ik mag het op 25 september inspelen. De verbinding tussen een oud pijporgel en een nieuw elektronisch orgel beviel me wel. De klankkleuren van beide orgels (die bedient worden via eenzelfde klavier dat me toch nog wat te zwaar over kwam) mengen zich goed met elkaar. Hiernaast nog een foto van op mijn Rembrandt thuis, illustratie bij het vorig artikel waar de foto's aan de muur me maar na een paar dagen waren opgevallen... (muziek spelen vergt dus wel deglijk concentratie:).

De magische kracht van kunst

2009-06-30T13:50:00.002+02:00

Na een maand van intens jureren (ik zat alle examens instrument voor op school), valt alles wat stil(ler). Het HemelBed (het blogje rond kunst in de Westhoek) leg ik vanaf nu helemaal stil. Hier zal ik sporadisch op de ingeslagen weg verder doen. Kunst heeft me reeds lang bezig gehouden: vanaf het prille begin was dit steevast muziek, vanaf mijn 20° ook de andere disciplines. Negen jaar lang stond ik in voor de artikeltjes van het HemelBed. Maar kunst is soms ook onzichtbaar en soms magisch. Ik lees ondertussen wat verhalen van Hubert Lampo, een magisch-realist. Mijn vrouw, Martine, volgt les ceramiek en andere zaken aan de Ieperse kunstacademie en heeft aan de muur waar mijn studeerorgel staat, wat bewerkte foto's opgehangen. Het duurde anderhalve dag (tijdens mijn 2° oefensessie dus) tot ik plots gewaar werd (tijdens het spelen) dat er aan de muur iets veranderd was. De mens is een gewoontedier en ziet niet altijd alles. Zijn we niet altijd geconcentreerd op wat we willen zien (of horen)?

Dorst

2009-05-18T18:43:00.003+02:00

Na een heel langzaam boek van Chaja Polak te hebben gelezen, ben ik nu weer toe aan twee romans van Kader Abdolah. Die lezen in tegenstelling tot dat van Chaja als een sneltrein. Eén daarvan is 'De reis van de lege flessen', het verhaal handelt over zijn aankomen en wennen in en aan het Nederland van enkele tientallen jaren terug. Heel interessant bij deze schrijver zijn steeds de wendingen op het einde van elk deeltje in een hoofdstuk. Die zijn als open deuren naar wat denk- en voelwerk. Er zouden meer van dat slag schrijvers mogen zijn. Het moet niet allemaal 'godverdoms' zijn. Ik heb dat bekroonde boek van Dimitri na enkele bladzijden opzij gelegd. Ik wou niet in enkele uren door de menselijke geschiedenis geramd worden.

Om muren

2009-04-20T12:48:00.006+02:00

Af en toe lees ik eens de krant (De Standaard) in het echt en niet online. Dit gebeurt meestal in het weekend en dan worden de verschillende delen (want dat exemplaar bestaat uit vele onderdelen) over de dagen van de week verspreid. Vandaag viel mijn oog op een artikel over moderne afzondering. Mensen zoeken plaatsen op die ommuurd worden door prikkeldraad, zijn dus bang en gaan apart wonen. De Engelse taal heeft daar een woord voor: 'gated community'. In Zuid-Afrika, Amerika en Dubai komen zo ganse stadsgedeeltes onder constante controle te staan. Charlotte Lybeer maakte er fotoreportages over.

Gated community

Gelukkig leven we

Allemaal in

Een gele onderzeeër,

De plaatsen zijn wel

Beperkt, haringen willen

Geen ton maar boter

Bij de vis.

Het

Virtuele woord voor

‘poort’ is ‘poort’ en

Meestal staat ze

Wagenwijd open

In het woordenboek

Van een averechts

Getto.

Tussen klokken

2009-04-16T18:43:00.003+02:00

Vandaag voor de eerste keer als stadsbeiaardier de toren beklommen van de Sint-Bertinuskerk te Poperigne. Mijn wapens waren 4 sleutels aan een houten klokje als sleutelhanger. Mijn zoon Jan was mee om enkele foto's te schieten. De klokkenkamer is ruim genoeg maar er was te weinig licht (te veel regenwolken). Buiten onder de klokken was er meer licht maar minder ruimte. Je moet je er klein maken tussen alle draden en verbindingen. Toch is het er knus tussen die bronzen monden die door hun zwaarte rust uitstralen (4380 kg in totaal). Op de klim de trappen geteld: 204 stuks. Tijdens het verlaten van de kerk zijn we nog even gaan piepen bij de orgelbouwers van firma Schumacher uit Eupen die het gerstaureerde orgel aan het opzetten zijn. Hun taaltje is een amalgaam van Duits en Frans, erg sappig. Het wordt een kolos met voorwaar een 32-voets register in de dispositie. Het instrument zal op het einde van dit jaar terug kunnen spelen na een inactiviteit van meer dan 15 jaar.

Hoppeklokken

2009-04-12T13:02:00.003+02:00

Na het overlijden van beiaardier Aimé Lombaert vorig jaar, kwam de plaats op de beiaard in de Poperingse Sint-Bertinustoren vrij. Door het stadsbestuur werd een examen uitgeschreven (waarvoor ik een nieuwe compositie voor carillon componeerde: Variaties op het hoppelied 'Als wij de schoenen tatsen') en uit drie kandidaten werd ik als beste optie uitgekozen. Samen met Geert Stubbe ben ik al beiaardier te Ieper maar om een eigen toren te 'bezitten' (zo noemt men dat in de klokkenwereld), geeft dat toch wel een apart gevoel. Fier en trots ben ik dus dat ik de titel van Poperingse stadsbeiaardier mag voeren. Al ras maakte ik reeds een kleine website rond het instrument. In de komende weken en maanden wordt die nog wel aangevuld.

Beschaamd

2009-04-12T12:50:00.002+02:00

Een klein boekje is me gratis via het Boekenfestijn van enkele weken terug te Kortrijk in de schoot gevallen. In die grote hal lagen die boeken die met een bon te krijgen waren, in een verre hoek. De keuze liet ik bij mijn vrouw die daar een beter oog voor heeft. Soms is een cover nietszeggend maar deze viel op door haar onopvallendheid. Het item op de voorpagina is een foto van een bronzen of stenen beeld. Het stelt een vrouw voor die haar kapsel schikt. Het gelaat is wat verborgen maar toch merk je in de gestolde blik een soort geconcentreerde gelatenheid voor de dingen op. Op haar kleed ontwaar je met moeite wat runen, gekraste tekens, uit de dierenriem? Het boekje is van Chaja Polak en het heet 'Stenen halzen'. Het handelt over het verwerkingsproces (wellicht ook van de schrijfster zelf) van opgelopen wonden in Duitse concentratiekampen. Het verhaal wordt degelijk en zeer compositorisch verdeelt over een viertal vrouwen. Prachtig hoe elke zin bijna poëzie lijkt. Het dient geheel kalm en traag gelezen te worden. Na enkele maanden afwezigheid in de bib, ben ik op zoek gegaan naar meer van haar.

