Beschaamd

Een klein boekje is me gratis via het Boekenfestijn van enkele weken terug te Kortrijk in de schoot gevallen. In die grote hal lagen die boeken die met een bon te krijgen waren, in een verre hoek. De keuze liet ik bij mijn vrouw die daar een beter oog voor heeft. Soms is een cover nietszeggend maar deze viel op door haar onopvallendheid. Het item op de voorpagina is een foto van een bronzen of stenen beeld. Het stelt een vrouw voor die haar kapsel schikt. Het gelaat is wat verborgen maar toch merk je in de gestolde blik een soort geconcentreerde gelatenheid voor de dingen op. Op haar kleed ontwaar je met moeite wat runen, gekraste tekens, uit de dierenriem? Het boekje is van Chaja Polak en het heet 'Stenen halzen'. Het handelt over het verwerkingsproces (wellicht ook van de schrijfster zelf) van opgelopen wonden in Duitse concentratiekampen. Het verhaal wordt degelijk en zeer compositorisch verdeelt over een viertal vrouwen. Prachtig hoe elke zin bijna poëzie lijkt. Het dient geheel kalm en traag gelezen te worden. Na enkele maanden afwezigheid in de bib, ben ik op zoek gegaan naar meer van haar.

Nieuw instrument en co

Enkele weken terug kon ik melden dat een nieuw instrument op komst was. Wel, het is er nu. Het Johannusorgel staat op dezelfde plaats waar mijn vorig exemplaar stond. Toch heeft het wat meer plaats nodig. Het corpus is wat groter en er staan nu 2 externe boxen naast. Het wordt een hele opdracht om het helemaal te leren kennen en om alle 48 registers die nogmaals in 3 verschillende orgeltypes passen, te leren onderscheiden. Na enkele maanden komt Stefaan Delobelle van het Kortrijkse orgelhuis nog eens langs om mijn intonatiewensen aan te brengen. Elke vrije minuut breng ik erop door. Mijn concertrepertoire voor dit jaar zal zeker goed geoefend raken. Deze middag nog hadden we samen met het danskoppel (Lonkce - Isbeau) voor het eerste concert van onze orgelkring, een repetitie in de kathedraal. Het deed me plezier weer eens op dat grote orgel te kunnen spelen. Ook bezochten we het barokorgel op de zolder van de sacristieën dat Stefaan Loncke en zijn vader aan het opzetten zijn. Het wordt een mooi instrument met een stevige intonatie. Daar houd ik van. Hetgeen ik van het oude instrument dat jaren terug in de Ieperse St.-Niklaaskerk stond, nog weet, verbleekt bij wat het nu zal worden. Deze week was zeker een muziekweek. Op donderdag had ik nog een klein praktijkexamen voor de aanstelling van een nieuwe beiaardier van de stad Poperinge. De beiaard hangt er in de St.-Bertinuskerk van waaruit je een mooi zicht hebt over de stad. Moge de beste winnen... Tevens ontving ik wat partituren van oud-Poperingnaar Ghislain Pouseele (zie foto). De voorstelling van de jaarlijkse beiaardbrochure gaat door te Harelbeke en ik wil er een compositie brengen van de ex-carillonneur van de Leiestad. Wellicht valt mijn oog op een Fughetta over het volkslied 'Een uil die op de peereboom zat'.

Leesvoer

Na enkele maanden van non-activiteit ben ik toch weer aan het lezen geraakt. In 'De stille revolutie van Mary' voor Geert Van Maele wordt het Brugge van rond 1800 in beeld gebracht. Een Engelse non ontpopt er zich tot burgervrouw met moderne ideeën. Haar emotioneel leven krijgt het hard te verduren als ze niet kan kiezen tussen verschillende manspersonen. Het ganse verhaal speelt zich af in de naweeën van de Franse Revolutie. Ik had al snel weer de leessmaak te pakken en nu wordt een boekje (Portretten en een oude droom) van Kader Abdolah verorberd. Deze Iranees die momenteel in Nederland woont, is een zeer poëtisch schrijver. Het boek beschrijft zich als een droom in de werkelijkheid (of omgekeerd). Vele personages lopen door elkaar of hebben een dubbele bodem. Het relaas van een reis naar Zuid-Afrika moet traag gelezen worden. Naar binnen schrokken doet deze roman vooral oneer aan.

November in maart

En toch
lig ik daar
ooit, daar op die baar,
als na lang misbaar,
mijn huid zichzelf
versleet.

Waar na die
ene tel (die
alleen voor mij
de laatste wordt)
het vlees even
het leven vergat,
en voor even maar
de verkeerde weg
op gleed.

Een gevallen blad
verschrompelt
steeds.

Thicebuse

De laatste weken kwam mijn jeugd onverwacht om de hoek kijken. Zoon Jan moest als opdracht voor zijn opleiding fotografie een groep mensen volgen in één of andere activiteit. Hij koos ervoor om een paar repetities bij te wonen van de Koninklijke Harmonie de Vijverzonen uit Dikkebus. Dit was namelijk het muziekkorps waar ik als kleine bengel mijn eerste noten leerde lezen en spelen. Dat gebeurde in de keuken van meester Vandamme met het lied 'Ozewiezewo'. Mijn kleine cornetje bestaat al lang niet meer (het eindigde aan de muur van het café 'Het Hoekske' waar men toen repeteerde) maar toch voelt het aan alsof het gisteren nog aan mijn lippen stond. Op de website van de harmonie vond ik al snel foto's uit de jaren '70. Op enkele sta ik er al piepkleine snotter mee te marcheren en herken ik tal van medemuzikanten uit die tijd. Toen ik twaalf jaar oud werd, kwam voorzitter Schouteten met het plan aanzetten om de jongeren naar de muziekschool van Ieper over en weer te rijden. Een briljant idee om de fanfare een jeugdig elan te geven en in een blijvende toevoer van jonge muzikanten te voorzien. Ook was dit het begin van mijn muzikale carrière...

Compagnons de route

Nu de uitnodigingen voor beiaard- en orgelconcerten weer binnen lopen doe ik niets liever dan programma's maken. rondneuzen in mijn muziekbib is één van mijn liefhebberijen. Stukken die ik graag speel of die al enkele jaren op het verlanglijstje staan, worden dan op de standaard geplaatst. Zeer zelden neem ik een partituur die ik reeds gespeeld heb. Elk werk moet goed zitten, in vingers en in oren. Na enkele weken oefenen worden deze klankcreaturen vrienden. Ik hoor ze overal: op fietstocht, wandeling of in de auto. Zo zijn dit jaar weer componisten als Händel, Haydn, Guilmant, Vierne, Bach, Grunenwald, Mendelssohn, Borowski, Alain, Gilson, Blomme, Van den Gheyn en nog zoveel anderen, metgezellen van het oor.

Ludospace

Ik heb altijd al geweten dat ik wat ruimte nodig had maar dat het werkelijk tot een woord zou komen, slaat me nu wel met wat verstomming. Ik vond de term tussen de 10 woorden die het gaan maken in 2009. 'Twitteraar' of '360-gradencontract' verstond ik na een eerste lezing wel. De betekenis raden van 'Ludospace' was dan wel even gissen. Op Wikipedia bleek het een auto te zijn (spijtig) met wat meer ruimte dan anders. Ik heb er al veel zien rond rijden, toch denk ik dat de naam nog niet niet zo bekend is. Even wat reclame maken, zo heb je o.a. de 'Fiat Doblo', 'Opel Combo', 'Renault Kangoo', 'Citroën Berlingo' en de 'Peugeuot Partner'.