Japin

De laatste tijd lees ik veel boeken van Arthur Japin: 'De overgave', 'Alle Verhalen' en nu ben ik bezig met 'Het schitterend gebrek'. Deze schrijver heeft een menselijke taal en boeit met doordachte zinnen en een goeie structuur. Hij komt verrassend uit de hoek, telkens hij een paragraaf of hoofdstuk beëindigt. 'De overgave' bleek tot nu toe het beste. Het verhaal schildert het zware leven van pioniers en Indianen in de 19° eeuw van de VS. Zijn hoofdfiguren zijn meestal doorleefde vrouwenfiguren. Een auteur naar mijn hart.

Goghe tuin

Deze morgen had ik een schilderij gekocht, een ala Van Gogh. Ik zat rustig koffie te drinken bij een onverlicht ontbijt en keek onze tuin in. De herfst is een schepper, bomen verliezen hun kleurende bladeren en bevolkt het gras met vele groenbruine schakeringen. Textuur alom. Het schilderij bewoog niet maar had wel een paar levende bewoners. Een koppel tortelduiven pikte aan een snee brood. Hun ontbijt was levensgroot. Onlangs had ik de documentaire gezien over schilder Sam Dillemans, alias Vincent. Deze getormenteerde kunstenaar staat bol van de textuur en zit 24 op 24 in de verf.

Alcoheelal

In het heelal komt alcohol voor. Misschien dienen astronauten in de toekomst een alcoholtest te ondergaan. Nu nog een brouwerij tussen de sterren krijgen. Even bellen naar Michelin... Worden sterrenstelsels dronken?

Repertoire

Nu het concertseizoen op zijn laatste pootjes loopt, grasduin ik in mijn bibliotheek. Dit is één van de prettigste dingen die er zijn: op zoek gaan naar een nieuw repertorium voor komende concerten. Ik maak een drietal programma's van werk uit de barok, de romantiek en de 20° eeuw. Hierbij komen componisten als Bach (die is er telkenjare bij), Krebs, Schumann, Liszt, Boellmann, Fauré, Karg-Elert, Eben, Stamm (ook altijd een illustere onbekende tussen de groten want ongekend werk dient ook eens gespeeld) op mijn pupiter. Gedurende de eerste maand van inoefenen, gebeurt dan nog een definitieve schifting. Mijn voorkeur gaat nu toch de laatste jaren uit naar werk uit de romantische periode. Vroeger was dat de hedendaagse tijd. Wellicht komt in mijn derde periode wel de barok aan bod.

Balthazar

Vandaag weeral 2 uur wezen spelen op het nieuwe instrument. Het heeft een heel eigen aard, de aard van een windmachine. Je kunt het niet rapper doen spelen dan het speelt en het leert je bescheidenheid. Zo voel je echt wat romantische orgel- en harmoniummuziek in wezen is. Ook testte ik het tutti, alle registers open dus, dit om de sterkte van de blaasbalg te bekijken. Alle 10 de vingers op lage noten en afwachten: goed, de spanning bleef en de noten kregen genoeg luchtdruk. Toch kwamen 2 kleine kinderziektes de kop op steken, of de voet, want ze manifesteerden zich in het pedaal. Het instrument is me dunkt veel te lang onbespeeld gebleven. Nu ik er voluit op doorgeef, komen die mankementen sowieso aan het licht. Maar wat een luxe en speelplezier...

Deze zachte
windkrater blaast
troost in mijn
oor, het zuigt
me aan tranen
leeg.

Foto's Pedaalharmonium

Florence

Het pedaalharmonium Henri-Mathias Balthazar-Florence, is voor 99% tiptop in orde gekomen. Nog wat kleine mankementen in het pedaal verhelpen en het instrument speelt als nieuw. Alleen nog een goeie isolatiebox voor de motor maken en klaar is kees. Deze week had ik er al ferm een mot op gegeven en het Boellmann en Schumann door de strot gejaagd. Volgende week komen andere componisten aan de beurt. Mijn zoon Jan, bedank ik voor de puike foto's.