Nieuw instrument en co

2009-03-21T16:35:00.002+01:00

Enkele weken terug kon ik melden dat een nieuw instrument op komst was. Wel, het is er nu. Het Johannusorgel staat op dezelfde plaats waar mijn vorig exemplaar stond. Toch heeft het wat meer plaats nodig. Het corpus is wat groter en er staan nu 2 externe boxen naast. Het wordt een hele opdracht om het helemaal te leren kennen en om alle 48 registers die nogmaals in 3 verschillende orgeltypes passen, te leren onderscheiden. Na enkele maanden komt Stefaan Delobelle van het Kortrijkse orgelhuis nog eens langs om mijn intonatiewensen aan te brengen. Elke vrije minuut breng ik erop door. Mijn concertrepertoire voor dit jaar zal zeker goed geoefend raken. Deze middag nog hadden we samen met het danskoppel (Lonkce - Isbeau) voor het eerste concert van onze orgelkring, een repetitie in de kathedraal. Het deed me plezier weer eens op dat grote orgel te kunnen spelen. Ook bezochten we het barokorgel op de zolder van de sacristieën dat Stefaan Loncke en zijn vader aan het opzetten zijn. Het wordt een mooi instrument met een stevige intonatie. Daar houd ik van. Hetgeen ik van het oude instrument dat jaren terug in de Ieperse St.-Niklaaskerk stond, nog weet, verbleekt bij wat het nu zal worden. Deze week was zeker een muziekweek. Op donderdag had ik nog een klein praktijkexamen voor de aanstelling van een nieuwe beiaardier van de stad Poperinge. De beiaard hangt er in de St.-Bertinuskerk van waaruit je een mooi zicht hebt over de stad. Moge de beste winnen... Tevens ontving ik wat partituren van oud-Poperingnaar Ghislain Pouseele (zie foto). De voorstelling van de jaarlijkse beiaardbrochure gaat door te Harelbeke en ik wil er een compositie brengen van de ex-carillonneur van de Leiestad. Wellicht valt mijn oog op een Fughetta over het volkslied 'Een uil die op de peereboom zat'.

Leesvoer

2009-03-21T16:31:00.002+01:00

Na enkele maanden van non-activiteit ben ik toch weer aan het lezen geraakt. In 'De stille revolutie van Mary' voor Geert Van Maele wordt het Brugge van rond 1800 in beeld gebracht. Een Engelse non ontpopt er zich tot burgervrouw met moderne ideeën. Haar emotioneel leven krijgt het hard te verduren als ze niet kan kiezen tussen verschillende manspersonen. Het ganse verhaal speelt zich af in de naweeën van de Franse Revolutie. Ik had al snel weer de leessmaak te pakken en nu wordt een boekje (Portretten en een oude droom) van Kader Abdolah verorberd. Deze Iranees die momenteel in Nederland woont, is een zeer poëtisch schrijver. Het boek beschrijft zich als een droom in de werkelijkheid (of omgekeerd). Vele personages lopen door elkaar of hebben een dubbele bodem. Het relaas van een reis naar Zuid-Afrika moet traag gelezen worden. Naar binnen schrokken doet deze roman vooral oneer aan.

November in maart

2009-03-15T09:55:00.004+01:00

En toch
lig ik daar
ooit, daar op die baar,
als na lang misbaar,
mijn huid zichzelf
versleet.

Waar na die
ene tel (die
alleen voor mij
de laatste wordt)
het vlees even
het leven vergat,
en voor even maar
de verkeerde weg
op gleed.

Een gevallen blad
verschrompelt
steeds.

Thicebuse

2009-03-01T20:25:00.002+01:00

De laatste weken kwam mijn jeugd onverwacht om de hoek kijken. Zoon Jan moest als opdracht voor zijn opleiding fotografie een groep mensen volgen in één of andere activiteit. Hij koos ervoor om een paar repetities bij te wonen van de Koninklijke Harmonie de Vijverzonen uit Dikkebus. Dit was namelijk het muziekkorps waar ik als kleine bengel mijn eerste noten leerde lezen en spelen. Dat gebeurde in de keuken van meester Vandamme met het lied 'Ozewiezewo'. Mijn kleine cornetje bestaat al lang niet meer (het eindigde aan de muur van het café 'Het Hoekske' waar men toen repeteerde) maar toch voelt het aan alsof het gisteren nog aan mijn lippen stond. Op de website van de harmonie vond ik al snel foto's uit de jaren '70. Op enkele sta ik er al piepkleine snotter mee te marcheren en herken ik tal van medemuzikanten uit die tijd. Toen ik twaalf jaar oud werd, kwam voorzitter Schouteten met het plan aanzetten om de jongeren naar de muziekschool van Ieper over en weer te rijden. Een briljant idee om de fanfare een jeugdig elan te geven en in een blijvende toevoer van jonge muzikanten te voorzien. Ook was dit het begin van mijn muzikale carrière...

Compagnons de route

2009-02-23T17:45:00.003+01:00

Nu de uitnodigingen voor beiaard- en orgelconcerten weer binnen lopen doe ik niets liever dan programma's maken. rondneuzen in mijn muziekbib is één van mijn liefhebberijen. Stukken die ik graag speel of die al enkele jaren op het verlanglijstje staan, worden dan op de standaard geplaatst. Zeer zelden neem ik een partituur die ik reeds gespeeld heb. Elk werk moet goed zitten, in vingers en in oren. Na enkele weken oefenen worden deze klankcreaturen vrienden. Ik hoor ze overal: op fietstocht, wandeling of in de auto. Zo zijn dit jaar weer componisten als Händel, Haydn, Guilmant, Vierne, Bach, Grunenwald, Mendelssohn, Borowski, Alain, Gilson, Blomme, Van den Gheyn en nog zoveel anderen, metgezellen van het oor.

Ludospace

2009-02-05T08:36:00.002+01:00

Ik heb altijd al geweten dat ik wat ruimte nodig had maar dat het werkelijk tot een woord zou komen, slaat me nu wel met wat verstomming. Ik vond de term tussen de 10 woorden die het gaan maken in 2009. 'Twitteraar' of '360-gradencontract' verstond ik na een eerste lezing wel. De betekenis raden van 'Ludospace' was dan wel even gissen. Op Wikipedia bleek het een auto te zijn (spijtig) met wat meer ruimte dan anders. Ik heb er al veel zien rond rijden, toch denk ik dat de naam nog niet niet zo bekend is. Even wat reclame maken, zo heb je o.a. de 'Fiat Doblo', 'Opel Combo', 'Renault Kangoo', 'Citroën Berlingo' en de 'Peugeuot Partner'.

Nostalgische plannen

2009-02-02T17:07:00.005+01:00

Van jongs af aan was ik geïnteresseerd in zware klassieke muziek. Mijn eerste lp (gekocht in het toenmalige Ypradisc) was een dubbele met de Mattheuspassie van Bach. Ik had de reductiepartituur zomaar gekregen van pastoor Versailles zaliger, de toenmalige herder in de parochie te Dikkebus. Hij had reeds gezien dat ik een neus had voor muziek en stimuleerde me ook om verdere stappen te zetten in mijn orgelstudies. Toch werd ik soms bezeten door een onverstaanbare koorts van lichtere muziek. Plots kon ik fan zijn van liederen van Mary Black (ik zeg maar iets) of zelfs van Abba, Supertramp... Op mijn Sony mp3-speler staat bijna geen klassiek, daar staat van alles op wat me geheel kan ontspannen tijdens het wandelen of het doen van de vaat. De laatste tijd is dat Coldplay en sedert kort (op aanraden van een vriend) wat Beach Boys. Ondertussen ontdek ik ook dat popsongs soms heel goed in elkaar kunnen zitten. Om het evenwicht weer te herstellen, heb ik deze week een Johannus Rembrandt 375 aangekocht. Nog even wachten en dan verblijf ik uren op dat instrument... De klankgeneratie van dit stuk elektronica is dermate verbeterd dat een aankoop als klassiek geschoold musicus binnen de marge van de redelijkheid valt. Een namiddag in orgelhuis Delobelle te Kortrijk was de laatste druppel die de muzikale emmer deed overlopen. Om deze woorden nog wat meer kracht bij te zetten besloot ik om wat muziek te schrijven voor dit drie-manualig instrument (dat zeker gepromoot moet worden): 'Paintings for Rembrandt' wordt orgelmuziek die zowel op een pijporgel als op een Johannus zal kunnen worden gespeeld. Het wordt een vijfdelig werk met titels als: 'Van Rijn', 'Saskia', 'Titus', 'Greetje' en 'Hendrickje'. Dit zijn de voornaamste personen uit het leven van de barokke schilder. Ik bleef dit weekend niet bij de pakken zitten en componeerde reeds twee delen. 'Lady Inspiration' was mild, ik probeer ze zo te houden.

