Female

Dag van de Vrouw

De vrouw is een pauw
zonder veren, ze zoekt
naar het keren van de
maan en de man staat
arm in arm met gebalde
vuisten in een verdwaasde omgang
(vind die en je wordt gezocht).

In een verzonnen blik verraadt
de liefde op het eerste zicht
een laatste plicht.

De vrouw
is een pauw zonder
kleren, de veren blokkeren
enkel het geschilderde gezicht,
ze laat zich zien
in een ander licht.

Bad art

'De gustibus non est disputandum'... Maar soms kan het de spuigaten uitlopen. Voor mij mag het bootje zinken. In het virtuele Museum of Bad Art, is alle moois te bezichtigen. Als organist kon ik hiermee wat oneindige inspiratie opdoen. Lady Inspiration wendde even de ogen af... en even wisselde de muziek van kleedje.

Knipoog

Was een druk weekend. Het startte met een avond georganiseerd door de Rotary Club Ieper rond orgaandonatie. Elke Belg is bij wet donor, maar als het erop aan komt, beslist de naaste familie nog steeds. Zo is er een stijgend tekort aan nieren, levers, harten etc. Publiekstrekker van de te lange avond was Jan Hoet. Hij was beter thuis gebleven want wat uit zijn mond kwam, waren luchtbellen. Zaterdag kwam Thé Lau met zijn intieme teksten op strijkkwartet, piano en gitaar de Lakenhalle vullen. Thé was zot van strijken, tangoïsmen, vrouwelijk schoon (want elke instrumentalist was een dame, uitgezonderd de vrouwelijke pianist zonder rok) en rauwe, onverstaanbare woordgebaren. Overgevoelig thema was de dood. Na een nachtelijke knipoog van de maan, deden we de abelen van Abele aan. Tussen deze statige bomen ontwaarden we de schilderijen van Reniere en Depla, de naakte heren van Jonkheere en een enthousiaste galerijhouder. Bij thuiskomst won Tom de bonen te Kuurne.

Zijn ellebogen
zijn handen,
zijn rug is een
hoofd vol kadavers
gespuwde woorden.

Lauw voelt zijn
gitaar aan zwepende
strijkstokken geplukte
hazewinden, rauw
knalt zijn keel
de stenen ver.

(Een celliste zocht
haar zacht zoenende
mond in de haren
van zijn hand.)

Motet

Componeren is één van mijn lievelingsbezigheden. Soms is het labeur, maar door de band genomen is het zalig. Te weten dat de noten die je nu opschrijft binnen ettelijke maanden uitgevoerd zullen worden, daar doen we het voor (de extase van de creatie). Zo bereikte me laatst de mare dat drie van mijn motetten voor koor, gecomponeerd voor de finale van de Euprint compositiewedstrijd, genomineerd waren. Dit betekent een zekerheid op een professionele uitvoering, een cd-opname + uitgave. Dit heugelijke bericht was als champagne in de maag, het borrelde. Vandaag lagen de drukproeven in de bus: het werk effectief in uitgave zien, beneemt me de adem.

Een gezongen woord
waait noten tussen
balken, een ezel
klampt zich aan zijn
strepen vast.

La Luna

Omdat de maan gevangen zit in de zwaartekracht van de aarde en omdat ze niet rond haar eigen as draait, toont ze ons steeds haar zelfde aangezicht. We kennen dat als 'Manneke Maan'. Als er een voorzijde is, dan is er ook een achterzijde. Maar die blijft voor aardlingen voor eeuwig onzichtbaar. Er is maar één oplossing, een fotocamera rond de maan laten vliegen. Op die foto's zien we dat de andere helft van deze Januskop grote verschillen kent met de voorzijde. De korst is er harder en er zijn meer inslagen, kraters dus. Fascinerend gewoon...

1/ Vrouw

Haar aangezicht tunnelt.

(Aan het eind zijn er twee lichtjes.)

Theelichtjes schaduwen haar lijn.

(Manneke Maan schijnt al jaren jaloers.)

Streel haar, omhels haar.

Maak haar warm en omarm

Haar noodzaak.

(Ze is een open vat.)

In een teil vang ik haar tranen.

(De aarde is een spons.)

2/The Farside of the Moon

Ik zie

(ik zie)

niets

eigenlijk

(nada - niente - nothing)

ik weet

niet te denken

eigenlijk

dat iets om

niets dat

zonder licht

is zwart

is

eigenlijk

Rebus

Het leven lijkt een tekenverhaal, ik doel niet op een strip maar op een gecodeerd beeldverhaal. Een puzzle dus. Elke dag draagt zijn omen en kleine morsetekens. Het is dus goed kijken, attentief zijn en onthouden. Een detectivefeuilleton heeft er niets aan.

Lapin

Soms zijn vakantieweken zoals deze krokus vrije tijd, geen oases in de werkwoestijn. Ze zijn als een hoopje zand dat met een schop weggeschept hoeft te worden. Ze zijn een karwei. En dit omdat veel huiselijk werk of andere taken gewoon opschuiven naar deze quasi lege plekken op de agenda. Maar niet geklaagd, er is enkel een kleine vloek aan het begin van de volgende werkweek, omdat de rustperiode met de stille trom verdwenen is. Maar als ik 's morgens in de tuin kijk, zie ik daar telkens weer een welkome gast. Een allochtoon zou je kunnen zeggen. Een donkerbruin (zwart voor anderen) konijn zit rustig in mijn plein grassprietjes te nuttigen. Huppelend lijkt hij uiterst vrolijk de dag te beginnen. Hij (of zij) bekommert zich om niets, zoekt wat hij vindt en is zeer welgezind. Het moet een tam beestje zijn want ik kan er zo naast gaan staan. Zonder verpinken arbeidt hij verder alsof hij uitgehongerd was. Rustpauzes kent het diertje niet, het knabbelt maar door. En je mag zeker zijn, morgen is hij daar terug.

À propos, één van deze kleine verheugende werkjes, was een recensie schrijven voor het tijdschrift Ambrozijn vzw. Onlangs vroeg men me cd’s te bespreken. Ik ging dolgraag in op deze vraag en combineer in deze stukjes mijn interesse voor muziek en literatuur. Zo ontdekte ik een derde manier om naar muziek te luisteren: 1/ men geniet 2/ men analyseert 3/ men kritiseert. Dit laatste weldegelijk dus in een klaar of minder klaar daglicht. Een eerste schijfje behelsde werk van de Vlaamse componist Ernest van der Eycken. Deze week hield ik me onledig met een opname van Nils De Caster en Yves Meersschaert .

Ik schrijf dus
Ik blijf en houd
Het papier witter
Dan wit, een pen
Zweeft trillend in
Mijn hand houdt
Zich kalm en laat
Zich leiden, ze lijdt
Aan een narcis
Geplukte bloem.