Glas & Go

Op reis gaan vergt altijd wat voorbereiding, en aandacht... Je moet op tijd vertrekken (al gebeurt dat een dag later) en alle richtlijnen van het vliegverkeer respecteren (blikjes drank gaan niet mee). Zo konden we op 9 augustus dan toch met Ryanair te Charleroi naar Glasgow (Prestwick) vliegen. De vlucht verliep vlekkeloos, we waren zelfs te vroeg en namen een gratis trein (met tickets van Ryanair kon men aan halve prijs meerijden...) naar de Schotse hoofdstad. Het Central Station lag daadwerkelijk centraal, te voet pakten we de trip aan naar ons hotel Mc Lays (geen chips gezien, maar elke ochtend hadden we de kans om een 'real scottish breakfast' te verorberen, ik hield het op 'real' maar zonder beans). De stad bulkt van de musea en zeker van de naam Mackintosh. Design was zijn ding en wij keken ernaar. Wat we niet wisten was dat we regelrecht in het wereldkampioenschap 'bagpiping' verzeild waren geraakt. Op Glasgow Green dongen doedelzakgroepen naar de overwinning. Er waren ongeveer 8000 van die zakken in de stad. We hebben dus veel afgewandeld en veel gebusd. Het weder was terrible, dus zochten we shelter in de geschiedenishuizen, die bijna altijd 'free admission' waren. Top of the bill is waarschijnlijk de 'City Chambers', het stadhuis dat opgetrokken is uit alle duurste materialen van de wereld. Yes, the Scots would like to be the best!

Into diaries

De laatste tijd lees ik niets anders dan dagboeken. William Soutar ligt nog op mijn bureau en ik ben alvast begonnen met '365' van Joris Gerits en 'Dagboek 1946-1949' van Max Frisch. Heeft het iets met de tijdsgeest te maken (iedereen blogt nu en wil de eigen tijd vasthouden) of heb ik een allergie opgedaan tegen de alledaagse grootsheid van ons klein bestaan? Of wil ik gewoon het leven vasthouden? Ben ik bang voor iets?
Gisterenavond zat ik onder ons zwevend terras in een zonnestoel te lezen. Een spinnetje kwam naar beneden gezakt aan de hand van één klein, miezerig ragje draad. Dat beestje weet van niets en telt de dagen niet. Alle uren zijn voor haar hetzelfde. Ze beweegt voort op de golven van het dag- en nachtritme. Het heeft geen beslommeringen, het doet wat ze moet doen: webben maken om te overleven. Is ze beter af?

Een spin spant haar web
net voor het slapengaan,
ze weet niet half hoe
laat het is.

Een geslaagd huwelijk

Eergisteren had ik de kans om in een deelgemeente van Ninove een rariteit op de kop te tikken. Een orgelbouwer ging er op pensioen en zijn atelier stond klaar voor leegstand. Eén der laatste overlevenden was een harmonium met twee klavieren, een pedaal en een windmolen. Op zich dus een vreemd en uniek instrument. Met vereende krachten werd het naar Ieper gehaald en uit elkaar genomen (wat veel voeten in de aarde teweeg bracht). Toch staat het nu op het oksaal van de Capucienenkerk na te hijgen. Ik hoop het in de komende maanden speelklaar te krijgen, dankzij de kundige hulp van een naarstige bij. Het instrument is een Henri-Mathisse Balthazar-Florence (slaapt de zwarte koning bij de blanke verpleegster?) en is zeker 100 jaar oud. In oorsprong bestond het zonder pedaal en werd later omgewerkt door de firma Joris. Wanneer de windvoorziening aangekoppeld kan worden, zullen we maar eerst dan horen welke stem deze vogel in zich draagt. Ik hoop op het beste. En als dit zo is, kan ik er de grotere orgelliteratuur op spelen, wat mijn uiteindelijke intentie is.

Groede

Gisterenavond speelde ik met een lieve mezzo-sopraan een concert te Groede. Dit is een klein dorp dat naast Sluis en Cadzand wellicht de vergetelheid in zal gaan. De weg erheen leek me eensgezind verdeeld (een autobaan omhelst door een fietsweg en een tractorstrook). Toch staat er in de statige hallenkerk (die danig vervallen komt te staan en dan toch weer gerestaureerd zal worden), een Kruse-Orgel (het dient ook gerestaureerd). Klein van stuk (een 9-tal registers) maar toch haalbaar voor een concertje. De organisatie bestaat er uit een vriendelijke voorzitter en een aantal dames die de middelbare leeftijd bereikt hebben (meestal op een blonde manier). Vooraf werden we vergast op een waar feestmaal aan koffie en aanverwante koeken. Ik bemerkte er dat optreden een zaak van vertrouwen is. De concertanten geven het beste van zichzelf en dat wordt geheel kwetsbaar en in alle vertrouwen aanvaard en beluisterd door een geïnteresseerd publiek. Het doet er niet toe met hoeveel ze zijn, het maagdenvlies van een recital blijft zo intact...

En nu

En nu
De tweeling van tijd en ruimte
Me op verre snaren
Voorbij rijdt,
Nu ik me met een
Wijs besluit van denken
Heb bedacht, dit
Samen gaan aan
Vele kleuren de
Had te reiken,
Nu weet ik dat
Dit moment in een
Glasschervenster uiteen
Valt, omhels ik
Dit prisma aan
Imploderend geluid
Met acht armen,
Nu ik blind zie
Met ogen.

Goeloep

De duif leek me vroeger maar een ordinaire vogel. Te log, te vaalgrijs van kleur, een dom geluid voortbrengend, iets dat te melken viel en die de stad volpoepte. Na jaren kijken zie ik nu dat deze goeloep (Russisch voor duif en uit te spreken met een Franse 'G') gracieus kan zweefvliegen, glijdend mee met de luchtstromen klapwiekt en halsbrekende luchtacrobatie in de vlerken heeft. Mooi zijn de stijgende vluchten, waarbij de vogel even op haar hoogtepunt lijkt te stoppen, waarna ze even klepperend een glijvlucht aanvat. De kleur staat me nog steeds niet aan, ook het koeren niet. Toch heeft er zich een upgrade plaats gevat in mijn grijze hersencellenpan. Meestal sla ik ze in duo gade, evenals de kauwkoppels. Die zijn ook onafscheidelijk.

Ze neemt een
loopje met
de zwaartekracht,
Icarus verbleekt
bij haar sprei
aan veren,
ze vliegt zich
een staande ovatie.

William

Hoeveel dagboeken zijn er in de geschiedenis niet al geschreven? Wie blogt er niet hedentendage? Het trekt dus wel aan, dat dagpennen. Maar trekt een 'Dagboek van een stervende' aan? William Soutar, Schots dichter, lag zijn 14 laatste jaren in hetzelfde bed, in een door zijn vader gebouwde kamer met een mooi zicht op de tuin. Hij is dichter en zeer partiottisch. Zijn dagboek is zijn anker en ook zijn levenslijn. Korte gedachten spijzen deze dagkoek en zijn doorspekt met filosofische ideeën. Eén ervan sprong me vandaag in het oog: 'In de kunst weet je niet echt wat je van plan bent'. Wat hij wil zeggen is dat als je begint aan een kunstwerk, je niet direct weet waarheen het ding je zal leiden. De structuur en de inhoud maken als het ware hun eigen traject. Prettig om het eens van iemand anders te horen.