Chinese Berg

Hans Liberg treed op als een stoomtrein en hij zit aan de kolen. Toch lijkt hij op een Chinese berg die dampend het land doorkruist. Hij jut het publiek op en ment het van de ene gekende melodie in een andere. Een echte lijn in zijn 'Negende' show zit er niet. Hij fluit van de ene tak op de andere, tergt zijn Steinway tot de limiet en blaast tuba, slaat gitaren en zet vooral de toehoorders op het verkeerde been. Want het procédé is: hamer een klassiek deuntje op het toetsenbord en reis na 10 seconden naar een ander gekend wijsje. Grappig is dat het grappig is. Ook enkele schuine moppen komen uit het biljarthoofd en kegelen kerk en andere gebouwen omver. De Ieperse Lakenhalle zat stampvol en bleef onder zijn nooit stilstaande voeten toch rechtop. Een spetterende vertoning, dat is zeker. En je gaat naar huis met 100 klassiekers in je hoofd en een paar die er niet meer uitgaan.

Joepie

't Sneeuwt!! Dan vloog ik mijn bed uit, ontbeet in een tgv-tempo, laarsde mijn voeten en stoof de weiden in met wapperende frak. Alles was wit en het deed geweldig deugd aan mijn fijngenepen ogen. Het rook naar gezondheid, frisse luchten omarmden mijn rode oren en al vlug kwam mijn neus mee als lantaarn. Wat een belevenis, vervrozen karresporen werden opgezocht en gepolierd. Sneeuwmannen werden hier en daar geboren en de damp sloeg uit onze mutsen. Deze gedachten uit mijn verre jeugd overdonderen me toen ik vandaag mijn hoofd buitenstak. Vlokken dwarrelden in gordijnen neer. De bomen waren ingekleurd, spinrag was nu eens zichtbaar en de wereld was stil. Oef, een rustige morgen...

Een hemelborst
doet aan melk-
vlokken, ik karn
room en droom
een sneeuwgordijn
open.

Met tuiten weent ze
mijn verleden straten vol,
het uitgerold tapijt is
wit en ik stap een
valentijns ritme
bazuinend mijn hart
uit.

Naakte voeten
merken stil knerpend
mijn weg.

Utopia

We zitten in Luilekkerland, toch? We klagen als het vriest, we klagen als het te warm is, we klagen als we even moeten wachten aan de kassa, we klagen over van alles. En toch hebben we niets te kort. Hierover moest ik denken toen ik de film 'De Hel van Tanger' bekeek. Van de ene seconde op de andere kan iets compleet omslaan. We verzekeren ons tot in het oneindige (vroeger bestond zoiets niet) en toch hangt alles aan een zijden draadje. Damocles doet overuren en hopelijk krijgt hij geen kramp in zijn arm. 'Carpe diem' maar met mate dus.

Een carpe-diem-draadje
krult zich bedeesd
maar eigenzinnig dwars
door het dna van elk
van mijn kleinste cellen,
bellen druppelen
zienderogen omhoog
en bereiken bruisend
mijn schedelplafond,
Damocles houdt
mij stevig in de gaten
en vult die met zachte
hand, een zwaard
trilt.

Geletterd

Door niet stil te zitten, neem ik steeds nieuwe uitdagingen aan. Ook kan ik geen 'nee' zeggen, en zeg dus altijd 'ja'. Vriend Thierry Deleu lanceerde een nieuw idee en ik ben maar mee op de wagen gesprongen. Een tweemaandelijks e-zine rond Nederlandstalige literatuur, zag ik wel zitten en in een wip hadden we volgend blogje klaar: De Geletterde Mens. Ik voelde me dadelijk geüpgraded. Ik was geen mens meer, maar een geletterde mens.

Een mens vol letters
zit aan mijn bureau,
knikt een tierende beeldbuis
vriendelijk de laan uit
en trakteert me op
een koel versje
vol zee en ander schuim.

Ik negeer zijn vragen,
stel zelf antwoorden
die hij vrolijk gedag
zegt en als papieren
ringen aan zijn vingers
schuift, hij leest mijn
palm en lacht me
vol uitroepingstekens
kushandjes toe.

Troefkaarten bevolken
zijn mouwen en vrouwen
drinken zijn gulle
gedachten in uitgepende
blaren, ze vallen
waaiervormig in mijn schoot,
ik raap ze reikhalzend
op en lees ze een kalme
dood.

Missa Light

Op 2 februari is er het feest van Lichtmis (met een mooie Latijnse naam is dat 'Purificatio Marie'), kinderen die geboren werden in het afgelopen jaar worden op die dag gezegend. Maar bij de Joden is het een reinigingsritueel voor de moeder. 40 dagen na een bevalling wordt deze vrouw dan weer rein. In de 18° eeuw was een lichtmis, een mannelijke losbol. Een stoere lichtekooi dus. Hoe woorden een andere betekenis kunnen krijgen en taal rijk is aan misverstanden. Na 0.03 seconden googelen, is Lichtmis een wegrestaurant te Zwolle of een chauffeursvereniging. Paul van Ostaijen heeft er zelfs een heel klein gedichtje rond.

Woede

In de echte zin van het woord, ben ik geen verzamelaar. Toch kan ik geen enkele cd-winkel links laten liggen, of er bekruipt me een hongerig gevoel. Ook partituren, bladmuziek voor orgel en beiaard, zijn hebbedingen. Ebay is een soort ziekte. Maar ook elk kruiswoordraadsel dat mijn brievenbus ferquenteert, is onveilig. Ik moet het invullen, of toch zo goed als. De etiketten van wijnflessen die door mij werden geledigd, lijmen vast in een drinkschrift. Een geschiedenisboekje vol opgedane roesmomenten... Heeft verzamelwoede een speciaal gen?

Hup Tia

Gisterenavond heb ik Tia Hellebaut haar indoor Belgisch record zien springen. Het is een trage sport, Linley en Havers dienden even te wachten vooraleer ze hun speurneuzen konden snuiten. Maar het loonde de moeite. Hoogspringen is vooral technisch: concentratie, aanloop, afzet... Alles dient tot in de puntjes te kloppen. Het mooiste moment is als de lat natuurlijk blijft liggen (of even natrilt). Op dat moment zie je de atleten een soort heupzwengel uitvoeren, de heup kantelt als het lichaam de grond verlaat, om evenwijdig met de lat te kunnen passeren. Als Tia erover gaat en de sprong geldig is, geeft ze ons van vreugde nog een heupzwengel mee op de mat.

Ik klim, ik klim
en zie een glimp
van een klimmende
lat in aanslag op
mijn gehaaste lijf.

Ik geef geen
krimp en span
de lucht tot
zwijgen.

Plof... een
mat ontvangt mijn
extase en zegt me
dat ik vloog.