Reizen in de tijd

Om drie uur deed ik een middagdutje en werd wakker om vier uur, dit is de snelste manier om van het ene uur naar het andere te gaan. Dan ben ik me buiten gaan warmen in de late nazomerzon. Ik las de laatste pagina's van 'Het vergeten kind' van Emmanuel Dongala. Daar ondergaat het hoofdpersonage een nog snellere reis: door het overlijden van zijn opa, wordt het puberkind in één flits volwassen.

Bladgewijs

Hebt u dat ook, dat als u een boek leest, u soms onderbroken wordt? De telefoon gaat, de voordeurbel maakt van haar tak of een gezinslid wil uw volle aandacht? U legt het boek terzijde en maakt gebruik van één of andere bladwijzer. Vroeger gebruikte ik een toevallig blaadje of iets van karton, het werd al vlug een versleten reiziger in mijn boek. De laatste tijd gebruik ik van die lederen, zeg maar professionele bladwijzers. Jaren terug kreeg ik er een paar van een vriend. Ze kwamen uit Engeland: een donkergroene en een donkerblauwe. Ze zijn juist lang genoeg zodat ze hun hoofd een centimeter boven de kant van het boek uit kunnen steken. Het zijn haast letterperiscopen. Onderaan dragen ze een rokje, het leder is er op gelijke afstand geknipt. Zo ontstaan er acht of negen reepjes. En ze maken reclame: het één draagt een vers van William Wordsworth, het andere draagt het embleem van de John Taylor Bell Foundry & Museum. Enkele ogenblikken of soms dagen later pik je dan de draad weer op. Toch gebeurt er me iets raars. Als ik zonder nadenken het boek open, dan vinden mijn ogen automatisch de plaats waar ik gestopt was. Als ik teveel zoek, dan gebeurt dit niet direct, dan zit ik verkeerd. Ik moet het zonder wil doen: boek open slaan en beginnen lezen. En waarachtig, ik lees verder waar ik gestopt was. Op het eerste zicht, geloofde ik het niet en probeerde het zaakje uit. Toch klopt het voor 90%...

Encke

Komeet Encke ziet er op dit filmpje uit als een spermatozoïde. Hij verliest echter zijn staart door een felle uitbarsting van zonnewind. Prachtig gewoon...

Zo, we zijn weer een maand de schooltijd in gevlogen. Alles ligt op zijn plooi en we varen. Ieper staat alweer vlot in de spotlights, a Touch of Trust. Na de boekjes van Echenoz (die me waarlijk niet bevallen zijn), nam ik Alfred van Cleef verlangend ter hand. Het verhaal vertrekt als een sneltrein, maar stokt nu toch even na de 50° bladzijde. Niet opgeven, roeien... Verder houd ik me ledig met een jeugddroom: het spelen van de Fantasia en Fuga op het koraal 'Ad nos, ad salutarem undam' van Franz Liszt. Dit kolossale werk (het duurt ongeveer 30') is het eerste en meest geniale orgelwerk van de romantische grootmeester. In de jaren veertig van de 19° eeuw, hoorde deze Hongaar de opera 'La Prophète' van Meyerbeer. Hij was zo knocked out van het geheel dat hij in 1850 zijn orgelwerk voltooide. Hij nam als uitgangspunt een anabaptistenlied uit de eerste acte. Hij laat de organist alle hoeken van het orgel zien en raken. Verder schiet de restauratie van het pedaalharmonium op: 'we hebben wind' was een verlossende kreet. Nu kunnen we op zoek om de kleine mankementen op te lossen. Als dat eens opgelost geraakt, zal het de max zijn om het pedaal eronder aan te sluiten en zo het geheel in topvorm te laten klinken (met Liszt?).

Triade

Montanus 5 is een rustige galerie, niet ver van het station te Diksmuide. Zondag laatst was er de opening van een zoveelste tentoonstelling. Drie kunstenaars uit Frankrijk, Nederland en België toonden werk waarop ik improviseerde op harmonium. De grootste ruimte achterin, biedt een heel natuurlijk licht en een akoestiek van een kerk. Ik voelde me er dus thuis. Ook in het scheppen van wat klanken kon ik me heel rustig en meegenietend opstellen. De stilte na het laatste stukje was veel betekenend. De babbel achteraf was welgespijsd. Met dank aan Gilbert Degryse voor de foto.

Aan het einde
van de berg
kleven vijf beelden
aan een muur, ik
kleef er klanklabels
op.

Lijn

Op buslijn 58 van Ieper (Bellewaerde) tot Oostende, ligt een Snuisterboek. Dit boekje is een verzameling van toeristische info en gedichten, al of niet over mobiliteit. In editie 2007 werd volgend gedicht van me opgenomen.

Rolwagen

Mijn wielen scannen traag
de stenen voor me, ik
bepaal de snelheid
niet. De weg voor me
is een prikbord aan haltes.

Het landschap is de traagste
film (de scenarist at een klaproos).
Bochten maken roekeloos
mijn hart. In een zetel
zoek ik geen rem. Ik stop
van zelf.

Mijn stuur zijn twee
handen die ik sprekend
begeleid, ik wacht
tot ik mezelf
voorrijd.

Eeuwig gezeten rijd
ik: mijn benen draaien
rad, ze tollen
een dolle dans
want ze heten
wiel.

Terug naar school

Deze dag ruikt

Naar boekentassen-
Leer, ik zweef tussen
Jukken klassen-
Leed.

Gestreepte uren
Staan in
Gestrekt gelid,
Zij wachten
Een vaste val.

De echo
Van een vergeetput
Spreekt boekdelen,
Ik hoor een gesmoorde
Lettergreep.