Gedichtendag

2009-01-29T07:41:00.003+01:00

Neem een dichter in bed,
één die wat meer op maten let.

Benen worden langer,
borsten wat pranger.
Ideeën en heupen deinen wat breder
en hier en daar stremt
een lintje in leder.

Laat hem dichter tot hij
uitgezongen is
en leg hem dan terzijde,
te slapen in zijn
boekennis.

Het begon

2009-01-09T09:27:00.001+01:00

Alleen al
een aanzet tot
dit gevoel van
beginnen is mij
nu even genoeg.

Het doen
leidt tot een
einde, een nopend
proces tot stoppen
voor ik begin.

Toch hang ik
een schijn van
aanhef op omheen
deze valreep van
gemis.

Grote Geesten

2009-01-03T08:26:00.004+01:00

In 2009 komen, zoals elk jaar, tellers op 'mooie' getallen terecht. Dit gebeurt in de muziek met Felix Mendelssohn-Bartholdy. Die werd geboren in 1809. Andere jubilerende genieën zijn Haydn (gestorven in 1809), Purcell (geboren in 1659) en Händel (overleed in 1759). Darwin (op een ander gebied dan) zag ook in dat illustere jaar voor het eerst het levenslicht. Wat eerder (medium 1609) zag Galileo Galilei (foto) voor het eerst de planeten door een telescoop. Zijn gevolgtrekkingen waren voor velen (of enkelen) een slag in het gezicht. Die verjaardagen ontstaan haast toevallig. Op het einde van elk jaar is het weer lijstjes kijken en kunnen we reikhalzend uitzien wie we weer in het daglicht kunnen stellen. De jubilarissen zelf kunnen er weinig aan doen. Toch is het niet slecht dat af en toe zo'n grote geest in de belangstelling komt te staan. Zo ondervinden we de kracht van de tijd en de veranderingen in de geesten van de mens.

Volt

2009-01-02T17:58:00.002+01:00

Na de zeer grondig geschreven en aangenaam lezende biografie over het leven van Alice Nahon, ligt nu een bundel 'Filosofische Vertellingen' van Voltaire op mijn bureau. Het voorwoord en het korte relaas van zijn leven zijn reeds smaakmakers om het boek te verorberen. Ik krijg al direct goesting om het te verslinden. Voltaire is weer zo'n naam die ronkt, toch voel ik weer dat ik heel weinig weet over de wereldgeschiedenis, in het bijzonder de literatuurhistorie. Ik hoop dat de vertaling door Hannie Vermeer-Pardoen me een sappig en leesbaar nederlands zal voorschotelen. Eens zien of verhalen uit de 18° eeuw me nu nog kunnen boeien.

Oudejaar

2008-12-31T09:05:00.002+01:00

Op dit laatste tijdstipje van 2008, tracht ik het kunstmatige gevoel van een eindpunt te overstijgen door vooruit te kijken. Raar toch hoe een mens door getallen zich kan laten begrenzen. 31 december is natuurlijk een dag als een andere en 1 januari is dat ook. Toch moeten we na 365 dagen (of soms eentje meer) een inventaris opmaken en beloven het de volgende keer beter te doen. Het getal 2009 zegt me nog niets, op zich is het ook nietszeggend. 2010 voelt dan weer beter (omdat 20 het dubbele is van 10 of omdat een spanne van 10 jaar een mooier afgespannen geheel is?). Iedereen verwacht wat opbloei (financieel en beursgebonden) en toch voorziet men een verdere ecenomische daling. Wordt het weer iets vol ups en downs? Waarschijnlijk wel...

't Eigen Hert

2008-12-27T08:39:00.003+01:00

'Ik heb de liefde lief gehad' is een biografie over het leven van Alice Nahon, door Manu van der Aa. Het enige dat ik van haar ken is natuurlijk dat gedicht over het kijken in het eigen hart. In het voorwoord wordt al aangegeven dat sedert haar dood in 1933, er een misvatting bestaat rond haar levensstijl. Hoe een mensenleven gemanipuleerd kan worden. Het boek begint bij haar geboorte in 1896. Dat is meer dan 100 jaar geleden en ongewild betrek ik dit dan op mijn eigen familie. Mijn grootmoeder langs moeders kant werd geboren in 1898. Ze wroette gans haar leven in de aarde. Ze wist niet beter en ze wilde niet beter. We noemden haar 'memei' en onze grootmoeder langs mijn vaders kant, 'dander memei'. Nu, zij was dan ook een geheel andere persoonlijkheid... Het dagelijks leven zag er toen warempel gans anders uit. Via het verhaal van Nahon en de prachtige foto's uit die tijd, is het plezant om de tijdsgeest op te snuiven. Toch zal er waarschijnlijk een groot hiaat bestaan hebben tussen het kunstenaarsleven in de Antwerpse metropool en het boerenleven in de Westhoek.

Zand

2008-12-26T17:43:00.003+01:00

De kerstvakantie is een ketting van volle dagen, ze glijden als zand tussen je vingers je hand uit. Tch kan ik hier en daar wat tijd sprokkelen om te lezen, zo kon ik 'De thuiskomst' van Enquist beëindigen. Een sterk verhaal over sterke mensen in een sterke tijd. Maar ook Enquist bouwde in dit boek een sterke roman omheen deze feiten. Het leven van de vrouw van ontdekkingsreiziger, James Cook, was ook een verglijding van zandkorrels...

BiB

2008-12-24T16:40:00.002+01:00

Al heel het jaar 'BiB': Boel in België...

Trofee

2008-12-23T10:13:00.002+01:00

In januari 2009 wordt me de Cultuurtrofee van de Stad Ieper toegekend. Het betreft een jaarlijkse uitreiking voor een verdienstelijke persoon of vereniging die voor het cultureel leven van de stad uit wist te blinken. Het parochiaal zangkoor had me voorgedragen en de Stedelijke Culturele Raad wist me vinden tussen de vijf ingediende kandidaturen. Natuurlijk stemt het je ergens trots en streelt het je ego. Het is geen eindpunt, eerder een duwtje in de rug die me verder laat gaan op de ingeslagen weg.

Kistboeken

2008-12-14T09:59:00.002+01:00

Ik zit midden in wat lectuur van Anna Enquist: na 'Contrapunt' en 'De ijsdragers' ben ik nu begonnen aan 'De thuiskomst'. Na het boek over de Goldbergvariaties van Bach, het verwerken van de vlucht van een dochter schrijft Enquist weeral over de dood in het leven van de vrouw van zeevaarder James Cook. Vooral de relatie tussen ouder en kind staat centraal en overal klinkt het strijkkwartet van Schubert 'Der Tod und das Mädchen' op de achtergrond. Het zijn boeken als doodskisten, je laat er iets in achter. Na het wat moeilijk te lezen contrapunt, was 'De ijsdragers' een verademing. Hier komt de schrijfster op kruissnelheid en laat ze een verhaal ademen. Ik hoop dat dit ook kan in dit laatste boek over het wedervaren van een vrouw met een wat moeilijke, stugge echtgenoot en het verlies van al haar zes kinderen.

