In die sagtheid

Een boek van Bob Mendes, 'Bloedrecht', doet mij al lezende terug denken aan de tijd van mijn laatste jaar college. De leraar Nederlands gaf ons toen wat les over het Zuid-Afrikaans. Het einde van bovenvermelde detective speelt zich af te Johannesburg, één van de meest gewelddadige steden van Zuid-Afrika. Deze, met ons Nederlands verwante taal, doet mij altijd aan zachtheid denken. De klanken zijn geraffineerd, de zinsbouw en de vervoegingen zijn eenvoudig, de klanken klinken me zeldzaam erotisch in het oor. Ik ben alras op het Internet op zoek gegaan naar wat poëzie. Ik zou graag deze taal meester zijn, maar dat wordt waarschijnlijk een moeilijke opdracht. Toch lees ik in het vervolg wat meer van deze Zuiderse gedichten.

In de zachtheid
van een taal
liggen beelden,
ze hangen aan
de takken van de
letters, woorden
worden twijgen,
ze wiegen in de
zwoele bries
van de wereldwind:
ik woon tussen
de zinnen.

Silvester

We staan in
de wachtkamer van
een eenling, de
geboorte laat
niet op zich wachten,
de valreep is
een enkele dag.

De hangbrug
valt straks onherroepelijk
dicht, de naam van
de boreling is
een geluksgetal.

Beeld

Soms weet je vooraf al hoe iemands huis eruit zal zien, hoe het interieur zal aanvoelen. Sommige mensen stralen dit gewoon uit. De kleren maken de man, of zeg me met welke auto je rijdt en ik zeg je wie je bent. 'Je bent wat je eet' is ook zo'n boutade. In deze tijd is het zelfs de kerstman die je facade van je huis decoreert. Toch heb ik soms het gevoel dat mensen eenheidsworst willen. Massaconsumptie is hier de boosdoener. Wees gewoon diegene die je bent, dat is zoal moelijk genoeg.

Een baksteen
in mijn oog
vertelt boekdelen,
een eerste hoofdstuk
bevolkt mijn neus,
ze loopt rood
aan en ziet
vensters, ik
sluit ze.

Martiaal

Prachtig: enkele dagen geleden had ik het zonne analemma getoond, nu viel mijn muis op de martiale tegenhanger. De achtvorm is veranderd in een ovale. Mars zit dus met een eitje. Het heeft allemaal te maken met de stand van de zon en de asbeweging van de rode planeet.

Ik sta op
Mars rond, de
zon vertelt me
gaatjes in mijn
hoofd, de tijd
draait stil
en verpulvert
mijn verbeelding:
de aarde lacht,
de maan zalft.

Digitaal

De technische evolutie is niet tegen te houden. Iedereen loopt reeds rond met een mobieltje en voelt zich naakt als hij of zij het kleinood vergeten is. Computers reikhalzen naar ongeëvenaarde figuraties en 'verloren lopen' behoort tot het illustere verleden dankzij de GPS. Ook het tv-wezen ligt aan de voeten van de digitale dictator. Via een mooie aanbieding zijn we plaatselijk ook door de knieën gegaan. Deze ochtend kwam een kwieke installateur het digiwonder installeren. Speelgoed is leuk! Vanavond valt het zwaar te kiezen, het aanbod is groot en verscheiden. Je kunt maar 1 film per keer bekijken, dat doen we dus.

Citaat

In één zin een goed doorploegde gedachte kunnen verwoorden, vind ik fantastisch. Citaten zijn er bij de miljoenen en sites rond dit onderwerp bevolken het net overvloedig. Ik geef er hier 2 mee: Yuni, The Quotations Page. Ik lees er graag 1 per dag van. Met mate genieten dus, want als je er meerdere na elkaar leest, vergeet je de wijsheid toch. Het lichaam wil voedsel, zo ook de geest! Laatst in een film 'Samsara' een hele mooie gezien: 'Hoe voorkom je dat een druppel water verdampt? Gooi hem in zee.'

Pennenvriend

Ik ben een beetje gek op bureaudingen, vooral pennen, potloden, balpennen... Ze moeten op de juiste plaats liggen en bepaalde schrijvers zijn enkel weggelegd voor één handeling. Zo schrijf ik mijn beste manuele brieven met die ene Watermanpen. Kruiswoordraadsels dienen ingevuld met een bruin balpennetje. Ook kan ik lange tijd aan het uitstalraam van een bureauwinkel blijven mijmeren. Wat een weelde aan variëteiten, vormen, kleuren en prijzen. Het voelt gewoon juist aan om met die welbepaalde schrijfstok die ene handeling uit te voeren. Neurotisch?