De magische kracht van kunst

Na een maand van intens jureren (ik zat alle examens instrument voor op school), valt alles wat stil(ler). Het HemelBed (het blogje rond kunst in de Westhoek) leg ik vanaf nu helemaal stil. Hier zal ik sporadisch op de ingeslagen weg verder doen. Kunst heeft me reeds lang bezig gehouden: vanaf het prille begin was dit steevast muziek, vanaf mijn 20° ook de andere disciplines. Negen jaar lang stond ik in voor de artikeltjes van het HemelBed. Maar kunst is soms ook onzichtbaar en soms magisch. Ik lees ondertussen wat verhalen van Hubert Lampo, een magisch-realist. Mijn vrouw, Martine, volgt les ceramiek en andere zaken aan de Ieperse kunstacademie en heeft aan de muur waar mijn studeerorgel staat, wat bewerkte foto's opgehangen. Het duurde anderhalve dag (tijdens mijn 2° oefensessie dus) tot ik plots gewaar werd (tijdens het spelen) dat er aan de muur iets veranderd was. De mens is een gewoontedier en ziet niet altijd alles. Zijn we niet altijd geconcentreerd op wat we willen zien (of horen)?

Dorst

Na een heel langzaam boek van Chaja Polak te hebben gelezen, ben ik nu weer toe aan twee romans van Kader Abdolah. Die lezen in tegenstelling tot dat van Chaja als een sneltrein. Eén daarvan is 'De reis van de lege flessen', het verhaal handelt over zijn aankomen en wennen in en aan het Nederland van enkele tientallen jaren terug. Heel interessant bij deze schrijver zijn steeds de wendingen op het einde van elk deeltje in een hoofdstuk. Die zijn als open deuren naar wat denk- en voelwerk. Er zouden meer van dat slag schrijvers mogen zijn. Het moet niet allemaal 'godverdoms' zijn. Ik heb dat bekroonde boek van Dimitri na enkele bladzijden opzij gelegd. Ik wou niet in enkele uren door de menselijke geschiedenis geramd worden.

Om muren

Af en toe lees ik eens de krant (De Standaard) in het echt en niet online. Dit gebeurt meestal in het weekend en dan worden de verschillende delen (want dat exemplaar bestaat uit vele onderdelen) over de dagen van de week verspreid. Vandaag viel mijn oog op een artikel over moderne afzondering. Mensen zoeken plaatsen op die ommuurd worden door prikkeldraad, zijn dus bang en gaan apart wonen. De Engelse taal heeft daar een woord voor: 'gated community'. In Zuid-Afrika, Amerika en Dubai komen zo ganse stadsgedeeltes onder constante controle te staan. Charlotte Lybeer maakte er fotoreportages over.

Gated community

Gelukkig leven we

Allemaal in

Een gele onderzeeër,

De plaatsen zijn wel

Beperkt, haringen willen

Geen ton maar boter

Bij de vis.

Het

Virtuele woord voor

‘poort’ is ‘poort’ en

Meestal staat ze

Wagenwijd open

In het woordenboek

Van een averechts

Getto.

Tussen klokken

Vandaag voor de eerste keer als stadsbeiaardier de toren beklommen van de Sint-Bertinuskerk te Poperigne. Mijn wapens waren 4 sleutels aan een houten klokje als sleutelhanger. Mijn zoon Jan was mee om enkele foto's te schieten. De klokkenkamer is ruim genoeg maar er was te weinig licht (te veel regenwolken). Buiten onder de klokken was er meer licht maar minder ruimte. Je moet je er klein maken tussen alle draden en verbindingen. Toch is het er knus tussen die bronzen monden die door hun zwaarte rust uitstralen (4380 kg in totaal). Op de klim de trappen geteld: 204 stuks. Tijdens het verlaten van de kerk zijn we nog even gaan piepen bij de orgelbouwers van firma Schumacher uit Eupen die het gerstaureerde orgel aan het opzetten zijn. Hun taaltje is een amalgaam van Duits en Frans, erg sappig. Het wordt een kolos met voorwaar een 32-voets register in de dispositie. Het instrument zal op het einde van dit jaar terug kunnen spelen na een inactiviteit van meer dan 15 jaar.

