Leesvoer

Na enkele maanden van non-activiteit ben ik toch weer aan het lezen geraakt. In 'De stille revolutie van Mary' voor Geert Van Maele wordt het Brugge van rond 1800 in beeld gebracht. Een Engelse non ontpopt er zich tot burgervrouw met moderne ideeën. Haar emotioneel leven krijgt het hard te verduren als ze niet kan kiezen tussen verschillende manspersonen. Het ganse verhaal speelt zich af in de naweeën van de Franse Revolutie. Ik had al snel weer de leessmaak te pakken en nu wordt een boekje (Portretten en een oude droom) van Kader Abdolah verorberd. Deze Iranees die momenteel in Nederland woont, is een zeer poëtisch schrijver. Het boek beschrijft zich als een droom in de werkelijkheid (of omgekeerd). Vele personages lopen door elkaar of hebben een dubbele bodem. Het relaas van een reis naar Zuid-Afrika moet traag gelezen worden. Naar binnen schrokken doet deze roman vooral oneer aan.

November in maart

En toch
lig ik daar
ooit, daar op die baar,
als na lang misbaar,
mijn huid zichzelf
versleet.

Waar na die
ene tel (die
alleen voor mij
de laatste wordt)
het vlees even
het leven vergat,
en voor even maar
de verkeerde weg
op gleed.

Een gevallen blad
verschrompelt
steeds.

Thicebuse

De laatste weken kwam mijn jeugd onverwacht om de hoek kijken. Zoon Jan moest als opdracht voor zijn opleiding fotografie een groep mensen volgen in één of andere activiteit. Hij koos ervoor om een paar repetities bij te wonen van de Koninklijke Harmonie de Vijverzonen uit Dikkebus. Dit was namelijk het muziekkorps waar ik als kleine bengel mijn eerste noten leerde lezen en spelen. Dat gebeurde in de keuken van meester Vandamme met het lied 'Ozewiezewo'. Mijn kleine cornetje bestaat al lang niet meer (het eindigde aan de muur van het café 'Het Hoekske' waar men toen repeteerde) maar toch voelt het aan alsof het gisteren nog aan mijn lippen stond. Op de website van de harmonie vond ik al snel foto's uit de jaren '70. Op enkele sta ik er al piepkleine snotter mee te marcheren en herken ik tal van medemuzikanten uit die tijd. Toen ik twaalf jaar oud werd, kwam voorzitter Schouteten met het plan aanzetten om de jongeren naar de muziekschool van Ieper over en weer te rijden. Een briljant idee om de fanfare een jeugdig elan te geven en in een blijvende toevoer van jonge muzikanten te voorzien. Ook was dit het begin van mijn muzikale carrière...

Compagnons de route

Nu de uitnodigingen voor beiaard- en orgelconcerten weer binnen lopen doe ik niets liever dan programma's maken. rondneuzen in mijn muziekbib is één van mijn liefhebberijen. Stukken die ik graag speel of die al enkele jaren op het verlanglijstje staan, worden dan op de standaard geplaatst. Zeer zelden neem ik een partituur die ik reeds gespeeld heb. Elk werk moet goed zitten, in vingers en in oren. Na enkele weken oefenen worden deze klankcreaturen vrienden. Ik hoor ze overal: op fietstocht, wandeling of in de auto. Zo zijn dit jaar weer componisten als Händel, Haydn, Guilmant, Vierne, Bach, Grunenwald, Mendelssohn, Borowski, Alain, Gilson, Blomme, Van den Gheyn en nog zoveel anderen, metgezellen van het oor.

Ludospace

Ik heb altijd al geweten dat ik wat ruimte nodig had maar dat het werkelijk tot een woord zou komen, slaat me nu wel met wat verstomming. Ik vond de term tussen de 10 woorden die het gaan maken in 2009. 'Twitteraar' of '360-gradencontract' verstond ik na een eerste lezing wel. De betekenis raden van 'Ludospace' was dan wel even gissen. Op Wikipedia bleek het een auto te zijn (spijtig) met wat meer ruimte dan anders. Ik heb er al veel zien rond rijden, toch denk ik dat de naam nog niet niet zo bekend is. Even wat reclame maken, zo heb je o.a. de 'Fiat Doblo', 'Opel Combo', 'Renault Kangoo', 'Citroën Berlingo' en de 'Peugeuot Partner'.

Nostalgische plannen

Van jongs af aan was ik geïnteresseerd in zware klassieke muziek. Mijn eerste lp (gekocht in het toenmalige Ypradisc) was een dubbele met de Mattheuspassie van Bach. Ik had de reductiepartituur zomaar gekregen van pastoor Versailles zaliger, de toenmalige herder in de parochie te Dikkebus. Hij had reeds gezien dat ik een neus had voor muziek en stimuleerde me ook om verdere stappen te zetten in mijn orgelstudies. Toch werd ik soms bezeten door een onverstaanbare koorts van lichtere muziek. Plots kon ik fan zijn van liederen van Mary Black (ik zeg maar iets) of zelfs van Abba, Supertramp... Op mijn Sony mp3-speler staat bijna geen klassiek, daar staat van alles op wat me geheel kan ontspannen tijdens het wandelen of het doen van de vaat. De laatste tijd is dat Coldplay en sedert kort (op aanraden van een vriend) wat Beach Boys. Ondertussen ontdek ik ook dat popsongs soms heel goed in elkaar kunnen zitten. Om het evenwicht weer te herstellen, heb ik deze week een Johannus Rembrandt 375 aangekocht. Nog even wachten en dan verblijf ik uren op dat instrument... De klankgeneratie van dit stuk elektronica is dermate verbeterd dat een aankoop als klassiek geschoold musicus binnen de marge van de redelijkheid valt. Een namiddag in orgelhuis Delobelle te Kortrijk was de laatste druppel die de muzikale emmer deed overlopen. Om deze woorden nog wat meer kracht bij te zetten besloot ik om wat muziek te schrijven voor dit drie-manualig instrument (dat zeker gepromoot moet worden): 'Paintings for Rembrandt' wordt orgelmuziek die zowel op een pijporgel als op een Johannus zal kunnen worden gespeeld. Het wordt een vijfdelig werk met titels als: 'Van Rijn', 'Saskia', 'Titus', 'Greetje' en 'Hendrickje'. Dit zijn de voornaamste personen uit het leven van de barokke schilder. Ik bleef dit weekend niet bij de pakken zitten en componeerde reeds twee delen. 'Lady Inspiration' was mild, ik probeer ze zo te houden.

Gedichtendag

Neem een dichter in bed,
één die wat meer op maten let.

Benen worden langer,
borsten wat pranger.
Ideeën en heupen deinen wat breder
en hier en daar stremt
een lintje in leder.

Laat hem dichter tot hij
uitgezongen is
en leg hem dan terzijde,
te slapen in zijn
boekennis.