Beetje reclame

Op 4 mei om 20u wordt een werk van me gecreëerd voor altfluit en harmonium. Dit traporgel werd vroeger 'l'orgue des pauvres' genoemd. Het stond in kapellen en huiskamers ter vervanging van zijn grotere broer. Er zijn miljoenen van deze blaaspiano's gemaakt. Maar na de 2° Wereldoorlog viel de productie genadeloos stil. Ik houd enorm van de intieme klank van deze instrumenten, er is er ook geen één identiek. Jaren terug kon ik een heel kleintje (1manuaal & 1 register) op de kop tikken, dat juist in de koffer van mijn wagen past. Het is een echt juweeltje, een dame met zoetgevooisde stem. Met Ilse Vromans speel ik in de Maloulaan 3 te Ieper 'La Fée du Vent', een werk oorspronkelijk voor altfluit en orgel (deze versie klinkt voor de eerste keer te Esen op 16/06). Mijn vrouw ontwierp er een kunstwerk in witte klei bij. De tentoonstelling wil de klas keramiek van de SABK te Ieper in het daglicht stellen.

De windfee

De windfee blaast
zich eeuwig, haar
bries wordt
een harem breed.

Ze trekt aan
een witte krulwilg,
armen wiegen
de hemel bloot,
haar kind wordt
een harp aan
zoetgevooisde stemmen,
de bomen walsen
zich kaal.

Ze waagt zich
eeuwig jong.

Boon

Ik houd zo ontzettend van gemalen proza. Je vindt die in poëzie, films, allegorieën, metaforen en dies meer. Vooral in kunst die uit het Oostblok komt. Daar verstaan ze zeker de truc om iets versluierd duidelijk te maken. Misschien is het daarom dat ik zo van koffie houd. (Ondertussen lees ik bij een warme kop, het boekje van Hanna Krall: 'Daar is geen rivier meer'.) Macaber...

Pijn

'Hel moet' schoot het door mijn hoofd, toen ik begon aan het boek van Helmut Krausser. Het lezen deed me geen pijn aan de oren, wel deed het me denken en zoeken. Naar structuur, gelijkenissen, gevoelens, menselijke patronen. Ik had vroeger reeds zijn 'Melodieën' beluisterd, maar ik ben er niet heler vandaan gekomen. Het boekje trok me wel aan. Misschien lees ik zijn 'Thanatos' wel nog eens.

Ik zie een flitsend
blad mijn huid
naderen - vlees
snijdt goed -
druppels ontvluchten
een oase: gespleten
woestijn.

?

27 = 1
4 = 0
2 = 3

De kat koerst

Een sirene wekte mijn
middagdutje dood
de eerste wagens
passeerden de renners
ook en de laatste was
een groene vlag
wie waren dat? die
gekleurde mannekes
op hun flitsende fiets
en gapende helmen?

Wind

Men zegt dat wind onzichtbaar is, want het is gewoon een verplaatsing van lucht. Deze is dus enkel te zien door de dingen die het voort beweegt: bomen, bladeren, grassprietjes... Maar als hij heel snel voort vliedt, hoor je hem ook. Een windharp werkt op dit principe (Aeolus is zijn naam). Hij huilt, zegt de volksmond (Spoken?). Maar deze nacht was het alsof het varkensbiggen waren die over de dakrand vlogen. De nok waande zich een slagersmes.

In een camera obscura
(wat een droom dan toch wel is)
hoor ik iets van licht
(dat toch iets meer dan leegte lijkt).

Ontastbaar voel ik
biggen vliegen, kreten
snijden beelden op
een flikkerend netvlies.
(Een patroon doopt de
wind tot tekenaar).

Bij het ontwaken
valt de zwarte doos
in duigen: op het laken
blijft nat trillend een foto
achter.

La Nuit Voilée

Meestal slapen we 's nachts en zien we niet dat de nacht gesluierd is. Maar juist, de meeste dingen zijn gesluierd, want wie zei dat nu weer dat alles wat we zien een illusie is? Voor de Nocturne (een orgelconcert te Alden-Biesen op 23/08) schreef ik onlangs 9 nachtgedichten (in zwarte inkt en op een zwart blad:). Op deze woordkunstwerkjes zal ik die avond improviseren op het daar voorhanden zijnde orgel en mijn elektronisch labo: de Fantom-S van Roland.