De eerste vakantiedag is voorbij gevlogen. 's Morgens vroeg werd achteraan in de hof een mestvaalt aangelegd. Een mol verraste ons en zichzelf. Als een onderzeeër repte hij zich onder aarde. In de namiddag vervoegde ik sopraan Lieve Maertens om te Groede (Nl.), het orgel te bezoeken. Op 3 augustus spelen we er samen een concert. Het kleine dorpje had voor ons veel in petto. Een grote kerk die er van buiten beter uitzag dan van binnen. Een café dat het kaartje 'open' aan de deur hangen had maar toch gesloten was. Niet getreurd, in de 'Natte Pij' zaten we droog tijdens een fikse regenbui en genoten we van een kop koffie en een excellente appeltaart. Op de terugweg ontdekten we nog een paar kleine huisjes met een echt Vlaemsch Museum, een boekenstalletje en een bakkerij. We zien reeds uit naar een tweede bezoek.
Klik op de foto om een groter formaat.
Vanuit een pianoreductie van F. Bendel, ben ik bezig dit fameus orkestwerk van Liszt te arrangeren voor orgel. Ik zal het vertolken op een orgelconcert in de St.-Michielskerk te Gent op de Gentse Feesten. Het is een spetterend werk met op het einde een frisse Friska. Hier vertolken deze twee pianobroers een verkorte versie vol frivole fratsen.
Vriend Thierry Deleu, dichter in hart en nieren, was weer niet te houden. Zijn kruik is nog lang niet aan barsten toe, ze drijft nog steeds op de Oostduinkerkse baren.
Het eerste essay over de liefde van Michel de Montaigne beviel me en zodoende leende ik er nog een paar. Dat over de dood ligt nu op mijn bureau en op het ritme van mijn vrije tijd, bladert het regelmatig open. Vele thema's mengen zich: ik arrangeer een lied uit de West-Side Story (Maria), de dood uit ver vervlogen tijden zweeft als een vale gier over mijn werktafel, ik zoek noten voor de improvisatie van morgen, ik verdoof mezelf nu met mp3-muziek en ga straks wandelen. Opgezette rallykarren brommen en sputteren voorbij mijn voordeur... Zo ontstaat een soepje in het hoofd dat inspirerend werkt. En wellicht slaap ik beter deze nacht.
Op zondag 24 juni sluit de Kunstacademie te Poperinge het schooljaar met een optreden van leerkrachten. Het project heet Ta'ART. Samen met Nele Boudry proberen we een experiment uit. Ikzelf improviseer aan de piano en Nele schildert me ter plekke. De improvisatie start vanuit een gedicht (zie hieronder) en reflecteert tevens over het portret dat geboren wordt uit deze dialoog.
Mijn penselen vingers
slaan gaten in het
zwarte pianoklavier,
spiegels breken schervende
waterringen, er
daagt een geboren
dialoog.
Verf vindt haar
kleur in mijn vinger-
toetsen, uit braak ik
een verslagen regenboog
en haal ze open aan het
gecomponeerde canvas.
Vang mij op:
ik val een
vervlogen lijn
aan strepen.
Internet is een waar wondermiddel. Onlangs kreeg ik volgend filmpje te zien. Ik ben helemaal niet voor programma's à la 'Idols' of 'Idool', maar dit moet je hebben gezien. Het gaat hier over de zwaar beladen aria uit Turandot van Puccini: 'Nessun dorma'. Paul Potts zingt de pannen van het dak. Ik kreeg er begot kippevel van. Het duurt maar een minuut, maar toch zette het mijn hele weekend in vuur en vlam. Ik zocht direct wat meer achtergrond over deze aria. In één woord, wondermooie muziek. Nogmaals, het staat vast dat muziek een zekere kracht heeft. Ze komt niet altijd boven, maar als ze er is, is ze heel sterk:) Ondertussen heeft deze jonge heer de finale in Engeland gewonnen. Wij zullen nog van hem horen...