Even wat reclame

2008-11-27T21:16:00.002+01:00

Een linkje naar de fotoblog van zoon Jan.

Zacht polyfoon

2008-11-17T18:23:00.004+01:00

'Contrapunt' van Anna Enquist werd me aangeraden door een vriend. Alles rond dit boek ruikt naar muziek. Elk hoofdstuk ligt in een gouden variatiebed. Bach schreef dertig veranderingen op een aria. Hij toondichtte het werk voor de Heer Goldberg die elke nacht, als zijn broodheer niet kon slapen, wat klavecimbel diende te bespelen. Enquist ziet in elk deel een afspiegeling van een moederleven met haar dochter. Ze fugeert haar literair thema rond dit gegeven en startte zo vanuit een muzikale vorm. Het karakter van elke variatie komt teurg in het levensverhaal van de hoofdfiguur die zelf dit prachtige opus wil onder de knie krijgen. De schrijfster combineert zo het Bachverhaal met filosofie en kleurt zo de meest abstracte kunsttaal in met literatuur. Op het eerste zicht een geniale vondst. Toch bekruipt me tijdens het lezen een soort kortademigheid. Het tijdsverloop van de vertelling stokt om de haverklap, de verhaallijn schiet vooruit en dan weer achteruit, hapert en ligt soms languit op de grond. Misschien is het allemaal wat te cerebraal en dan weer wat te levensecht. Het was een goed moment om weer eens de opname uit 1955 van Glenn Gould uit de kast te halen. Het ellenlange stuk straalt constant een grote weemoed uit. Elke noot, of die nu snel of traag dient gespeeld, smeekt en doet het oor luisteren. De wiskundigheid van de compositie baart hier een grote emotionaliteit. Dit kan niet van het werk van Enquist gezegd worden.

Cocoonen

2008-11-01T10:22:00.004+01:00

Nu de winter toeslaat en zijn aanval lardeert met regenbuien en ongenadige windvlagen, probeer ik de knusheid in huis te verhogen met een boek en wat muziek. Na het lezen van enkele kortverhalen is een schrijver op mijn bureau blijven hangen: Colm Toibin. 'De Meester', zijn roman die in de prijzen viel, verhaalt over het wedervaren van de Amerikaanse schrijver, Henry James. Hij kan niet aarden in de Nieuwe Wereld van het fin du siècle en reist Europa af en strandt in Londen. Vanuit zijn zichtspunt vertelt hij over zijn gevoel voor de Amerikanen, de Engelsen, de Ieren, de homosexualiteit, familierelaties. Talrijke thema's worden aangekaart in dit boek dat de warmte van deze persoonlijkheid oproept naast de kilheid van de high society uit die tijd. Vooral de dood, de verlatenheid en het verlies van dingen en mensen zijn alom tegenwoordig. Het is alsof dit gevoel het wit van het blad is en de zwarte letters het kader vormt waar omheen het gespannen is. Naast deze lijvige vertelling ligt de orgelcd van Jan Vermeire in de cd-lade. Hij nam, samen met het Ottone koperkwintet, romantisch werk van o.a. Franck, Gigout, Guilmant en Saint-Saëns. Het orgel te Cuxhaven, Duitsland, is een prachtig instrument dat mooie klankkleuren in zich draagt. Apart zijn de bewerkingen voor deze bezetting van de hand van Steven Verhaert. Interessant is de vergelijking die je automatisch maakt bij het horen van een arrangement van een gekend werk. Blazers spelen melodieën en organiseren hun samenspel op een andere manier dan dat het solo uit de orgelpijpen kan komen.

In 't kort

2008-10-26T19:05:00.003+01:00

Na een hele reeks romans gelezen te hebben van nog in leven zijnde Nederlandstalige schrijvers, heb ik me gestort op de kortverhalen, novelles en niet te lange romans. Het interesseert me hoe een verhaal in kortheid van woorden verteld kan worden, hoe een plot zonder veel omwegen maar toch goed verpakt, snedig verwoord kan worden. 'Een dierenleven' van Coetzee deed me nadenken rond onze behandeling van alle levende wezens; 'Een lange winter' van Toibin stak bol van eenzaamheid en gevoelens rond verlies (het boek eindigt abrupt zodat je als lezer zelf het soort verlies voelt) terwijl ik nu een kleine fabel ter hand heb van Joseph Smith 'De wolf'. Hier is een wolf op jacht maar verliest zonder het te weten langzaam maar zeker de strijd en eindigt zelf als prooi. Smith neemt als hoofdfiguur een dier en beschrijft het wolvenleven heel detaillistisch zodat je als lezer bijna het beest wordt. Deze boeken reiken niet verder dan 100 bladzijden en toch herbergen ze een schat aan emoties. Ze zijn meestal geniale structuren die een verhaal voorzichtig ontplooien zodat je het boek in één zucht wil en kan uitlezen. Je zit op het puntje van je stoel terwijl de pagina's snel maar geruisloos op je schoot voorbij schieten...

Licht voordeel

2008-10-15T07:46:00.004+02:00

Na deze crisis in de financiële wereld, besef ik meer en meer dat het creëren van kunst (of het nu muziek, woord, beeld of een cross-over is) überhaupt een aandeel is met grote groeikansen. Het brengt niets op, het is zogezegd nutteloos maar dat weegt hoegenaamd niet op tegen de emotionele, sociale en relationele waarde van dit fenomeen. Musiceren is voor mij geven, een gift aan jezelf en het publiek. Componeren is een boetseren van de tijd dat je sowieso los maakt van de werkelijkheid zodat je ze overstijgt. Geen enkel beursaandeel heeft deze kracht in zich, het blijkt namelijk allemaal gebakken lucht, bezits- en machtsdrang. Egoïsme tout court...

Na een big bang
Van stilte
Zie ik alleen
Nog maar
De lichtjes van
De nacht, een
Zon die me in
Het aangezicht
lacht.

Lichtjes overdreven

2008-10-05T09:46:00.004+02:00

We weten dat we 's nachts geheel hulpeloos zijn als we het licht niet aansteken. Het donker maakt ons nog steeds bang. Gelukkig stak Meneer Edison daar een stokje voor. Toch kan het op sommige plaatsen wat overdreven duidelijk zijn dat er een te veel aan lampjes branden. Zie de wereld op zijn kant, weg van de zon.

Als het zwart
niet breekt,
nadert het
een zeker evenwicht.

Nieuwe Schijf

2008-10-03T08:46:00.003+02:00

Vanavond wordt er na het vierde concert van de Orgelkring 'Organum Yprense' vzw een cd-voorstelling gehouden in de receptie die doorgaat in de Raadszaal van het Ieperse OCMW. Ikzelf improviseerde de hele schijf vol met impressies rond de sterrenbeelden uit de dierenriem. Deze zodiak is te vinden op het glasraam boven de ingang van de kathedraal waar het grote Anneessensorgel er in het noordportaal prijkt. De machtige orgelklanken vullen er de kerk als wierook, zalven er de muren tot zielsverheffing van de toehoorders. Terecht ben ik fier op dit kleinood. Met dank aan mijn zoon Jan voor het nemen van de foto's. Hiernaast alvast een voorsmaakje van het glasraam. Kom gerust eens af naar Ieper want de kathedraal herbergt nog meer moois aan lichtende vensters.

Verkoopster

2008-10-03T08:29:00.003+02:00

Zondag gaat om 11u de laatste orgelbespeling door in de Ieperse O.-L.-V.-Middelareskerk. Schilderijen van Anne Marchand worden tentoongesteld en Karen Coulembier speelt op haar althobo. De klankkleur van dit instrument doet me steeds aan mystiek denken. Het is voorwaar het meest poëtische geluid uit de orkestbak. De schilderijen van Marchand passen wonderwel bij deze nasale sound van de cor anglais. Het is alsof de schilderes een geheime boodschap mee geeft in haar Chinese karakters die op deze kleine triptieken te vinden zijn. Hieronder vind je enkele gedichtjes die trachten deze beelden in woorden te vatten.