Hoppeklokken

Na het overlijden van beiaardier Aimé Lombaert vorig jaar, kwam de plaats op de beiaard in de Poperingse Sint-Bertinustoren vrij. Door het stadsbestuur werd een examen uitgeschreven (waarvoor ik een nieuwe compositie voor carillon componeerde: Variaties op het hoppelied 'Als wij de schoenen tatsen') en uit drie kandidaten werd ik als beste optie uitgekozen. Samen met Geert Stubbe ben ik al beiaardier te Ieper maar om een eigen toren te 'bezitten' (zo noemt men dat in de klokkenwereld), geeft dat toch wel een apart gevoel. Fier en trots ben ik dus dat ik de titel van Poperingse stadsbeiaardier mag voeren. Al ras maakte ik reeds een kleine website rond het instrument. In de komende weken en maanden wordt die nog wel aangevuld.

Beschaamd

Een klein boekje is me gratis via het Boekenfestijn van enkele weken terug te Kortrijk in de schoot gevallen. In die grote hal lagen die boeken die met een bon te krijgen waren, in een verre hoek. De keuze liet ik bij mijn vrouw die daar een beter oog voor heeft. Soms is een cover nietszeggend maar deze viel op door haar onopvallendheid. Het item op de voorpagina is een foto van een bronzen of stenen beeld. Het stelt een vrouw voor die haar kapsel schikt. Het gelaat is wat verborgen maar toch merk je in de gestolde blik een soort geconcentreerde gelatenheid voor de dingen op. Op haar kleed ontwaar je met moeite wat runen, gekraste tekens, uit de dierenriem? Het boekje is van Chaja Polak en het heet 'Stenen halzen'. Het handelt over het verwerkingsproces (wellicht ook van de schrijfster zelf) van opgelopen wonden in Duitse concentratiekampen. Het verhaal wordt degelijk en zeer compositorisch verdeelt over een viertal vrouwen. Prachtig hoe elke zin bijna poëzie lijkt. Het dient geheel kalm en traag gelezen te worden. Na enkele maanden afwezigheid in de bib, ben ik op zoek gegaan naar meer van haar.

Nieuw instrument en co

Enkele weken terug kon ik melden dat een nieuw instrument op komst was. Wel, het is er nu. Het Johannusorgel staat op dezelfde plaats waar mijn vorig exemplaar stond. Toch heeft het wat meer plaats nodig. Het corpus is wat groter en er staan nu 2 externe boxen naast. Het wordt een hele opdracht om het helemaal te leren kennen en om alle 48 registers die nogmaals in 3 verschillende orgeltypes passen, te leren onderscheiden. Na enkele maanden komt Stefaan Delobelle van het Kortrijkse orgelhuis nog eens langs om mijn intonatiewensen aan te brengen. Elke vrije minuut breng ik erop door. Mijn concertrepertoire voor dit jaar zal zeker goed geoefend raken. Deze middag nog hadden we samen met het danskoppel (Lonkce - Isbeau) voor het eerste concert van onze orgelkring, een repetitie in de kathedraal. Het deed me plezier weer eens op dat grote orgel te kunnen spelen. Ook bezochten we het barokorgel op de zolder van de sacristieën dat Stefaan Loncke en zijn vader aan het opzetten zijn. Het wordt een mooi instrument met een stevige intonatie. Daar houd ik van. Hetgeen ik van het oude instrument dat jaren terug in de Ieperse St.-Niklaaskerk stond, nog weet, verbleekt bij wat het nu zal worden. Deze week was zeker een muziekweek. Op donderdag had ik nog een klein praktijkexamen voor de aanstelling van een nieuwe beiaardier van de stad Poperinge. De beiaard hangt er in de St.-Bertinuskerk van waaruit je een mooi zicht hebt over de stad. Moge de beste winnen... Tevens ontving ik wat partituren van oud-Poperingnaar Ghislain Pouseele (zie foto). De voorstelling van de jaarlijkse beiaardbrochure gaat door te Harelbeke en ik wil er een compositie brengen van de ex-carillonneur van de Leiestad. Wellicht valt mijn oog op een Fughetta over het volkslied 'Een uil die op de peereboom zat'.