Melodica

Deze maand heb ik me een klein nieuw instrumentje aangeschaft: een Melodica Belcanto 37. Ik herinner me dit blaasinstrument nog vanuit mijn prille jeugd. Het had een licht groene kleur en was ontworpen in van dat hard plastiek. Nu weegt het apparaatje bijna niets meer maar brengt wel een gezellige klank voort. Op het eerste orgelconcert van onze orgelkring speelde Marie-Noëlle Bette op dit instrument onder orgelbegeleiding van Joris Verdin. Ik was direct verkocht door de indringerige, zangerige klankkleur. Onlangs ontmoette ik het terug maar nu op Facebook bij Gerard van Reenen, een Nederlandse organist die het als een extern klavier op zijn orgel gebruikte.

Nieuw harmonium

Onlangs kon ik terug een harmonium op de kop tikken. Naast mijn andere drie instrumenten is er nu ook een exemplaar uit de firma Christophe & Etienne uit Parijs. Na een grondige opknapbeurt (stofzuigen en de houtwormpjes verdelgen) klinkt het prachtig. Het heeft een fraaie klankkleur met vooral een performante baspartij in de 16-voet. Het heeft een klavier en zeven registers.

Echtgenote krijgt nieuwe voordeur

50!!!! En ook de R4 is jarig!:)

Gelukkig Nieuwjaar!

Voila, 2011 is goed gestart en de tijd staat nog altijd niet stil. Er is reeds een week vertrokken en ik kijk al uit naar de volgende. Met een reisje Duitsland gaven we het startschot. In de Rijnstreek bezochten we Rüdeshem am Rhein, Wiesbaden en Mainz. Mijn artistieke honger werd gestild door talrijke kerkjes en enkele kathedralen. Een mooi Landesmuseum te Mainz toonde kunstschatten uit de Art Nouveau. Op de terugweg deden we Charleroi aan met het Museum van de Fotografie. Dit huis leek goed verstopt, zelfs onze gps sloeg de bal tweemaal mis. Op de tocht door de Ardennen was reeds de komende watersnood voelbaar, het stopte niet met regenen bij een temperatuur van 11°C. Uw aandacht wil ik zeker richten op een tentoonstelling die volgende week van start gaat in de Ieperse bib. Een boezemvriend, Jean-Paul Vanhove zal er zijn kunstwerken exposeren (zie kader).

Orgels

Eén van mijn passies als professioneel organist is natuurlijk dit kolossale instrument zelf: het orgel. Deze machine is niet alleen de houten kast en wat zichtbare pijpen in het front, het is veel meer. Er is de windvoorziening, de tractuur, de klavieren, het ganse binnenwerk met de opstelling van de pijpen over de verschillende windladen. Het is een kunst om als orgelbouwer deze ganse constructie vanuit het niets te maken. Natuurlijk is het ook steeds interessant om de historiek van zo'n instrument te kennen. Het leuke aan orgels is ook dat er geen twee gelijk zijn. Ze staan ook steeds opgesteld in een andere ruimte, komen uit een andere stijlperiode en zijn specifiek gebouwd door een orgelbouwer die zijn eigen accenten legt. De website van het Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed (een wetenschappelijke instelling van de Vlaamse Overheid die onderzoek verricht naar onroerend erfgoed in Vlaanderen en deze onderzoeksresultaten uitdraagt) bundelt nu alle Vlaamse orgels. Een zoekmachine leidt je naar het gewenste instrument. Een luxe voor orgelfanaten! Hiernaast prijkt een foto van het Anneessensorgel uit de St.-Jacobskerk te Ieper.

L'Oie Jaune

Vandaag werd net mijn laatste deel uit 'Six Natures' gecreëerd. Alle werken zijn stuk voor stuk composities voor orgel en een solo-instrument. Voorgaande solisten waren viool, altfluit, eufonium, hoorn en klarinet. 'L'Oie Jaune' is tenslotte een werk voor altviool geworden. Pieter De Rydt kwam het spelen in de bespeling om 11u. Verder bracht hij op geheel schitterende wijze twee preludia van Bach. Hij is een puike altviolist in wording! Zijn altviool is geel gelakt, wat niet veel voorkomt, vandaar de titel. Hier de drie gedichtjes die ik erbij dacht.

Zes snaren

wiegen langer

dan verwacht, ze

wachten op

zichzelf, de

klankkast licht een

klinkbare spiegel.

Je buigt je

hals tot

strelen, je

torso werpt

zich nasaal in ons

oor. Een sonore

mantel snijd(t) je

gedwee in twee.

Je bent een

hoed vol

bevlogen strelen,

je hout bloesemt

gulden veren van

versaagde talen:

geplukt lied.

Noorse letters

Opnieuw vond ik een schrijfster uit Scandinavië die me kan boeien: Kim Smäge. Haar stijl is bondig, ad rem. Ze schrijft detectives met een goede opbouw en in een aangename taal. Het eerste boek heet 'Sub rosa', genoeg dus om het mysterieus te houden. Een tweede volume ligt reeds te wachten: ‘Zonsondergang’, een ietwat normale titel. Nu het buiten wat zonniger wordt, kan ik weer in de tuin zitten lezen…