Laatste zin

Boeken hebben soms korte hoofdstukken. Ze versnipperen in het begin het verhaal om het dan op het einde te laten samenvallen in één slotgebeurtenis. Elke laatste zin van zo'n hoofdstuk, is meestal ontluikend, ontluisterend, verrassend of draait de ganse denklijn binnenste buiten. Zo'n boek is 'De brand van Istanbul' van Jason Goodwin. Ik ben eraan bezig en het houdt een lezer wakker. De tweebladzijdenhoofdstukken zijn uitermate informatief (Turkije, Sultan, de janitsaren passeren voor het geschiedkundig geestesoog) en bezitten telkenmale een slotzin vol epo.

De Janitsaar

Ik doe niets
dan vechten voor,
met of tegen
een slapende Sultan
of mezelf, een
serenade op zwarte
ketels is mijn
voorspel, een
dodelijke stilte
lijkt een slingerende
terminus onder de
plataan.

Formaties

Als men 's ochtends opstaat, doolt men veelal nog enkele momenten in het Grote Wakenland. Aan de ontbijttafel droomt de nacht nog even door en ben je eigenlijk dicht bij de bron, die inspiratie heet. Zo zag ik vandaag plots dat een welbepaalde formatie op onze tafel, onafscheidelijk is. Hoe, waar en wanneer die combinatie geboren werd, is onduidelijk. Wel staat als een paal boven water, dat ze bestaat en een hechte familie vormt. Het is een trio, een troika, een ménage à trois... Onhoudbaar zou het zijn ze niet alle drie samen op tafel te zetten of weer op te bergen in de kast. Het komt niet in ons hoofd op ze anders te plaatsen. Zonder sluikreclame te willen maken, gaat het hier over alledaagse dingen als een gele dakdoos met peperkoek, een lachende smeerkaas en het blauwe vierkant met speculoos. Ze zijn met onzichtbare draden met elkaar verenigd, een heilige drievuldigheid.

Female

Dag van de Vrouw

De vrouw is een pauw
zonder veren, ze zoekt
naar het keren van de
maan en de man staat
arm in arm met gebalde
vuisten in een verdwaasde omgang
(vind die en je wordt gezocht).

In een verzonnen blik verraadt
de liefde op het eerste zicht
een laatste plicht.

De vrouw
is een pauw zonder
kleren, de veren blokkeren
enkel het geschilderde gezicht,
ze laat zich zien
in een ander licht.

Bad art

'De gustibus non est disputandum'... Maar soms kan het de spuigaten uitlopen. Voor mij mag het bootje zinken. In het virtuele Museum of Bad Art, is alle moois te bezichtigen. Als organist kon ik hiermee wat oneindige inspiratie opdoen. Lady Inspiration wendde even de ogen af... en even wisselde de muziek van kleedje.

Knipoog

Was een druk weekend. Het startte met een avond georganiseerd door de Rotary Club Ieper rond orgaandonatie. Elke Belg is bij wet donor, maar als het erop aan komt, beslist de naaste familie nog steeds. Zo is er een stijgend tekort aan nieren, levers, harten etc. Publiekstrekker van de te lange avond was Jan Hoet. Hij was beter thuis gebleven want wat uit zijn mond kwam, waren luchtbellen. Zaterdag kwam Thé Lau met zijn intieme teksten op strijkkwartet, piano en gitaar de Lakenhalle vullen. Thé was zot van strijken, tangoïsmen, vrouwelijk schoon (want elke instrumentalist was een dame, uitgezonderd de vrouwelijke pianist zonder rok) en rauwe, onverstaanbare woordgebaren. Overgevoelig thema was de dood. Na een nachtelijke knipoog van de maan, deden we de abelen van Abele aan. Tussen deze statige bomen ontwaarden we de schilderijen van Reniere en Depla, de naakte heren van Jonkheere en een enthousiaste galerijhouder. Bij thuiskomst won Tom de bonen te Kuurne.

Zijn ellebogen
zijn handen,
zijn rug is een
hoofd vol kadavers
gespuwde woorden.

Lauw voelt zijn
gitaar aan zwepende
strijkstokken geplukte
hazewinden, rauw
knalt zijn keel
de stenen ver.

(Een celliste zocht
haar zacht zoenende
mond in de haren
van zijn hand.)

Motet

Componeren is één van mijn lievelingsbezigheden. Soms is het labeur, maar door de band genomen is het zalig. Te weten dat de noten die je nu opschrijft binnen ettelijke maanden uitgevoerd zullen worden, daar doen we het voor (de extase van de creatie). Zo bereikte me laatst de mare dat drie van mijn motetten voor koor, gecomponeerd voor de finale van de Euprint compositiewedstrijd, genomineerd waren. Dit betekent een zekerheid op een professionele uitvoering, een cd-opname + uitgave. Dit heugelijke bericht was als champagne in de maag, het borrelde. Vandaag lagen de drukproeven in de bus: het werk effectief in uitgave zien, beneemt me de adem.

Een gezongen woord
waait noten tussen
balken, een ezel
klampt zich aan zijn
strepen vast.

La Luna

Omdat de maan gevangen zit in de zwaartekracht van de aarde en omdat ze niet rond haar eigen as draait, toont ze ons steeds haar zelfde aangezicht. We kennen dat als 'Manneke Maan'. Als er een voorzijde is, dan is er ook een achterzijde. Maar die blijft voor aardlingen voor eeuwig onzichtbaar. Er is maar één oplossing, een fotocamera rond de maan laten vliegen. Op die foto's zien we dat de andere helft van deze Januskop grote verschillen kent met de voorzijde. De korst is er harder en er zijn meer inslagen, kraters dus. Fascinerend gewoon...

1/ Vrouw

Haar aangezicht tunnelt.

(Aan het eind zijn er twee lichtjes.)

Theelichtjes schaduwen haar lijn.

(Manneke Maan schijnt al jaren jaloers.)

Streel haar, omhels haar.

Maak haar warm en omarm

Haar noodzaak.

(Ze is een open vat.)

In een teil vang ik haar tranen.

(De aarde is een spons.)

2/The Farside of the Moon

Ik zie

(ik zie)

niets

eigenlijk

(nada - niente - nothing)

ik weet

niet te denken

eigenlijk

dat iets om

niets dat

zonder licht

is zwart

is

eigenlijk