Deze morgen een fietstocht gemaakt langs de binnenweggetjes van Vlamertinge, Elverdinge en Boezinge. De kastelen van eerstegenoemde dorpen overvielen me een beetje. Doorheen de kale bomenrijen ontdekte ik hun schoonheid. Haast vrouwelijke vormen bekleden de muren getooid met mannelijke torentjes. Ze toonden me een heel andere tijd. Koetsen, paarden en traagheid bleven op mijn netvlies kleven. Langs de Ieperlee windop passeerde ik een eenzame roeier, stilte bevolkte zijn blik. Ik haalde hem behoedzaam in.
Traag dualiseren
mijn benen pedalen,
in een automatische lus
ontwar ik de weg
die in al zijn tijd
nu voor mij ligt, de
straatstenen dragen
mijn denken, ik ruik
een verleden ver, een
zon verlicht de schaduwen,
zij beamen onvoorwaardelijk.
Zarathoestra is een naam die een belletje doet rinkelen. De film '2001: A Space Odyssey' van Kubrick begint met het trompetsignaal uit het gelijknamig symfonisch gedicht van Richard Strauss. Een componist die van zichzelf zei dat hij alles kon verklanken, zelfs de rosse tint van het haar van een jong meisje. Via het boek van Bob Mendes, de 'Kracht van het Vuur', kwam ik tot Friedrich Nietzsche. Ik wist wel dat het opus 30 van de Duitse toonmeester over deze Perzische profeet ging, maar zoals veel klassiekers: ik weet er iets over maar heb ze nog nooit gelezen. Via het Gutenberg-project kan men gratis oude boeken downloaden. Dus niet geklaagd, ik lees het nu in een oude Engelse vertaling. Het heeft wel iets, oude woorden gevangen op mijn scherm. Spijtig is het geen vermolmd papieren exemplaar, het had nog meer mysterie gehad. Maar traag lezen is de boodschap, genieten van de vele lichtvoetige wijsheden, vervat in zware one-liners.
Een opengereten tong
doorklieft zijn hersenen,
een appel is hem te rood
en hoeven te zwart, water
lijkt geen brug, enkel een
staf is een aandeel tot
de zon, ze beeft bij
het zien van de maan,
ik blijf halverwege
staan.
Wolken zijn soms olifanten of muizen, treinen, bomen, caravanen en nog veel meer ander fantasievol gespuis. Ze drijven log, statig of luchtigjes voorbij (dikke dames in ochtendjapon en dito humeur); trekken zich niets aan van de locomotie beneden hen. Deze morgen waande ik me op een andere planeet, planeet Roza in het sterrenstelsel Pink Lady. Ik vraag me af of Beethoven, toen hij zijn 6° Symfonie schreef, ook zo'n roze tint waarnam.
Cd's zijn voorbij gestreefd. Zo compact is een disc dus niet meer. Hoe lang heeft het schijfje het uitgehouden? 15 jaar? Muziek wordt niet meer in winkels gekocht, men downloadt legaal complete items. Direct van het net en voor een kleinere prijs. Juist kreeg ik een mail binnen dat het klassieke platenmerk Pheadra, haar cd's via het net reeds verkoopt. Een mp3-speler en de externe harde schijf zijn de geluidsdragers van de toekomst. Hoe een beetje volt Beethoven kan doen horen.
Al wandelend bekijk ik graag de grond. Er zijn ontelbare verschillende tegels, ze vormen allerhande structuren, patronen vormen ons. Ook valt op dat de mens een vuil beestje is, overal vind ik de clochards onder de dingen. Wat men niet al weggooit. Maar het grondkijken brengt rust, het regelt het ritme van mijn denken. En het is ook een vorm van hoop. Als een klein grassprietje uit de straathuid komt gepriemd, merk je de onnoemlijke kracht van de natuur. Spreien mos bedekken de straatstenen, het leven is alom aanwezig. Zijn ook de korstmossen van mijn geest onuitroeibaar?
Websites verdienen reclame: als je ze nergens dropt, gaat er niemand heen. Daarom hier een link naar de website van mijn zoon die aan het PIH studeert.
Valentijn: blaas even het stof van je hart!
Valentijn krijgt even
de tijd van één dag en
demonteert zijn zachte
zijde, hij haalt het hart
uit zijn streken, wast het
aan binnen- en buitenkant,
plaatst het terug en stelt
de zekering weer op
aan, een stroom van bloed
doet zijn lichtje
opgaan.
