Triade

Montanus 5 is een rustige galerie, niet ver van het station te Diksmuide. Zondag laatst was er de opening van een zoveelste tentoonstelling. Drie kunstenaars uit Frankrijk, Nederland en België toonden werk waarop ik improviseerde op harmonium. De grootste ruimte achterin, biedt een heel natuurlijk licht en een akoestiek van een kerk. Ik voelde me er dus thuis. Ook in het scheppen van wat klanken kon ik me heel rustig en meegenietend opstellen. De stilte na het laatste stukje was veel betekenend. De babbel achteraf was welgespijsd. Met dank aan Gilbert Degryse voor de foto.

Aan het einde
van de berg
kleven vijf beelden
aan een muur, ik
kleef er klanklabels
op.

Lijn

Op buslijn 58 van Ieper (Bellewaerde) tot Oostende, ligt een Snuisterboek. Dit boekje is een verzameling van toeristische info en gedichten, al of niet over mobiliteit. In editie 2007 werd volgend gedicht van me opgenomen.

Rolwagen

Mijn wielen scannen traag
de stenen voor me, ik
bepaal de snelheid
niet. De weg voor me
is een prikbord aan haltes.

Het landschap is de traagste
film (de scenarist at een klaproos).
Bochten maken roekeloos
mijn hart. In een zetel
zoek ik geen rem. Ik stop
van zelf.

Mijn stuur zijn twee
handen die ik sprekend
begeleid, ik wacht
tot ik mezelf
voorrijd.

Eeuwig gezeten rijd
ik: mijn benen draaien
rad, ze tollen
een dolle dans
want ze heten
wiel.

Terug naar school

Deze dag ruikt

Naar boekentassen-
Leer, ik zweef tussen
Jukken klassen-
Leed.

Gestreepte uren
Staan in
Gestrekt gelid,
Zij wachten
Een vaste val.

De echo
Van een vergeetput
Spreekt boekdelen,
Ik hoor een gesmoorde
Lettergreep.

Denderend

De Vlaamse Orgeldagen worden om de twee jaar georganiseerd door de vzw Orgel in Vlaanderen. Deze keer viel het de stad Dendermonde te beurt. Ik mocht er een cursus improvisatie geven. Zes leerlingen werden me toevertrouwd en loodste ik door de eerste uren orgelspel zonder partituur. In de namiddag was er de finale van de orgelwedstrijd en zetelde ik in de vijfkoppige jury. Naast het feit dat iedereen won, waren er een paar die boven de rest uitstaken. Na een welverdiend en prachtig avondmaal (er vloeide eens geen Westmalle), vergastte Lieve Van de Rostyne ons nog op een O.-L.-Vrouwconcert. Na de proclamatie was mijn pijp uit en vertrok ik vol orgelklanken richting thuis. Als na elke zware, vermoeiende maar interessante dag, kun je moeilijk de slaap vatten. Opgedane emoties dansen door waakland, deze keer ondersteund door de harteklop van het Hardcore-festival aan de overkant van de stad. Zoals altijd val je dan toch in een welverdiende slaap.

Alden Biesen

Gisteren mocht ik een concert geven in de kerk van de Landcommanderij Alden Biesen. Het recital kaderde in een reeks van 4 Orgelnocturnes met aanverwant klavier (klavechord, klavecimbel, harmonium en ikzelf op synthesizer). Speciaal voor deze nocturne schreef ik 9 Nachtgedichten en improviseerde ik op orgel en electronica. Toen we er in de middag arriveerden, liet ons een hele vriendelijke wachter ons geworden en verkenden we de omgeving. Vooral de rust en de natuur overdonderde ons, de lange dreef naar het apostelHuis, de heerlijke soep en de prachtige gebouwen, het oorlogsmonument linkte ons met de Westhoek (gevallen parochianen te Diksmuide en Lampernisse), de vele karpers in de slotgracht die ons happend voedsel kwamen bedelen en de onbereikbare (want na 18u gesloten) Engelse tuin. Het orgel omarmde mijn inspiratie. Het improviseren was niet direct een opgave, wel de verzorging van de concentratie voor het concert. Erheen rijden, de verkenning van de akoestiek, de kerk, het orgel (toucher, registers) zijn praktische zaken die zich vanzelf oplossen. Het uur voor het optreden is werken, is putten uit ervaring. Vooral de laatste 5 minuten vind ik hard. Ik krijg dan zenuwen, want ik wil dat het allemaal van start gaat. Eens begonnen geraak je al snel in de sfeer van het gebeuren en loopt het geheel op rolletjes.

De dagen die de bomen dragen
zijn mijn tranen tot overwegen.

Ik word week en de stenen
rond mijn bast verkleven
tot een muur van hars.

Musa

Zaterdag laatst kwamen violiste Katalin Telbisz uit Hongarije en organist Frank Heye uit Destelbergen, een concert spelen op het grote Loncke-orgel in de St.-Niklaaskerk van Diksmuide. Een jaar terug had ik speciaal voor dit gebeuren een werk geschreven voor viool en orgel. Daar de man van Kati, Laszlo, een specialist op het gebied van bananen is, gaf ik het stuk de titel 'Musa'. Dit woord klonk muzikaal genoeg. Stel je voor dat je een banaan bent en je weet hoe de muziek klonk.

Ravel

Ik rafel de tijd achterna. Gedurende vakantietijd sta ik ietsje later op, eten we iets na gewoontetijd en dan bekruipt me een wrevelig gevoel, het is niet meer in te halen. Al ben ik nog volop bezig met het lezen van enige boeken, toch bekroop me deze morgen de slang van het verlangen om richting bib te trekken. Ik wou enkel wat inleveren, maar ja, op de planken van de nieuwgeborenen stond alweer wat moois te lonken. Heb dan maar een boekje van hedendaagse filosofische gesprekken en iets over Ravel mee. Het is een klein boekje, dat van Ravel, het gaat over zijn tien laatste (moeilijke) jaren. Ik dacht: dat kan er nog bij, lees ik uit in een fluit. Ik ben er nu haastig aan begonnen (Echenoz zal er blij om zijn), alsof ik op de trommel van de bolero zit mee te hossen en in strak tempo de blaadjes tracht om te draaien. Gisteren deden we Watou aan, we zijn zonder kleerscheuren en regendruppels uit het dorp geraakt. Een leegte beving ons reeds na het Douviehuis. Enkel één ding in de tuin bracht ons soelaas, sluikkunst uit Brussel, het Atomium. Verder was het (k)oude pap. Vooral de conceptuele beeldende kunst deed ons reikhalzen: naar iets beters, iets hartigers, iets fundamentelers. Een zwart gat of beter, die lachende zwarte doos zal me bijblijven: een gecrasht vliegtuig recht op de schuine kerktoren zou nog eens een grap kunnen zijn. Laat ons allen dan maar schuilen in de Kubus, ik krijg er een vierkant hoofd van... Ik zit liever met wat poëzie op de thuisknie, in zetel of tuinstoel, maar dan zeker alleen, en niet met een massa betweters om me heen.