1/ Het papier
verbeeldt zich
een woud
aan gras,
zwart.

Het penseel denkt
‘getrokken thee’
en geurt naar
China of Japan.

2/ Een zwart gat
ontwikkelt zich
streep na streep
tot cirkel
bol omwikkeld.

3/ Wit,
geëxplodeerde kleur,
wit.

Zwart,
geïmplodeerd rijm,
zwart.

De beiaardier

2008-10-01T07:49:00.002+02:00

Enkele maanden terug kocht ik in De Sleghte te Brugge het boek van Georges Rodenbach, 'De beiaardier' uit 1898. Het is uit het Frans vertaald in een smaakvol maar modern Nederlands. Ik verwachtte een oubollige stijl met veel bombastische vertellingen. Niets was minder waar, het leest vlot, is structureel heel goed opgebouwd en is vooral niet te breedvoerig. De schrijver toont een voorkeur voor details en bouwt zijn verhaal op rond associaties en allegorieën. De kersverse beiaardier van 'la ville morte' en tevens architect (en hier moet ik spontaan denken aan Frank Deleu, die deze maand werd aangesteld tot nieuwe carillonneur van het Venetië van het Noorden ter vervanging van Aimé Lombaert, die op een welverdiend pensioen vertrekt), wordt verliefd op de toren en op de dochter van een vriend. Innerlijk komt hij hierdoor zichzelf tegen. Heerlijk is het feit dat dit boek je terug trekt naar een tijd meer dan 100 jaar geleden. De manier van leven was anders en toch ervaar je dat mensen nog niet veranderd zijn. Ze leven met dezelfde problemen en worstelen met dezelfde emoties.

Change

2008-09-03T07:49:00.004+02:00

Het einde van de vakantie had een kleine stroomversnelling voor me in petto. Na een succesvolle en deugddoende concertreis naar Nederland (Sas van Gent, Venlo), Glasgow en Perpignan, kon ik alras starten als directeur van de Afdeling Muziek aan de Poperingse Kunstacademie. Ik heb me met volle moed in deze nieuwe taak gestort en voorspel dat ik even mijn creatieve kunstbezigheden op een lager pitje zal dienen te zetten. Maar een nieuwe uitdaging is altijd welkom! Het boeiende aan de taak is om in deze tripelfuga die de school is, één thema van samenhorigheid te promoten. Dat kunstbeleving kan via het combineren van drie takken: beeld, woord en muziek. Dit ligt in de lijn van al hetgene waar ik reeds in het verleden mee bezig was. Het houdt ook in dat ik de traditie met een creatieve toekomstvisie tracht te verenigen.

Palet

2008-08-15T10:53:00.004+02:00

Op zondag 7 september komt schilder Robie Van Outryve schilderijen tentoon stellen in de orgelbespeling om 11.00 in de O.-L.-V.-Middelareskerk te Ieper. Naar aanleiding van dit concertje schreef ik onderstaande gedichten. Op deze teksten en doeken wordt op orgel en harmonium geïmproviseerd.

Schilder

Magisch oog

Manipuleert

Verf tot

Mijmering, gemalen

Verhaal.

Kleur doet

Het oog een

Golflengte horen,

Zwart is een

Pijn, wit een

Schijn van

Kans.

Schilderij

De muur

Draagt een

Canvas tot

Vierkant, gewogen

Wit.

Het penseel behaagt

De hand tot

Gelaande lijnen,

Gewaagd gebaar.

Het doek

Breekt het oog

Uit beelden,

Voltrokken feit.

Feminien

2008-07-31T08:48:00.002+02:00

Ik heb het boekje van Mulisch 'Twee vrouwen' in tgv-snelheid uitgelezen. Ik zat eerst even op zijn 'Stenen bruidsbed' maar dit leek voor mij onbegonnen werk. Na een zeventigtal bladzijden moest ik er de brui aan geven. Het onderwerp (het bombardement uit WO II op Dresden) leek me wel wat maar de schrijver bleef te lang dralen. In de lesbische roman daarentegen lokte hij me wel uit mijn hok. Het boek zit vol spitsvondigheden op gebied van taalgebruik en compositie. De lezer staat soms danig op het verkeerde been en het blijft tot op het eind een triller . Spijtig dat het dan zo snel uitgelezen is...

frisjes

2008-07-28T20:14:00.002+02:00

Misschien geraken we nu eventjes af van de Google-boot, ex-medewerkers zeggen iets sneller te beter te kunnen 'zoeken' met iets cools: surf cuil...

In de rand

2008-07-18T08:07:00.002+02:00

Periferieën en marges zijn intrigerend. Die tonen meestal wat in de kern van de zaak gebeurt, of zijn ze tegengesteld of ze zijn typisch aan het gebeuren waar ze zich rond bevinden. Doping is zoiets, daar wordt de bijzaak hoofdzaak. Ook de Kuipergordel bijvoorbeeld staat momenteel weer in de spots: Makemake (uit te spreken als maykee-maykee) is het laatste grote object dat men er vond, naast Ceres en Sedna (ons zonnestelsel wordt met de jaren zwaarder). Onlangs was ik te Laken (aan de rand van stad Brussel) om er het grote Schyvenorgel te bespelen. Dit orgel, dat aan de noorderkant van deze wereldstad op een hoog doksaal rust, is een meesterwerk uit de 19° eeuw. Het speelt wat stroef en het ziet er niet uit, toch heeft de klank een enorme waardigheid, diversiteit en kun je de romantische geest van jaren terug tot leven roepen (ik doe dit aan de hand van werk van Boëllmann, Raff en Liszt). Vooral de tongwerken zijn opwekkers van emoties die je maar één of tweemaal per jaar in jezelf kunt opwekken. Kunst is zoiets dat leeft aan de rand en als het hoofdzaak wordt, wordt het pas leuk. Het is niet vernietigend, het is verdiepend. Op de treinreis erheen (Brussel dan) nam ik een kleiner boekje mee dan Sartre en Mulisch ('travel light' is een mooi beginsel). Het betrof 'Mijn tweede huid' van Erwin Mortier (op aanraden van een muzikale vriend ter hand genomen). Als dat niet op de rand is, een tweede huid... je voelt wel aan dat ik als kunstenaar me het liefst aan de kant zet.

Kabbelend

2008-07-15T08:00:00.002+02:00

Dat boek van Mulisch is taai. Ik lees elke dag zo'n 20-tal bladzijden en vorder dus traag. Een slak zou zich er vlugger doorheen worstelen. Het weegt ook zwaar wat het betrekkelijk onhandig maakt op de hometrainer of op de leesbank aan de voor- of achterdeur. Het ganse verhaal wordt ongewild doorspekt met de filosofie van Sartre die ik ook aan het lezen ben. Ondertussen vallen allerhande muzikale flarden door de mazen van mijn vakantienet. Componeren zit er met mondjesmaat in, orgel- en beiaardactiviteiten daarentegen zijn veeltallig aanwezig. Van dichten komt de laatste tijd niets meer in huis. Misschien zit ik wel te verlangen naar een klein reisje, het moet niet ver te zijn of lang te duren, even de kop in een andere streek en terug is al genoeg. Even weg van getroubleerd België, van de hype rond de aifoon en straks de djeefoon ook al. Wat een mens al niet nodig heeft...

