Vandaag in Loenhout geweest. In de Dikke Vandale betekent 'loenen', vals spelen. In een tweede betekenis luidt het 'behagen'. In combinatie met 'hout' denk ik dan aan 'valse handel' met hout (wat denkt u dan wel van 'geloen'?). In een ver verleden was de streek aan de Nederlandse grens bevolkt met vele smokkelaars. Zoiets als de Blauwers in de streek rond Haringe. Maar er schijnt een bravere en juistere uitleg te bestaan, het zou om een 'esdoornbos' gaan. Alles was er in gereedheid gebracht om morgen de 'Azencross' te rijden. Toen ik het dorp binnenreed, verwelkomde mij een groot spanbord met dit opschrift. Ik dacht aan een cross met hazen, maar het scheen loos alarm. Het was geen reden om Gaia op de hoogte te brengen. Het was een aankondiging voor de jaarlijkse veldkoers die eraan kwam met alle grote kleppers van het moment: Nys, Vervekken en compagnie. Het hele dorp zal morgen in rep en roer staan, men verwacht een 15.000 bezoekers.
Soms weten we niet dat dingen er zijn, tot we ze getoond worden. Of tot iemand erover begint te praten, ons iets leert, iets aanreikt of de nadruk op iets legt. Soms moeten we iets 3 maal voorgehouden worden tot we het beseffen of begrijpen. Iets ligt zo voor de hand, we zitten er met de neus op en toch zien we het niet. Zoiets wonderbaars is de 'Genenschein': het zonlicht dat 's nachts gereflecteerd wordt op de band van vele kleine deeltjes die tussen onze planeten rondzwerven. We weten dat de zon er in de nachtelijke uurtjes is, maar prachtig toch om haar licht dan te kunnen waarnemen, als een heel zachte sluier aan het donkere firmament.
Ik slaapwandel
met mijn ogen
dicht,
toch verblindt
mij de schijn
van een gesluierde
zon.
Zoals het de laatste jaren gewoon is, loopt de commerciële kerstperiode van eind oktober tot de dag voor Kerstmis. Geen probleem, de economie dient te groeien en geld moet daarom vooral rollen (we houden nog steeds van de jacht, maar we schieten niet meer met pijl en boog maar met euro's en bankkaarten). Je kunt zelfs je foute kerstcadeau's op Ebay kwijt... Mijn Kerstperiode begint vandaag, op de dag na de verjaardag van ons Kindje Jezus (in Engeland doen ze vandaag de pakjes open, wat een mooie traditie is). Alle geweld is even stilgevallen (straks begint de volgende rush, die naar Oudejaar): het is stil buiten, vooral in de kleine uurtjes en dat doet deugd. Langs deze weg wens ik allen een mooie tijd tussen Kerst en Nieuwjaar: een soort windstilte die de volgende 365 dagen inleidt. Een incubatieperiode waar we tot bezinning kunnen komen over vragen als: wat hebben we, wat willen we, zijn we tevreden? Soms moeilijk te beantwoorden, want we hebben al zoveel. Rest ons de kwestie: zijn we wat we willen zijn? Laat ons vooral genieten en doen waarvoor we hier zijn op deze aardkloot: 'leven'...
Kerstbal
Eenzaam ben ik
de traan aan
de boom, eeuwig
groen is mijn
galg:
ik hang er
elk jaar en
leef nog.
Voor de eerste keer bezocht ik de Keunekapelle te Sint-Idesbald. Na even gezocht te hebben (ik ben tegen GPS want dat verstoort het geografisch anecdotisch zoeken van een bestemming), kwamen we terecht bij de achterdeur van het tentoonstellingshuis. Via grote treden stapten we het gebouw tegemoet. Schaarse verlichting was onze bondgenoot. Binnenin was een reptrospectieve van een oud-Ieperling, schilder Eugeen Vansteenkiste. Ik had zijn dochter beloofd er eens heen te gaan. Later haalden we te Koksijde een vriend op om het kerstconcert te Oostende (orgel, koor en orkest met samenzang o.l.v. Peter Ledaine) bij te wonen. Mijn kompaan neemt al enkele jaren sommige van mijn optredens op. In de St.-Petrus en Pauluskerk konden we de trap op naar het oksaal, het was er uitgelezen warm. Het concert verliep uitstekend, het publiek was tevreden en wij dus ook. Treden helpen ons naar een hoger plan, muziek is zo'n stapsteen.
Helling:
je nodigt uit
tot betreden,
mijn stijgen
volg je.
Je offert
ruggelings
ten voeten
uit.
Op de top
overzie ik
het slingerend
pad en even
voor afdalen
verlos ik
een zwevend
gevoel.
(een vogel verlaat
mijn cel.)
Dialecten kunnen zeer sappig en o zo verschillend zijn. Enkele kilometers verder en een woord kan reeds een geheel andere betekenis hebben. In de orgelles van vandaag had ik een leerling uit Elverdinge. Ik nodigde haar uit een volgend werk te spelen en ze vroeg me: 'torraj?' Ik kon begot niet zeggen op wat ze doelde. 't Scheen heel voor de hand liggend, haar volgende orgelwerk dat ze wilde spelen (een Preludium van Kellner), is uitgegeven in Nederland. Het boek had voorwaar een oranje kaft (je ziet dat van hier). Wel oranje in het Elverdings blijkt 'torraj' te zijn. Prachtig!
Analemma
De aarde danst
zich een paal
rond de zon.
Ze acht zich
Cupido, een pijl
schiet zich in
acht minuten
een bult.
Een jaarstilte
prikt zich
aan de hemel
vast,
de tijd
tekent zichzelf.
Een kraal omhelst
mijn oog en
ziet gestolde
beweging.
Tussendoor het boekje over Catherine Verfaillie van Gudrun De Geyter gelezen. Een mooi interview over het leven en het werk van deze West-Vlaamse (we zijn even fier omdat ze in Ieper geboren is), haar terugkeer naar Leuven en haar verlangens naar de toekomst toe. Hoe een toevallige vondst haar leven veranderde en hoe stamcellen haar niche zijn. Het technisch moeilijke is haast poëtisch verstaanbaar uitgelegd, dankzij een goeie interviewer en mits een vloeiende schrijfstijl. 'Van cellen tot daden' (uitgeverij Lannoo) zou iedereen eens gelezen moeten hebben (dat is het in een paar uur tijd). Wetenschap is een kunst, een métier en een noodzaak. Een lange termijnvisie en doorzettingsvermogen is er onontbeerlijk plus een pak ethiek. En een opgave voor het leven, waarin men zichzelf vergeet...
