Is de achternaam van Filo. Sedert ik het boek van Joep Dohmen las, ben ik in de ban van alle grote, ronkende namen uit de denkwereld. Ik ben juist terug van de bib en heb het vak Filosofie ontdekt. Een eerste indruk was dat het allemaal harde noten om kraken leken. Dikke boeken vol moeilijke woorden. Ik begin bij de Essays van Michel Eyquem de Montaigne. In het boek van Joep leek me dat een nuchtere figuur. In het weggaan nam ik nog vlug een klein boekje over de liefde mee van Schopenhauer. Deze vrouwenhater en notoire pessimist leek me een goed tegengif voor de levensvreugde van de grote renaissancedenker. Ondertussen lees ik een iets lichter verhaal van Rony Van Gastel 'Omdat hij mijn vriend was'. Het korte leven van een vriendschap tussen Kubizek en Hitler. Schreef Dohmen niet dat de echte levenskunst in de ware vriendschap ligt?
Zondag gaat de finale van de koorcompositiewedstrijd in de Abdij Keizersberg te Leuven door, even gepiept op de website van dienst en toch geschrokken. Ik zit op 60%.
Ik leef in een vensterhuis. Langs alle kanten zijn er ramen die naar buiten open gaan. Soms staat er maar één open, of twee of drie tegelijkertijd. Er is er maar één die naar binnen open gaat. Soms is het windstil of blaast er een zacht briejse. Of zit ik in de tocht of even in een storm. Zo is er een thuisvenster, een werkvenster (eentje voor elke school), eentje naar het orgel of de beiaard. Er is een compositieruit en een ruit naar de kerk toe. Een rijdend raam, snel of traag. Er ligt zelfs een hemels raampje op mijn bed en een vrouwelijk venster. Een fenêtre en een window, zelfs een Windows.
In de Lakenhalle staan vele kunstwerken opgesteld en alles is van de hand van Ieperse kunstenaars. Op één der vele (Dubbelportret van J. P. Vanhove) schreef ik een gedichtentrio.
's Hertogenbosch kent 2 beiaarden: een heel kleintje in de toren van het Stadhuis (het bezit Hemonyklokken en 2 brandweermannen waren zo geïnteresseerd dat ze tijdens het concert de brandbeveiliging kwamen controleren) en een grote in de Sint-Janskathedraal. Daar mocht ik het 11-gelui aanhoren en daadwerkelijk voelen. Elf kolossale klokken (in totaal 18 ton brons) die in één kamer staan te wiegen. Uiteraard wieg je mee en trilt elke vezel van je lichaam. De Bossche Beiaardweek is een jaarlijks evenement met veel gebeier. We maakten van de gelegenheid gebruik om de schilderijen van Hieronymus te gaan zien. Een vinnig mannetje met veel fantasie, zijn tijd eeuwen vooruit. In de streek rond de stad zijn nog veel bossen, de Kruishoeve is een ideale plaats om in het groen uit te rusten.
Toen ik naar de middelbare school ging (St.-Vincentiuscollege te Ieper), koos ik de richting moderne humaniora. Nadien vond ik het jammer geen latijn te hebben gevolgd. Vele van mijn eerste composities dragen dan ook een latijnse naam. Al die ronkende namen uit de Griekse Oudheid, deden me watertanden. Ik wilde zoveel als mogelijk over de mythologie weten: goden, halfgoden, Zeus en Odyseus en nog zovele anderen. Ik kocht boeken en las ze niet... Nu viel me gisteren 'Tegen de onverschilligheid' van Joep Dohmen in handen. Ik lees er heel beknopt over de grote denkers: Socrates, Plato, Aristoteles etc. De tijd voor deze zelfzorg is misschien aangebroken.