Aanpassen

2008-07-05T08:13:00.003+02:00

De eerste week vakantie zit er weeral op en ik had wat aanpassingstijd nodig, zoals gewoonlijk. Toch heb ik niet te veel zitten luieren. Vooral het beluisteren van de opname, gedaan in mei, van mijn 3° CD, was een hoogtepunt. Er hoeft niets gesneden te worden, alles klinkt perfect. Enkel moet ik nog het booklet maken, dat schuif ik ietwat voor me uit, het zal voor volgende week zijn. Ook maakte ik een recensie van een CD met kamermuziek van Joseph Ryelandt, dit voor het tijdschrift Ambrozijn. Ondertussen werd er veel gewandeld en gefietst. Het valt me telkens op dat onze Westhoek veel kleine maar prachtige plaatsjes bezit. Je moet echt niet ver reizen om mooie dingen te zien. Alle schakeringen van het kleur groen zijn hier aanwezig. En gelezen werd er ook, na Spinoza kwam Sartre (ik beweeg me nu tussen mijn bestaan en het niets...) en 'De ontdekking van de hemel' bleef, ik ben warempel nog niet halverwege.En ik kocht 'De beiaardier' van Georges Rodenbach, dat boek mocht ik toch niet laten liggen.

Change

2008-07-01T14:20:00.002+02:00

Een kennis van een kennis wierp enkele maanden geleden op dat er dit jaar een grote verandering op til was. Hij had naar eigen zeggen parapsychologische bewijzen. Nu, ik geloof niet sterk in de parapsychologie en ik dacht dat deze pseudowetenschap niet echt bewijzen van doen heeft. Toch moet ik zeggen dat er dit jaar toch beweging in de zaak zit. Op alle gebied (economisch, financieel, maatschappelijk, cultureel) zijn er drastische verschuivingen. Ik doe niet aan doemdenken en kan wel tegen een veranderend stootje. Toch is het goed waakzaam te zijn en vooruit te kijken. 't Is nooit een ramp om op je hoede te zijn.

Gedaan?

2008-06-27T12:59:00.002+02:00

Het schooljaar loopt op zijn laatste pootjes. Wegen de laatste loodjes het zwaarst? Ik heb het gevoel alsof ik direct al terug wil herbeginnen, niet herbeginnen, gewoon doordoen. De vakantie is wel een welkome gast, die schotelen we een goede maaltijd voor en resrveren een knus logeerkamertje. Toch voel ik me niet bekaf. De tweede en derde trimster vlogen zo voorbij en alles verliep vlotjes zodat ik me nu vooral fris en nog steeds enthousiast voel. In september komen een paar nieuwe gezichten mijn leerlingenbestand aanvullen en heb ik een ietwat nieuw lessenrooster. Een nieuw vak voel ik steeds aan als een uitdaging: ik maak nu dus al weer plannen.

Nogmaals

2008-06-16T15:07:00.002+02:00

Ik ben even blijven hangen bij Harry. Na zijn relaas van het Eichmannproces in 1961 en zijn Siegfriedhypothese, heb ik me nu gekeerd tot 'De Aanslag'. Terugkerende thema's zijn de 2° Wereldoorlog, het joodse onderwerp en de tijd in al zijn aspecten. Uit deze boeken en verhalen wasemt een mystieke sfeer. Mulisch schrijft haast filosofisch waardoor ik toch alweer een ander boekje van een denker tussen deze verhalen heb gezet: het werk van Spinoza. Voorwaar, voorwaar, in de eerste hoofdstukken van 'De Aanslag' kwam zijn 'Ethica' reeds ter sprake: een synchronistisch voorvalletje.

Kaempfert

2008-06-10T07:49:00.002+02:00

Ik verbaasde mezelf door het fiet dat ik de naam van Remco Campert verkeerd uitsprak. Jaren terug kocht ik een Lp met muziek van Bert Kaempfert en dat is klaarblijkelijk blijven hangen. Nu ik een paar boekjes (Een geschenk uit de hemel & Beschreven blad) van Remco heb gelezen, moet ik mijn tong even draaien om de juiste uitspraak te ventileren. Deze beide novelles tonen de spitsvondigheid van de schrijver en zijn jeugd als inspiratiebron.

NoTV

2008-06-10T07:21:00.002+02:00

Misschien moet ik nog een stapje verder gaan, ook die glazen buis moet aan banden. Ik kijk nu al heel uitgemeten naar de programma's die nog iets voorstellen. Ook Canvas krijgt nu de Tv1- en VTMziekte. Opnemen is een dagelijkse bezigheid. Je kijkt wanneer je wil en de reclameblokken zijn zo verwijderd. Toch gaat de kwaliteit, die al jaren niet veel soeps is, nog achteruit. Daar worden tonnen euro's aan besteed. Een kentering blijkt nog lang niet in de maak...

Noball

2008-06-09T21:03:00.002+02:00

Nu het EK voetbal begonnen is, heb ik nog geen enkele match bekeken. Ik hoop dat ik er niet aan begin. Ik zie wel graag eens wat voetvogelwerk, maar telkens ik iets anders kan doen, win ik zeker 90' uit per wedstrijd. Ook andere sportevenementen zal ik proberen te ontwijken. De Tour en de Olympische Spelen zullen me zo aan veel tijdswinst helpen. Dan kan ik een boekje lezen, wat wandelen, fietsen, componeren, wat luieren zonder de drang om die sportsoap te volgen. Ik hoor het wel als er iets wereldschokkends gebeurd.

Balancerend

2008-06-01T17:54:00.002+02:00

Vrijdag laatst creëerden organist Marcel Verheggen en eufonist Frederik Leroy mijn 3° deel (La Balance de la Terre) uit de 'Six Natures' in de Ieperse kathedraal. Het eufonium had geen enkel probleem om de overvloedige akoestiek te vullen met een overdaad aan klanken. Deze koperen baritonhoorn is één der mooiste koperblazers al kon Sibelius het niet verdragen in de sound van het symfonisch orkest. Hij had genoeg aan 3 trombones en basbazuin. Proficiat aan beide solisten!

Fabelachtig

2008-05-22T10:48:00.004+02:00

Wat heerlijk om lezen, enkele fabels van Harry Mulisch. Even de sluier van de werkelijkheid oplichten en genieten van iets geheel onwerkelijks. Het is een verademing om uit de realiteit te vluchten, het werkt op de lachspieren maar ook op het verstand. Je zoekt uit waar je in de maling wordt genomen en je start een zoektocht naar de moraal van het verhaal. De fabel is een vorm om via literatuur iets weer te geven dat moeilijk onder woorden te brengen is. Het doet aan als een sprookje maar dat is het niet, daarom is de zo gezegde ware werkelijkheid er te veel in aanwezig. Mulisch gebruikt in zijn 'Vijf Fabels' een guitige, geoliede schrijfstijl. De verhalen lezen vlot en getuigen van een groot schrijversschap.

Snapshots

2008-05-18T11:47:00.002+02:00

Het tweede notenboombedrijf is 'Voorbije Passages'. Het wiel van de tijd draait snel. Dit boekje bundelt gedachten uit de jaren '70 en '80. Het zijn kleine bedenkingen die aan snapshots doen denken. Cees heeft het talent om achter de dingen te kijken en dat op een inspirerende manier neer te schrijven. Je krijgt het gevoel dat je direct ook iets wil opsnuiven, van hetzelfde of iets anders, om ook het belangrijke van iets te vinden en dat in een paar rake zinnen te verwoorden, om te reizen. Prettig is de afstand, de tijd tussen nu en toen, het geeft je de tijd om te relativeren, te laten bezinken en het in een grotere context te zien. Foto's zijn daar een uniek medium voor.

