Lancering

Naast de ter hemelopheffing van de space shuttle Atlantis, werd deze week ook de website rond het leven en werk van Matthijs Vermeulen de lucht in gelaten.

Dwangbuis

In het Guislainmuseum te Gent ging een tentoonstelling door over 'ziekte' en de manier waarop culturen en mensen daarmee omgaan. Van waar komen ze en hoe bestrijd je ze? Het complex van deze psychiatrische kliniek alleen al is architecturaal de moeite waard. De gebouwen in gewone rode baksteen, staan rond vele binnentuintjes en nodigen uit tot wandelen, reflectie en rust. De expo zelf trok op vele manieren de aandacht: bondige teksten begeleidden de vele themata op een leerrijke manier. Kunstwerken bespiegelden de vele artefacten en citaten omkaderen het geheel met doordenkers. De psychiatrie heeft door de eeuwen reeds een ganse positieve evolutie doorgemaakt.Een beter beeld rond het autisme is één der laatste verbeteringen. Ook over deze aandoening was er een interessante expositie.

Mijn hoofd
zit
vol vleugel
lam geslagen
ziel.

Scheve schaats

Deze dag had ik helemaal niets te doen, dat geeft me voorwaar een raar gevoel. Alsof er geen druk op de fles zit. Dan maar zelf naar wat pressie gezocht. We kozen een dagjesreisbestemming in Wallonië, dat landsgedeelte waarvan we haast niets kennen. Mons werd ons reisdoel, de hoofdstad van Henegouwen. Al van ver kun je op de Route de Wallonie, de toren van het mooi gerestaureerde belfort zien. De 49 klokken klinken er zeer intiem, op het marktplein hoor je ze haast niet. Het prachtige stadhuis heeft echter een ietwat kaduke toren, wat te groot en gapend naar wat klokken. Musea is de stad niet echt rijk, dan zijn we maar afgezakt naar het dichtbije Cuesmes. Daar staat het kleine huisje waar Vincent Van Gogh ooit woonde. Het is er gered van de sloophamer en het zuigende moeras. Het hele ding ligt haast achterover, de muren en deuren zijn er uiterst scheef. Binnen ligt de vloer pas maar de muren niet. Alsof je in een wiegende schuit loopt. Het deed me warempel denken aan de trappen van de scheve toren van Pisa. Veels soeps was er niet te zien buiten een rariteit van een harmonium. De registerknoppen zaten er aan de buitenkant van de kast. Zo heeft elke dag zijn verrassing.

Contracties

In mijn reeks van Vlaamse en Nederlandstalige schrijvers, ben ik bij Peter Verhelst aanbeland. Zijn Spierenalfabet is zich een weg door mijn maag te rammen. De laatste decennia is de tendentieuze mens vooral met zijn lichaam bezig. In alle vormen, talen en kleuren zijn obsessies aan de orde. Het alfabet stremt wel en stokt na de C. Het boek kent wel een gedegen structuur en vooral de poëtiek van de schrijver valt op.

Een spier
trekt mijn ledematen
contractueel
tot leven.

Matthijs

Jaren terug kocht ik een lijvig boek over het leven van componist Matthijs Vermeulen. Ik was toen reeds op de hoogte van alles wat met muziekgeschiedenis te maken had maar had nog nooit van deze Nederlander gehoord. Vanaf de eerste pagina's raakte ik geboeid door deze getormenteerde persoonlijkheid. Toen de biografie uitgelezen was, snakte ik naar muziek van hem. Nergens vond ik een opname. Deze week was het programma 'Componist van de week' op Radio 4 van onze Noorderburen volledig gewijd aan de muziek van deze man. Toch spijtig dat een componist zolang hoeft te wachten op de klank van zijn muziek en naar wat erkenning...

Taal 2

Praat het heelal?? De foto is een computersimulatie van een witte dwerg (soort ster) die opgegeten wordt door een zwart gat. Ondertussen zit ik nog steeds tot over mijn oren in 'De Procedure' van de heer Mulisch: taai boekje...

Les Natures

Het componeren verloopt weer vlotjes. Soms zit ik op droog zaad en op andere dagen fluistert Lady Inspiration me onophoudelijk noten in. De maand januari was productief. Ik beëindigde mijn derde 'Natures'. Voor orgel en steeds een ander solo-instrument startte ik enkele jaren terug aan dit zesdelig werk. Het eerste deel werd 'Musa', een bananig werk voor viool. Het tweede was voor altfluit: 'La Fée du Vent' en het derde is voor euphonium: 'La Balance de la Terre'. Dit jaar hoop ik nummer vier (voor hoorn) en vijf (voor althobo) nog te kunnen toonzetten. Als intermezzo heb ik me aan twee Catalaanse melodieën gezet voor beiaard. Even een frisse, Spaanse wind dus.