De cello is een instrument dat voor velen het dichtst de menselijke stem en ziel kan benaderen. Andromeda Romano schreef een boek dat de wereld van de cello in een beklijvend verhaal verpakte. De wereldgeschiedenis (en de Spaanse in het bijzonder), de muziek, fictie en non-fictie komen in 'De Spaanse strijkstok' tot een symbiose die de bijna 500 pagina's tellende turf, doet lezen als een trein. De hoofdfiguur Feliu Delargo, cellist, vertelt zijn levensverhaal en legt ons haarfijn uit wat hij gedurende zijn leven meemaakte, wat zijn doelen en beweegredenen waren en laat ons zelf concluderen wat ervan gekomen is. Deze protagonist heeft veel weg van de Spaanse cellist Pablo Casals. Er zijn raakpunten maar toch is hij het niet. Vele grote personen ontmoet hij in levende lijve: Sir Edward Elgar, Kurt Weill, Berthold Brecht, Franco en zelfs Hitler. In de bib viel me reeds de mooie foto van de frontpagina op. Een schaduwrijk kiekje van een vrouwelijke celliste. De cello ligt rank en slank tussen haar benen... Spijtig dat de speelster de strijkstok (wat toch het centrale object in het boek is) verkeerd vasthoudt: een schoonheidsfoutje.
11 maart 2010
cello
De cello is een instrument dat voor velen het dichtst de menselijke stem en ziel kan benaderen. Andromeda Romano schreef een boek dat de wereld van de cello in een beklijvend verhaal verpakte. De wereldgeschiedenis (en de Spaanse in het bijzonder), de muziek, fictie en non-fictie komen in 'De Spaanse strijkstok' tot een symbiose die de bijna 500 pagina's tellende turf, doet lezen als een trein. De hoofdfiguur Feliu Delargo, cellist, vertelt zijn levensverhaal en legt ons haarfijn uit wat hij gedurende zijn leven meemaakte, wat zijn doelen en beweegredenen waren en laat ons zelf concluderen wat ervan gekomen is. Deze protagonist heeft veel weg van de Spaanse cellist Pablo Casals. Er zijn raakpunten maar toch is hij het niet. Vele grote personen ontmoet hij in levende lijve: Sir Edward Elgar, Kurt Weill, Berthold Brecht, Franco en zelfs Hitler. In de bib viel me reeds de mooie foto van de frontpagina op. Een schaduwrijk kiekje van een vrouwelijke celliste. De cello ligt rank en slank tussen haar benen... Spijtig dat de speelster de strijkstok (wat toch het centrale object in het boek is) verkeerd vasthoudt: een schoonheidsfoutje.
25 februari 2010
Telegram
Telegram
In een traag
Tempo lossen
Woorden in mijn
Hoofd op, het verre
gewicht wijkt.
Klinkers echoën
Vierkant op papier
En zingen een monotoon
Lied van liggen
Na, ze bewegen.
Hier eindigt de
Verloren tijd aan
Gewin van weten.
Een telegram stipuleert
Het woord ‘STOP’.
21 februari 2010
Een Russisch gevoel
Rusland is een onmetelijk land. Toch is er iets dat alle Russen van St.-Petersburg tot Vladivostok bindt en dat is de taal. Er schijnen geen tot erg weinig dialecten te zijn. Dus iedereen verstaat iedereen... Weliswaar kent de geschiedenis van dit continent ook een kenmerk dat minder fraai is. Deze ganse historie is doordrenkt van de slavernij. eerst waren er de Tataren en de verschillende tsaren die door de eeuwen heen met harde hand het systeem van het lijfeigenschap in stand hielden (Peter de Grote, Catharina II). Ook het hoogste hof was een oord vol intriges. In de 19° eeuw kwam er een sprankje hoop dat het tij zou keren. In 1917 was er dan de Revolutie en toch kon men geen natie oprichten die gestoeld was op het vrijheidsprincipe. Lenin en vooral Stalin bouwden een maatschappij vol achterdocht, spionage, verderf, angst en bedrog. Het is alsof het Russisch volk geen vrijheid wil of aan kan, het liefst hebben ze een harde hand die hen leidt. Een mooie synthese van dit Russisch fenomeen staat beschreven in het boek van Vasili Grossman, 'Alles stroomt'. Een zin die me zal bij blijven is deze waarin de schrijver uitlegt dat men niet tweemaal op eenzelfde manier in een trein richting Siberië kan zitten.
14 februari 2010
Katharsis
Toch weer (en dat na enige tijd) een sterk boek gelezen. Het betreft 'Zuivering' van de Finse Sofi Oksanen. Haar kracht ligt in het vertellen. Ze verknipt het verhaal zo in de tijd dat ze nooit alles zegt of zaken achterhoudt die dan later terug komen maar dan vanuit een ander standpunt bekeken. Er is een sterke karakterbeschrijving van de hoofdfiguren en de schrijfster gebruikt een opvallend poëtische taal als ze gruwelijkheden aankaart. En daar gaat het boek toch over. het handelt over het wedervaren van een Estische familie vanaf de Tweede Wereldoorlog tot in de jaren negentig van de vorige eeuw.
07 februari 2010
De beiaard 500 jaar
2010 werd uitgeroepen tot beiaardjaar. De klokken luiden en klingelen het ganse jaar door. Overal te lande zullen concerten en bespelingen dit feit opluisteren. Allerhande activiteiten zullen de carillon in de kijker zetten. Een eerste aanzet was een symposium op woensdag 3 februari in het Provinciehuis te Antwerpen. Vlaamse en Nederlandse beiaardiers en sympathisanten bogen zich over het probleem 'hoe' de beiaard zou spelen. Het werd, onder de kundige leiding van Jo Haazen, een prettig moment om collega's beiaardiers te ontmoeten.
22 januari 2010
Haïti Lavi
Waarover het hier gaat, hoeft niet meer uitgelegd... De media staan er bol van. Dus gaan we voor één keer de raad van Piet opvolgen: 'Blijven geven!!'. Daarom organiseren we samen met orgelkring 'Organum Yprense' vzw, het Davidsfonds en het OLV-parochiaal koor een benefietconcert in de O.-L.-V.-Middelareskerk. Op zondag 24 januari om 11u spelen tal van muzikanten een programma ten voordele van het getroffen land. Het programma heet 'een caleidoscoop aan klanken'. Na het concert worden de Haïti-stickers van de stad Ieper verkocht. Alles ten voordele van 'Haïti Lavi'.
23 december 2009
Oude koeien
Na het lezen van 'Don Quichotte' ben ik op zoek gegaan naar nog meer oude boeken. 'Decamerone' van Boccaccio is reeds gelezen en nu is het de beurt aan een Spaanse schelmenroman 'Lazarillo de Tormes'. De laatste tijd zit ik wat vast aan de 'verleden tijd'. Voor een opnamesessie in het Talbot House te Poperinge ben ik enkele Musichall-liederen aan het bewerken. Soms wordt er wat smalend gesproken over deze chansons. Ze zouden oubollig en compositorisch te gemakkelijke muziek zijn. Ik moet zeggen dat die partituren heel goed in elkaar zitten en dat ze voortreffelijk de tijd overleefd hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)