Vleugels

2008-05-15T10:48:00.003+02:00

Het boekje van Cees Nooteboom ligt me dus wel. De titel alleen al is een unicum: in plaats van enkele woorden is het een heuse zin. 'Niemand van de anderen... vertelde ik jou het volgende verhaal'. De hoofdfiguur filosofeert zich te pletter, neemt zichzelf niet serieus (waarom zou hij), springt van de hak op de tak en sleurt je van het heden tot over het Anno Nul en terug. Deze hersengymnastiek vind ik uiterst leuk en doet me al verlangen naar meer van deze éminence grise.

Taai

2008-05-13T14:39:00.002+02:00

Soms loopt een boek voor geen meter. Ik lees dan door want een verhaal kan na 50 bladzijden op snelheid komen en je toch mee sleuren. Dit wil niet zeggen dat Jan Siebelink een slecht schrijver is, maar zijn 'Engelen van het duister' kon mij niet op de juiste golflengte brengen. Toch waren de eerste pagina's wel goed maar na enkele hoofdstukken verwaterde het ganse spel. Het leek of de hoofdfiguren doelloos door het boek wandelden, op zoek naar een volgende gebeurtenis zonder veel verbanden met wat al gebeurd was. Noodgedwongen heb ik het teruggebracht naar de bib en het ingewisseld tegen iets van Cees Nooteboom, de volgende op mijn lijst.

Zwijnken

2008-05-10T20:11:00.004+02:00

Een varken zwijnt en
plooit zijn staart zoals
hij hem draagt en zal
in de eeuwen der eeuwen
amen.

Een varken stempelt zijn
neus in een roze tweeloopsdruk
en vlak maakt hij
die geaarde cirkel
rond.

Het varken knort
zijn meesterlijk lied
en vergeet het zachte stroofke
naast een ronkend refrein.

Zijn zitvlak is zijn ronde
paspoort, zijn galg,
zijn guillotine tot
een hemels maal.

Projectiel

2008-05-09T20:34:00.002+02:00

9/ Sagittarius

O boog en staat
gij dan altijd gespannen
en haat gij gebogen lijnen
uitgezonderd die getorste
wilgentwijg die uw linkerarm
verlengt?

Streelt gij enkel snaar
of schiet gij pijlen
in onwetende rozenharten,
Cupido gestadig achterna?

En o schutter en hebt
gij een onfeilbaar oog
dat richt en niet en
zwichten kan voor juistheid
en mikken tot raken diep
in het vlees?

En is uw arm zo ongenaakbaar
sterk te noemen dat trillen
niet tot uw lied behoort, enkel
de muziek van het zoeven
uw oor beroerd?

En zijt gij onlosmakelijk
één, dat hout en huid
versmelten tot
onmiskenbaar uw naam?

10/ Capricornus

O arme kei
van wie je de bok zijt,
des aanstoots tot wie
het believen en de hoek
van wie het weten kan, breek
je horens op jezelf
en lijm de stukken, hard
en ongedwee stampen
je hoeven en vermorzelen
tot gruis. Briesend loop
je jezelf voorbij en kluister
je je pad aan kiezels, eet
de straat tot stenen.

11/ Aquarius

Eau, water, Wasser
en zeker man, ik ben nederig
en bewegelijk in alle
betekenissen van taal,
nat geboren en gedoemd
tot sterven tot zon.

Ik verfris hete beken
en laaf de dorstigen
van hart, een druppel
draag ik tot vloed, eb
is mijn vertrek.

Ik ben een stromende bron
en muze van de woestijn,
ik slaap een oase vol.

12/ Pisces

Ze splijten water tot
zichzelf en kleden schubben
tot maliënkolders gelaagde
huid. Vinnen vieren vrolijk
beweging en kieuwen
drinken water tot ademloze
bekers. O zo stil keren ze
horizon tot waterpas vergeten
grond.

Klop-klop

2008-05-09T20:31:00.002+02:00

'De Klopgeest' van Gerrit Komrij (ik denk steeds aan 'kromme rij', 'kom rijp', 'kom rein', 'kom prei' en dergelijke nonsens bij het vernoemen van zijn naam) handelt over twee figuren rond de eeuwwisseling (de jaren 1900) in Amsterdam. Protagonisten zijn de hoofdfiguur Hector, een medium die in contact staat met de 'andere kant' en George, een militant socialist. Komrij legt hier zonder het te vermelden een band met onze eeuwovergang rond 2000. Hector en George handelen beide in immateriële zaken. De één verbindt het heden met het verleden, de andere met de toekomst. Zijn ze niet beiden vrienden met een zekere graad van oplichterij? Onze tijd daarentegen ontbeert deze immaterialiteit en baadt in de werkelijkheid en aanbidt de materie. Velen zijn daarom ook op zoek naar het spirituele, dat zich op heden anders voordoet dan 100 jaar terug. Dit resulteert ook in een zoektocht naar echtheid. Maar worden we niet telkenmale opgelicht? Is de illusie niet altijd een onontkoombare metgezel die nu eens van ver om de hoek kijkt of dan eens recht voor ons opdoemt? Komrij laat het klassenverschil mooi aan bod komen en schetst de plaats van de beter gegoeden tegenover de stumpers uit de sloppenwijken van de stad waar de damp uit de straatstenen slaat. De welvaart maakt nu wellicht dat we beter af zijn, of wordt de armoede dusdanig verstopt dat ze niet direct meer zichtbaar is?

Probleemke

2008-05-07T11:06:00.003+02:00

Reisverhalen zijn in, ook reisgidsen en dergelijke. Maar een enkele trip Europa of België met als ongewild einddoel het asielcentrum, wil niemand meemaken. Schrijver Dimitri Verhulst liet zich enige tijd opsluiten in zo'n huis te Arendonk. Het resultaat werd 'Problemski Hotel', een korte roman over mensen en hun problemen op doortocht naar Engeland of enig ander beloofd land. Met galgenhumor weet deze schrijver de situaties te schetsen en ons oog genadeloos op de feiten te drukken. Ondertussen is mijn Zodiakreeks ook in een probleemsituatie verzeild geraakt. Na het achtste beeld geraak ik niet verder, de inspiratiebron lijkt uitgeteld. Wachten is de enige reddingsboei. Hopelijk is het een positief lichtje aan het eind van de tunnel.

Gitwit

2008-05-05T07:46:00.002+02:00

Soms maak je een beeld van iets en ondervind je later dat het niet helemaal of helemaal niet klopt. Zo dacht ik dat de schrijfstijl van Eriek Verpale nogal droog was tot ik zijn boekje 'Gitta' ter hand nam. Het bleek te lezen als een trein. Het meisje waarover het gaat, lijkt me blond, al kan ze natuurlijk ook een brunette wezen. De hoofdfiguur, door de schrijver zelf ingevuld, dient zijn reservistentijd te kloppen en komt in tal van grappige en minder leuke situaties terecht. Rode draad is zijn sigaret en het Belgisch weder dat zich alras verder zet in Duitsland. Zijn liefde voor zijn minderjarig nichtje achtervolgt hem en is een fictie.

Mierennest

2008-04-29T07:57:00.002+02:00

Op dit filmpje zie je de bewegingen van duizenden vliegtuigen boven Amerika op een gewoon etmaal in maart 2005. Het is gewoon hallucinant hoe mensen zich voort bewegen: waarheen, waarom?

Getallen?

