Dubbelzicht

In de Lakenhalle staan vele kunstwerken opgesteld en alles is van de hand van Ieperse kunstenaars. Op één der vele (Dubbelportret van J. P. Vanhove) schreef ik een gedichtentrio.

Dat gaat naar Den Bosch toe

's Hertogenbosch kent 2 beiaarden: een heel kleintje in de toren van het Stadhuis (het bezit Hemonyklokken en 2 brandweermannen waren zo geïnteresseerd dat ze tijdens het concert de brandbeveiliging kwamen controleren) en een grote in de Sint-Janskathedraal. Daar mocht ik het 11-gelui aanhoren en daadwerkelijk voelen. Elf kolossale klokken (in totaal 18 ton brons) die in één kamer staan te wiegen. Uiteraard wieg je mee en trilt elke vezel van je lichaam. De Bossche Beiaardweek is een jaarlijks evenement met veel gebeier. We maakten van de gelegenheid gebruik om de schilderijen van Hieronymus te gaan zien. Een vinnig mannetje met veel fantasie, zijn tijd eeuwen vooruit. In de streek rond de stad zijn nog veel bossen, de Kruishoeve is een ideale plaats om in het groen uit te rusten.

Ars Vitae

Toen ik naar de middelbare school ging (St.-Vincentiuscollege te Ieper), koos ik de richting moderne humaniora. Nadien vond ik het jammer geen latijn te hebben gevolgd. Vele van mijn eerste composities dragen dan ook een latijnse naam. Al die ronkende namen uit de Griekse Oudheid, deden me watertanden. Ik wilde zoveel als mogelijk over de mythologie weten: goden, halfgoden, Zeus en Odyseus en nog zovele anderen. Ik kocht boeken en las ze niet... Nu viel me gisteren 'Tegen de onverschilligheid' van Joep Dohmen in handen. Ik lees er heel beknopt over de grote denkers: Socrates, Plato, Aristoteles etc. De tijd voor deze zelfzorg is misschien aangebroken.

De rook van een koor

Waar rook is, is er vuur. Op 3 juni mag ik mijn steven richten naar de Abdij Keizersberg te Leuven. De finale van de compositiewedstrijd voor koorwerken gaat er door en misschien val ik in de prijzen (ik heb geen vangnet). Initiatiefnemers zijn de Uitgeverij Euprint en Capella di Voce o.l.v. Kurt Bikkembergs.

Kampen

Te Kampen (Nederland) staat in de Bovenkerk van dit mooie stadje een Hinsz-orgel. Om de 2 jaar wordt er een compositiewedstrijd uitgeschreven voor orgelwerken. Het mooie aan dit initiatief is dat de finalisten hun eigen werk op dit grote instrument mogen komen vertolken. Thema dit jaar was 'Het Spel der Elementen'. De orgelklanken dienden gegroepeerd rond Aarde, Lucht, Water en Vuur. Zes nieuwe orgelwerken vonden hun weg naar een zaterdagnamiddag in mei. Ook mijn werk 'Een Vluchtig Vuurtje wordt een Waardig Water' kwam er op de pupiter. Jammer genoeg viel ik als enige Belg tussen vijf Nederlanders, niet in één van de drie prijzen. Toch was deze noordelijke uitstap een aangename gebeurtenis. We overnachten er in een stadsboerderij in de groene straat. Op de eerste avond liep de gang onder water dankzij een korte maar krachtige regenbui. Verder hadden we een mooi en vriendelijk contact met de lokale orgelvrienden. Ik heb een warme herinnering aan de beide registranten die me hielpen om het grote orgel meester te worden en de registers te plooien naar mijn jonge partituur. Een wedstrijd blijft een competitie, iemand moet winnen en dat deed hij dan ook.

Vervolgverhaal

De natuur heeft uitspraak gedaan: het werk kreeg een onvoldoende en werd met de grond gelijk gemaakt.

Eer

Op 13 juni gaan we weer naar de stembus en zoals bij elke verkiezing plaatst de technische dienst van elke stad aanplakborden. Dit jaar valt het me op dat die erg chaotisch opgesteld staan. Waar is de eer van handwerk gebleven? Is dit nu mooi te noemen? Het blijkt me een kleine moeite om alle borden op gelijke hoogte te plaatsen. Er is daar werkelijk geen waterpas voor nodig. Doet het geen deugd meer om na gedane arbeid te genieten van werkvreugde of schoonheid? De laatste tijd valt het me ook op dat de lijnenspuiters vooral snel gedaan willen hebben.