2008-04-24T12:49:00.002+02:00

Zojuist ben ik aan 'De vierde man' van Reve begonnen. Meestal verraadt een titel iets van de inhoud van het boek of staat er een inleiding op de achter- of binnenflap om het thema van het te lezen voer wat voor te lichten. De gele voorkant en de bladzijden grote foto van de schrijver vertellen me niets dien aangaande. Is de vierde man bij een kaartspel betrokken, is dit een vervolg op de 'Derde man', is deze vent het vijfde wiel aan de wagen? De enige oplossing om iets te weten te komen is het boekje ter hand te nemen en het te lezen. Ik zal er snel doorheen zijn, het telt amper 146 pagina's en het lettertype is nogal groot.

Projectie

2008-04-24T07:25:00.001+02:00

8/ Scorpius

O woestijnrat met
aspergestaart, dorre
pain in the ass, vals
gedrocht met
achterbakse versnelling.
Schorre braker met
gespleten tong, nacht-
trippelaar met dodelijk gevolg.

Bijt me danig!
(wat ben je waard?)
Mijn venijn zit
in de staart.

Projecteren

2008-04-20T10:02:00.005+02:00

3/ Gemini

O, ge zijt met twee, een
dubbelloopsmelkwegje aan wensen,
lome lijnen lopen uiteen
en wijken tot wijdse weiden, een
moeras aan meerkeuzevragen
waagt diep tot tweespalt-
denken in een tulpend diffuus
duaal dal. Zachte haarspeldbochten
en hijgende heuvels krullen
rondom blonde nevels verscheurende
wonden.

O wee, ge zijt met twee, er
is noch denken noch kiezen.

4/ Cancer

Je loopt achteruit en
verstrengelt je tussen tentakels
mirakels aan verre doolhoven. Je
berooft me het licht in de kloof
tussen vandaag en morgen.
O kom terug, doe het nog eens,
doe het niet.

Je verdwaalt in mijn warme
weelde en koude douches. Nat
is het haar dat je droogde,
droog de regen van mijn lot.
O kom terug, doe het nog eens,
doe het niet.

Je loopt achteruit in een
vangnet aan holle frases, je
vult borsten, ze zijn leeg en
wiegen een tintelend doek, tranen
biggelen liever de grond.
O kom terug, doe het nog eens,
doe het niet.

5/ Leo

O leeuw, sla en
vermorzel me met
één klauw, gauw touw
me vast en kluister me
harten tot stenen
toe.

Verpulver iets en wees
toch lief tot brekens toe.
Brul me naakt en kleed
me tot aders blauw,
rode huid tot tentenkleed,
bloedend bad.

Verniel me in de knop.

6/ Virgo

O virgo bella virginum virginatis
tuum, o bella virginatum
virga tua, bellum virginale
virginalum tuem tua,
o bellerorum virginorum
tuam bellam.

O virgo bellorum
venus venare tuus
te, venite.

7/ Libra

O, ik zit op
een wip - op en
neer - rubberaandelen-
koers.

Vrij bewegend, los
grenzeloos doorslaand
en toch knikkebollend vol
twijfel, afwegend schaaldier.

Houd me vast, wieg
me tot stilstand. Ik
houd mijn adem
warm en in.

Project

2008-04-19T19:52:00.007+02:00

Momenteel inspireert de Zodiak me. Midden mei neem ik een gloednieuwe CD 'Stained Glass' op in de kathedraal te Ieper. Op het grote Anneessens-orgel improviseer ik er op de glasramen uit de kerk. Eén van die brandvensters, die boven de ingang, bevat de dierenriem. Ook ben ik begonnen met het schrijven van 'Twaalf Halogedichten omheen de Zodiak'. Dit project leidt misschien tot het schrijven van liederen op deze teksten voor sopraan en piano. Alvast heb ik er twee, de rest volgt wel.

1/ Aries

O ranzige ram, kom en kam
je horens van je ronkende, ronde
rammelkop, verlaat het groenend
hemelgras en geef op die hoogste
wind van zwart warrelend sterrenstof.

Richt je baken naar beneên
en bespring een laag gelegen
weelde onder ruitende rokken,
akker mij omver en waag
een streek, splijtende gokken
op mijn waterweke beek.

2/ Taurus

O
ademloos staan poten
in jou ik-figuur, schier
sierlijk loopt gestold
bloed door aderen blauw en
bronstig kijkt een gesloten
hart naar jouw beider hoorns.

Sprakeloos valt een verborgen waterval
aan woorden om een gelauwerde
kop. Fraai gefronst groeit een
gebogen lijn tot in een stoere
nek, richting rode lap.

Een siddering vol ingehouden kracht
braakt onhoorbare lava van geloei.

Een frontale aanval vertelt
mij jouw eigen naam:
stier.

Het Verschil

2008-04-16T12:57:00.002+02:00

Monika van Paemel was jarenlang voorzitter van een hulporganisatie die vanuit Vlaanderen de vluchtelingen en slachtoffers van de oorlog in ex-Jougoslavië, steunde. Haar boek, 'Het Verschil' maakt een relaas van een reis naar het getroffen gebied, doorspekt met herinneringen uit haar eigen leven. In een pakkende stijl worden alle elementen van een oorlog en de vele die Europa hiervoor teisterden, verwerkt. Centraal staan de Lippizanerpaarden, de dressuurparels aan de Weense kroon, die gedurende de 20° eeuw een object tot touwtrekken zijn verworden. Lipica, waar de fokkerij is gehuisvest, is een stad in Slovenië die nu eens onder Oostenrijks, Duits, Italiaans en Joegoslavisch bewind stond. 'Nooit meer oorlog' bleek een holle leuze, nogmaals...

Tik-tak-tik-tak...

2008-04-11T11:29:00.002+02:00

Dit stipje tijd dat
vandaag zo koel
aanvoelt en toch zo
anders lijkt dan
datzelfde dropje gisteren
of morgen, volgende week.

Het prikt een stukje steen
door in de klaagmuur
van de weke klaagmuur
in mijn hoofd.

Slinger

2008-04-08T15:35:00.002+02:00

Na het boek van Claus (het aangenaamste was de constante wisseling van ik-figuren), terug eentje van Reve. Een verhalenbundel laat ik meestal links liggen, maar de vertellingen zijn hier zo kort dat ik wel snel doorheen het boekje geraak. 'Zondagmorgen zonder zorgen' ventileert de kwetsbare humor van Gerard.

Via Poetica

Nieuw harmonium

Echtgenote krijgt nieuwe voordeur

Gelukkig Nieuwjaar!

Orgels

L'Oie Jaune

Noorse letters

Oude wijn (2)

Landschap

Oude wijn

Bratislava

Festivalitis

Windvaren

Indigestie

Per Toeval

Witte vleugels van honger

Even Apeldoorn bellen

cello

Telegram

Een Russisch gevoel

Katharsis

De beiaard 500 jaar

Haïti Lavi

Oude koeien

Windmolens

Even thuis ertussen uit

Pa rijst

Van oud naar nieuw

Kleine wereld...

Fijn gevoel

Mc Court

Rommel

Van 't een naar 't ander

Kiezen is verliezen

Nieuwe bib

Open plaats in het bos

Van alle klokken thuis

De magische kracht van kunst

Dorst

Om muren

Tussen klokken

Hoppeklokken

Beschaamd

Nieuw instrument en co

Leesvoer

November in maart

Thicebuse

Compagnons de route

Ludospace

Nostalgische plannen

Gedichtendag

Het begon

Grote Geesten

Volt

Oudejaar

't Eigen Hert

Zand

BiB

Trofee

Kistboeken

Even wat reclame

Zacht polyfoon

Cocoonen

In 't kort

Licht voordeel

Lichtjes overdreven

Nieuwe Schijf

Verkoopster

De beiaardier

Change

Palet

Feminien

frisjes

In de rand

Kabbelend

Aanpassen

Change

Gedaan?

Nogmaals

Kaempfert